Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2019


Αποκριάτικο!

Σε κάθε συνάντηση
τον άφηνε να πιστεύει πως την εξαπατά
Σχεδόν την διασκέδαζε η βεβαιότητά του πώς  πράγματι
αυτό συμβαίνει
και πιστέψτε με δεν θα ενέδιδε κι εκείνη στο παιχνίδι του
εάν η ηδονή του ελέγχου στον οποίο -εν αγνοία του-
τον υπέβαλλε
δεν την κυρίευε ολοκληρωτικά.
Κάθε του απόδραση στη χορεία των προσωπείων του
άφηνε πίσω του χώρο συντριπτικά ακάλυπτο
χώρο αφύλαχτο  που εκείνη διέσχιζε 
με την άνεση του νικητή



Μα η πλήξη έρχεται σαν αστραπή
κάθε παιχνίδι έχει ένα τέλος
το μήλο πέφτει στην αυλή
πριν το προλάβει ο Γουλιέλμος Τέλλος!!



© Εφη Καλογεροπούλου


Κυριακή, 10 Μαρτίου 2019

ΑΔΩΝΙΣ ///ποίηση





Ο Θάνατος δεν είναι η απομόνωση του σώματος
ο θάνατος είναι η απομόνωση εκείνου που δεν είναι σώμα
*******


Είμαι η ερώτησή σου
και εσύ δεν είσαι η απάντησή μου
********

είμαι το νερό που παίζει με το νερό



ΑΔΩΝΙΣ
ενικοί(1973-1975)
μτφρ: Αγγελική Σιγούρου

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2019

Ελενα Τουμαζή/ ποίηση



Όλοι αυτοί
οι αθώοι
που σε σκοτώνουν…
Πώς να τους διαχειριστείς;




ΕΛΕΝΑ ΤΟΥΜΑΖΗ
MARGINALIA
(Δύο γυναικείες φωνές)


εκδ: ΑΦΗ,2016

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2019

Ηλίας Κεφάλας /ποίηση

φωτο Felix Vallotton



ΠΡΟΤΡΟΠΕΣ

Διάφανος να είσαι.Σαν τη σταγόνα
Της βροχής που κρέμεται
Στη λαμπερή απόληξη των φύλλων.
Γυμνός και τόσο καθαρός.Οπως αστέρι
Και κρύσταλλο που το χτυπά η αντηλιά.
Γι αυτό –προτού να ‘ρθείς –ρωτώ και πάλι:
Είσαι σαν το νερό και σαν το φώς;
Είσαι σαν το μετάξι;

Είσαι σαν τη μηλιά και σαν την κερασιά κατάφορτος;
Είσαι σαν το βουνό και την πεδιάδα ανοιχτός;
Προβάλλεις φωτεινός χωρίς να κρύβεις τίποτα;
Ανθίζεις ήρεμα σαν δέντρο;
Τραγούδια λές αθώα σαν μικρό παιδί;
Αν ναι τότε μπορείς να ΄ρθείς
Εσένα θέλω μόνο και σε περιμένω.

ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ
ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΕΓΝΕΘΕ ΤΗ ΒΡΟΧΗ 
ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΕ
Εκδ: ΡΟΕΣ

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2019

Κώστας Μόντης


φωτο: Felix Vallotton

Ποιός να μου τόλεγε
πως μια μέρα θα περνούσα απ’ την ανάμνησή σου
και δε θα γύριζα να κυττάξω,
ούτε καν από περιέργεια.



Κώστας Μόντης
Κύπρος εν Αυλίδι



LITTLE ROCK




LITTLE ROCK

Οπου θα πάς
θα πάω
Πτυχωμένο με δάκρυα κεφάλι
Οπου θα προσευχηθείς
Θα προσευχηθώ
Ω η απελπισιά των αποκοιμισμένων τούτων τοίχων
Ο λαός σου θα είναι ο λαός μου
Το κρεβάτι σου η μόνη μου ελπίδα
Ο θεός σου θα είναι ο θεός μου
Κι ο αφαλός σου
Η θέση που κουρνιάζω
Γιατί μόνο το δέρμα σου είναι μαύρο

JOYCE MANSOUR
 ΟΡΝΙΑ,1960
Απόδοση: Εκτωρ Κακναβάτος
Εκδ: Αγρα,1994