Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Francesco Marotta //// μτφρ: Ευαγγελία Πολύμου

 

Francesco Marotta, 

«Στίχοι γραμμένοι με τα μάτια» 

αναδημοσίευση απο το περιοδικό ΠΟΙΕΙΝ

  Ως την τελευταία συλλαβή των ημερών

να γράφεις είναι μια μοίρα που τρέφεται από τον ίσκιο των ωρών
το ερωτικό αγκάθι όποιου δεν αφήνει τίποτα πίσω του
για να ’ναι στάχτη, στοιχείο του ανέμου
είναι χαραγμένο πάντα με γράμματα φωτιάς
μες στις ίριδες των σημαδιών που σέρνει –ένα υμνολόγιο
ταπεινό, μια σύνοψη βημάτων δίχως ίχνη
ξεχειλίζει συλλαβές αθωότητας και μνημούρια άμμου
από το σιωπηλό λαγήνι που ξεδιψά τα χείλη,
όταν νοσηρές λέξεις άριας αποσπώνται απ’ τα χέρια
συνθλίβονται στην αδιόρατη άβυσσο
μίας σελίδας–
να γράφεις είναι μια ώρα που τρέφεται απ’ τη μοίρα
το αγκάθι που καθηλώνει το σώμα σε πλέγματα από χαραυγές
μες στη νυχτιά
και τρυπά ψηλαφά συρράπτει τραύματα ανοιχτά
ξεσχίζει τη σάρκα
μέχρι να ματώσουν ακόμη και τα όνειρα
μέχρι η εικόνα ν’ ανθίσει στους ήχους της πηγής
οι σβολιασμένες αλφαβήτες στην κραυγή
*
(είναι αυτές οι φωνές που λείπουν από μια πέτρα
για να νιώσει τόξο που σκόπευσε προς τον ουρανό,
είναι αυτοί οι τονισμοί
που συνοδεύουν το σπόρο στον τάφο του φωτός του – στον πύρινο γκρεμό
όπου ο θάνατος είναι οιωνός εποχών,
προφητεία των καρπών και της θύμησης)



Fino all’ultima sillaba dei giorni
scrivere è un destino covato dall’ombra delle ore
la spina amorosa di chi non lascia niente alle sue spalle
perché essere cenere, sostanza di vento
è inciso da sempre a lettere di fuoco
nelle pupille dei segni che trascina – un canzoniere
infimo, un breviario di passi senza orma
tracima sillabe d’innocenza e memoriali di sabbia
dalla brocca si
lente che disseta il labbro,
quando parole malate d’aria si staccano dalle mani
precipitano nell’impercettibile abisso
di una pagina –
scrivere è un’ora covata dal destino
la spina che costringe il corpo in reticoli d’albe in piena notte
e punge fruga ricuce orli slabbrati lacera la carne
fino a che sanguinano anche i sogni,
fino a che l’immagine fiorisce in echi di sorgente
gli alfabeti rappresi dentro un grido
*
(sono queste le voci che mancano a una pietra
per sentirsi un arco lanciato verso il cielo,
sono questi gli accenti
che scortano il seme alla sua tomba di luce – al precipizio ardente
dove la morte è presagio di stagioni,
oracolo dei frutti e del ricordo)

Francesco Marotta
μτφρ: Ευαγγελία Πολύμου 

περισσότερα ποιήματα και το επίμετρο εδώ

ιδιαίτερα  ενδιαφέρουσα συνέντευξη του ποιητή εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια: