Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

ποιός ξέρει

                                            Marcin Maciejowski, Kostium. Tadeusz Kantor. Teatr Cricot. 1974, 2005

Ὤ, αὐτὴ ἡ ξενητειά μας μέσα στὰ ἴδια μας τὰ ροῦχα ποὺ παλιώνουν, μὲς στὸ ἴδιο μας τὸ δέρμα ποὺ ζαρώνει• ἐνῷ τὰ δάχτυλά μας δὲν μποροῦν πιὰ νὰ σφίξουν, νὰ κρατήσουν τριγύρω στὸ κορμί μας οὔτε κὰν τὴν κουβέρτα, ποὺ ἀνυψώνεται μόνη, διαλύεται, φεύγει, ἀφήνοντάς μας ἀκάλυπτους μπροστὰ στὸ κενό. Καὶ τότε ἡ κιθάρα, κρεμασμένη στὸν τοῖχο, ξεχασμένη ἀπὸ χρόνια, μὲ χορδὲς σκουριασμένες, ἀρχίζει νὰ τρέμει ἔτσι ποὺ τρέμει τὸ σαγόνι μιᾶς γριᾶς ἀπ' τὸ κρύο ἢ ἀπ' τὸ φόβο, καὶ πρέπει νὰ βάλεις πάνω στὶς χορδὲς τὴν παλάμη σου, νὰ σταματήσεις τὸ μεταδοτικό τους ρίγος. Μὰ δὲ βρίσκεις τὸ χέρι σου, δὲν ἔχεις χέρι, κι ἀκοῦς μὲς στὸ στομάχι σου πὼς εἶναι τὸ δικό σου σαγόνι ποὺ τρέμει. Ἀλήθεια, πόσα πράγματα ἄχρηστα, μὲ πόση ἀπληστία συναγμένα• - φράζαν τὸ χῶρο- δὲν μπορούσαμε νὰ σαλέψουμε τὰ γόνατά μας χτυποῦσαν σὲ ξύλινα, πέτρινα, μετάλλινα γόνατα. Ὤ, βέβαια, θὰ πρέπει πολὺ νὰ γεράσουμε, πολύ, ὥσπου νὰ γίνουμε δίκαιοι, νὰ φτάσουμε ἐκείνη τὴν ἥμερη ἀμεροληψία, τὴ γλυκειὰ ἀνιδιοτέλεια στὶς συγκρίσεις, στὶς κρίσεις, ὅταν δικό μας πιὰ μερτικὸ δὲν ὑπάρχει σὲ τίποτα πάρεξ σ' αὐτὴ τὴν ἡσυχία. Ἅ, ναί, πόσες ἀνόητες μάχες, ἡρωϊσμοί, φιλοδοξίες, ὑπεροψίες, θυσίες καὶ ἧττες καὶ ἧττες, κι ἄλλες μάχες, γιὰ πράγματα ποὺ κιόλας εἴταν ἀπὸ ἄλλους ἀποφασισμένα, ὅταν λείπαμε ἐμεῖς. Καὶ οἱ ἄνθρωποι, ἀθῶοι, νὰ χώνουν τὶς φουρκέτες τῶν μαλλιῶν μὲς στὰ μάτια τους, νὰ χτυποῦν τὸ κεφάλι στὸν πανύψηλο τοῖχο, γνωρίζοντας βέβαια πὼς ὃ τοῖχος δὲν πέφτει οὔτε ραγίζει κάν, νὰ δοῦν τουλάχιστον μὲς ἀπὸ μιὰ χαραμάδα λίγο γαλάζιο ἀσκίαστο ἀπ' τὸ χρόνο καὶ τὴ σκιά τους, Ὡστόσο - ποιὸς ξέρει - ἴσως ἐκεῖ ποὺ κάποιος ἀντιστέκεται χωρὶς ἐλπίδα, ἴσως ἐκεῖ νὰ ἀρχίζει ἡ ἀνθρώπινη ἱστορία, ποὺ λέμε, κι ἡ ὀμορφιὰ τοῦ ἀνθρώπου ἀνάμεσα σὲ σκουριασμένα σίδερα καὶ κόκκαλα ταύρων καὶ ἀλόγων, ἀνάμεσα σὲ πανάρχαιους τρίποδες ὅπου καίγεται ἀκόμα λίγη δάφνη κι ὁ καπνὸς ἀνεβαίνει ξεφτώντας στὸ λιόγερμα σὰ χρυσόμαλλο δέρας.


Γιάννης Ρίτσος
Ελενη (απόσπασμα)

2 σχόλια:

Verónica Marsá είπε...

Hermoso pasear por Delfos...
Sobre Ritsos se habló mucho el año pasado en la Universidad de Castellón, cuando organizamos un congreso internacional de neohelenistas. Aprendí mucho de literatura griega, aunque yo hablaba del origen de los instrumentos musicales usados en la música rebética.

Un abrazo. Me gustó mucho el texto que has elegido, aunque he usado diccionario.


Όμορφη βόλτα στους Δελφούς, είδα τους "πανάρχαιους τρίποδες ὅπου καίγεται ἀκόμα λίγη δάφνη κι ὁ καπνὸς να ἀνεβαίνει ..."
Σχετικά με του Ρίτσος μηλήσανε πολλύς καθηγητές πέρσι στο Πανεπιστήμιο του Castellón, όταν διοργανώσαμε ένα διεθνές συνέδριο για neohelenistas. Έμαθα πολλά από την ελληνική λογοτεχνία, αν και εγώ μίλησα για την καταγωγή των μουσικών οργάνων που χρησιμοποιούνται στα ρεμπέτικα.

Μια αγκαλιά. Μου άρεσε το κείμενο που έχεις επιλέξει, αλλά χρησιμοποίησα το λεξικό.

kokkini kissa είπε...

Veronica Marsa

Βερόνικα υποψιάζομαι οτι θα είχε αρκετό ενδιαφέρον το συνέδριο καιη εισήγησή σου αν κρίνω απο την λατρεία που εχεις για κάθε τι ελληνικό.
Σε ευχαριστώ ιδιαίτερα για την παράθεση του σχολίου σου και στην γλώσσα σου ,τα ισπανικά είναι μια πανέμορφη γλώσσα,με βοηθά πολύ αυτό στην προσέγγισή της.

νασαικαλά
Un abrazo ..besos!!!

καλό μήνα