Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

περνώντας ξυστά


Επεφτε

Επεφτε διαρκώς δίχως να σκοντάφτει περπατώντας ανάμεσα σε σκορπισμένα μήλα ναι επέστρεφε είχε αρχίσει να επιστρέφει σε εκείνο που δεν θα είναι μετά ο ουρανός μια τρύπια στέγη έσταζε κι ανάμεσα σε νερό διαρκώς γύριζε αυτός κάνοντας ετσι για να αποφύγει να επιστρέψει σε εκείνο που δεν θα έχει μετά κι έτσι πέρασε τη μέρα του όλη κι όταν ο δρόμος τέλειωσε έλυσε το σκοινί που της μέρας του έδενε το πόδι κι έτρεξε μαζί της μπροστά περνώντας ξυστά από τη γριά σκούπα του σκουπιδιάρικου που έφτυνε λάσπη μεθυσμένη βρίζοντας.

Εφη Καλογεροπούλου

ήχος από νερό
εκδ.Ενδυμίων,2010.



2 σχόλια:

Verónica Marsá είπε...

Νομίζω ότι δεν έχει τελείες και παύλες επειδή μιμείται τη διέλευση του νερού;

Τα φιλιά μου.

κοκκινη κισσα είπε...

Veronica Marsa

...είναι μια εκδοχή και αυτή...
μια διαρκής ροή,νερού ,λόγου,συναισθήματος,...

πολλά φιλιά!!!