Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

φιλιά στον άνεμο///εφη καλογεροπούλου

αναδημοσίευση απο τις ΣΤΑΧΤΕΣ



[...]
έτσι απλώθηκαν ανάμεσα μας οι τρυφερές του έρωτα
σκιές
βαδίζαμε σαν τους τυφλούς
είμαι τα μάτια σου είπα
είσαι τα μάτια μου είπες
τα ψάρια της θλίψης πνίγηκαν στο ποτάμι
κρυμμένα αγγέλων μυστικά μάς άγγιξαν
με τις φτερούγες τους
κι ήταν μια γέννηση θεών γιορτή χορός
εκρήξεις άστρων φαντάσματα από φλόγες
μακρινές
ό,τι πλημμύρισε το δρόμο μας

είμαι εσύ είπες είσαι εγώ είπα
κι ύστερα να μιλώ σταμάτησα

μεθώ με ομορφιά
η άβυσσος αλλοτινή πληγή
υπόσχεται ευτυχία

δε θα αρνηθώ τίποτα είπα
το φάσμα μου λάμπει στον αιθέρα

πώς θα μετρήσουμε το χρόνο είπες
τώρα που γίναμε πάλι ζωντανοί ;

ο πόλεμος της καρδιάς είναι η κερδισμένη δόξα
ενός θνητού αιχμάλωτου
κι η έκταση της δύναμής μας
η παραφορά που μας τυλίγει

δεν θα αρνηθώ τίποτα είπες
και το πολύ της θάλασσας
σκόρπισε το γαλάζιο του
στην
απέραντη κατάφαση
ένα ποτάμι αγάπης με ξεδιψά
και με δροσίζει
η αγάπη μου δεν θα αρρωστήσει ποτέ
σε μίσος

φεύγω και φεύγεις και ταξιδεύουμε
πάντα μαζί ανάλαφρα
πριν από κάθε αυγή
οι προσευχές μας έγιναν πουλιά
πετούν μαζί μας στα σύννεφα του μακρινού ορίζοντα

γράφω για σένα
κι η αγάπη μου είναι το πάντα της ζωή μας

στις θερμοκρασίες αυτές των τροπικών
οι συναντήσεις μας φέρουν τη μαγεία
του πυκνού πράσινου φυλλώματος
και την θαμνώδη αίσθηση του παντοτινού
τα όνειρά μας, όνειρα υδραργυρικής πυκνότητας
έχουν κάτι απ’ την υγρασία της ατμόσφαιρας
υπάρχει μια έλλειψη που με συναντά πιο κάτω
απ’ το βλέμμα σου
ένα φάσμα υπέρυθρου κάνει το φώς να αιμορραγεί
σε μια περιοχή μου
που διασχίζουν ακόμη αλλόκοτα όνειρα
κι η αθωότητα σου είναι η χώρα που αγαπούν
τα άστρα μου

φιλιά στον άνεμο είναι πια η δική μας μοίρα
και ξέρω πως σε συναντώ πάντα εκεί
στη διάφανη λευκότητα της χειρονομίας
του απέραντου
στον ασύλητο τόπο της τρυφερής διακύμανσης
των οριζόντων
σαν ανεπίστροφη παράδοση στην λαχτάρα
των μονοσύλλαβων λέξεων
στον πληθυντικό κόσμο που ζει σημαδεύοντας
τις αστραπές
αναζητώντας πάλι τα ανθισμένα σκοτάδια
των σκοτεινών ερώτων
μέσα σε αυτό το ατέλειωτο καραβάνι των νεκρών
που απελπίζει ο τρόμος
συλλέγοντας ξανά και ξανά απομεινάρια πολύτιμων στιγμών
προσωρινών, γη
που ευλόγησε ο έρωτας με της αθανασίας την
πορφυρή βροχή

κι είναι λυτρωτική πια η πύρινη σιωπή που με πλούσια μυρωδικά
αρώματα εκλεκτά της αφής ξεπλένει τα ακριβά σου μέλη

η αμοιβαία παράδοση λέξεις θυμητικές υπόσχεται
σε μια μνήμη που σα ψίθυρος τρελού
θα ταξιδέψει μαζί μας εκεί που η ελπίδα
ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει
στη συνείδηση του τρεχούμενου νερού
στην πνοή του ανέμου
στην έκσταση του λόγου που το φώς εκπορεύει
από των άστρων το όμορφο τραγούδι

της θάλασσας τα νερά πληρωμή δεν έχουν
το ξέρεις το ‘μαθα
μόνο το ερμηνευμένο ζητά το αντίτιμό του
για τα ανερμήνευτα που σα νυχτερινά τραγούδια
ταξιδεύουν στου κόσμου τις ασβεστολιθικές στοές
ντυμένα της αυταπάτης το μπλε του κοβαλτίου
μόνο του ονείρου η μεθυσμένη γλώσσα
εξαγγέλλει της φλόγας τους το μαγικό χορό
και με καλεί αυτό που γύρεψα κι έλαβα
με γενναιοδωρία πίσω να επιστρέψω
δίχως αντάλλαγμα
έτσι σα φύλλο
που στο κλαράκι του κόσμου αιωρείται
με μια σταγόνα αίμα φώς στο στόμα του
επάνω
[...]
*
©εφη καλογεροπούλου (προδημοσίευση)
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Lisboa 2015

Δεν υπάρχουν σχόλια: