Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016



 

 

Το φαινόμενο της γλώσσας έβλεπα να παίρνει άλλες διαστάσεις που δεν τις υποψιαζόμουνα.Με ενδιέφερε το μυστήριο της γέννησης των πραγμάτων,μέσα από το βάφτισμά τους στο αναγάλλιασμα εκείνο της ψυχής που είναι ο φθόγγος.Η λέξη που λειαίνεται όπως η πέτρα στα χείλη του λαού.Στα χείλη και στα δόντια,κάτι ολόιδιο με αυτό που σε παρορμά να πολεμάς ή να ερωτεύεσαι ετσι και όχι αλλιώς.Εσύ και ο άνθρωπος της ομάδας όπου ανήκεις.Ολοι.Πιστοί ,θέλοντας και μη, σε αυτά τα δέντρα,σε αυτά τα κύματα,σε αυτό το φώς,σε αυτή την ιστορία.

Ω ναι,σε έσχατη ανάλυση,η γλώσσα ηταν ήθος.

Οδυσσέας Ελύτης
Ανοιχτά χαρτιά (αποσπάσματα)

Δεν υπάρχουν σχόλια: