Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

ποίηση ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ



ΕΠΙ ΠΙΣΤΩΣΕΙ

Γούλας ο Κοράτος ο επιλεγόμενος Θορής
Από τα Σάλωνα της Στερεάς
Μέρα Λαμπρής εζωγραφίσθη
Από πλανόδιο ζωγράφο ομπρελά και κρεββατά
Για λίγο λάδι ρύζι και έναν κόμματο σαπούνι.

Γούλας ο Κοράτος ο επιλεγόμενος Θορής
Εζωγραφίσθη και επωλήθη από τη γριά του σε πλανόδιο παλιατζή
Για ένα βουρτσάκι νάυλον για μια παλιά παλάντζα
Και έναν καθρέφτη από το Κογκό

Η θλίψη σου ρε μάτια μου
Σαν την Καισαριανή τα βράδια του φθινόπωρου

Πάψε πια να με καρφώνεις με ρεμπέτικα
Πίσω από το Χατζηκυριάκειο στις μάντρες.
Οι ναυτικοί ναυάγησαν οι ναυτικοί στα πετρελαιοφόρα χάθηκαν
Στη μοιρασιά μαλώνοντας για το κλεμμένο αψέντι.

Στερνή φορά που μου έγραψες θυμάσαι!
Πήρα το γράμμα σου σε μπάρ
Έχεις γράμμα λέει ο θερμαστής
Έβρεχε παρέες που βρίζαν και φωνάζαν
Και μια ραδιόλα που έκλαιγε στην άκρη.
«η μάνα μας αφήκε χρόνους
Και το μικρό έφυγε ένα βράδυ,εγραφες,
Λές και πήγε στη γωνία για τσιγάρα ή καραμέλες»
Προυσάλογλου Κατίνα ετών πενήντα ανύπαντρη.

Νύχτες μεγάλες με την πίκρα του άπειρου διπλοσφαγμένες
Νύχτες με υπόκοφους θορύβους τυρανικές και απέραντες
Χίλιες στιγμές και αιωνιότης χίλιες στιγμές και θάνατος.
Ανάμεσα σε τζίν παρακαλώ και ένα μπουκάλι ουίσκυ
Ετσι έμαθε και η Λόλα να έχει τα βράδια προτιμήσεις.

Δύσκολη εποχή τυλιγμένη στην προβιά της
Σαν το άδικο σκυλί,κανένας δεν την άκουγε
Κάτι παιδιά μπιστολορίχναν τα βράδια στις ταβέρνες
Να προφτάσουν το κακό και τον εμφύλιο λέει
Μα όσοι γνώριζαν από τέτοια
Βλέπανε που η μοναξιά παράδερνε και η ενοχή που ενέδρευε
Προδοσίες….φονικά…κατάχρηση εξουσίας.

Πώς πέρασαν τα χρόνια
Κάποια βραδιά σε είδαμε ξανά σε ένα βουβό παλάτι μόνη
Ει…τι κάνεις;;Φωνάξαμε,και Θέ μου ,αυτός ο αντίλαλος
Το σώμα μας και το δικό σου σώμα
Εκμαγείο γύψινο φθαρμένο από τη φθορά και την αιωνιότητα
Σα γκρεμισμένο φρουραρχείο.

Πές μου κάτι ντέ…πές μου κάτι ντέ…
Ανίκα…Ανίκα…Ανίκα..θεραπευτήριον Σωτηρία
Θεραπευτήριον Σωτηρί…ΑίτησιςΔερμετζόγλου Λέλας
Αιτησις Δερμετζόγλου Λέλας εξήντα ετών εξήντα
Άπορη…ναι …ναι
Απόψε θα γελάσουμε
Απόψε θα γελάσουμε..Σταυριάδη Κυριακούλα
Εγεννήθη εις Καράκιόι εις Καράκιόι Τουρκίας…
Ναι ..ναι..το δέκα εννέα …έκτοτε ναι έκτοτε
Αγνοείται η τύχη της ..απόψε θα
Απόψε θα …σινέ ΑΡΓΩ …Ελλάς χωρίς…
Ελλάς χωρίς
Ελλάς χωρίς ΕΡΕΙΠΙΑ.

Θα έρθουν κάποιο βράδυ
Σαν ερυνίες σκοτεινές αυτοί που τους ξεχάσαμε.
Ανύπαρκτο το πρόσωπό τους
Και το κρανίο τους γεμάτο σαύρες και γυμνό.Δε με θυμάσαι.
Και να που κατεβαίνει κι όλας βήμα το βήμα μόνος
Πόσο άλλαξαν όλα εδώ πέρα.
Η ζωή και η θάλασσα και τα ρημάδια του σπιτιού του.
Είναι η ώρα της ψυχής του λέει σιγά σαν μυστικό στο πέλαγο
Με την πίκρα του χαροκαμένου πατέρα
Είναι η ώρα της ψυχής του και της γυναίκας του
Και των παιδιών του και της μάνας του.
Ο άνεμος και η κοιμισμένη πόλη.
Θα ανακαλύψει μια χαρά για τη ζωή
Πάνω από τα σπίτια και τους τάφους
Θα ανακαλύψει μια χαρά για τη ζωή
Μια πίκρα από αγάπη για εμάς και για τους πεθαμένους.

Ανοιξε λίγο το ραδιόφωνο
Ανοιξε το φώς και τα παράθυρα.

Καημένη ,νύσταξες και πάλι και μας το είπες.

Αλήθεια ,τι ντροπή
Να πεθαίνουμε στα άσπρα μας σεντόνια
Ενώ όλοι οι φίλοι μας σκοτώθηκαν στο πεζοδρόμιο.


Γιώργος Μαρκόπουλος
(οχτώ συν ένα εύκολα κομμάτια 
και η κλεφτουριά του κάτω κόσμου)

Ποιήματα (1968-1976)

εκδόσεις: Εγνατία/σειρά: τράμ

περισσότερα ποιήματα  εδώ

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

ποίηση //Federico Garcia Lorca


Τέσσερις ροδιές
έχει ο κήπος σου.
(πάρε τη νέα
καρδιά μου)
Τέσσερα κυπαρίσσια
θα εχει ο κήπος σου.
(πάρε την παλιά
καρδιά μου)
Ηλιος και σελήνη.
Επειτα...
ούτε καρδιά
ούτε κήπος!

Federico Garcia Lorca
Χίλιες ερωτικές στιγμές στο έργο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
μτφρ: Αγαθή Δημητρούκα

εκδ: Πατάκη
φωτο: Paul Wilson ,cherries








ΔΑΥΙΔ ΜΠΑΚΑΣ "ΤΑ ΚΡΙΝΑ ΤΩΝ ΑΓΡΩΝ" έκθεση φωτογραφίας







...τελευταία εβδομάδα για ''τα κρίνα των αγρών'' 
στο φιλόξενο ''Γραμματόσημο καφέ''...
μέχρι και το σαβ/κο 17/6/2018

Diana Krall...".it s just a mental,sentimental.."





"I have a feeling, it's a feeling,
I'm concealing, I don't know why
It's just a mental, sentimental alibi

But I adore you
So strong for you
Why go on stalling
I am falling
Our love is calling
Why be shy?

Let's fall in love
Why shouldn't we fall in love?
Our hearts are made of it
Let's take a chance
Why be afraid of it

Let's close our eyes and make our own paradise
Little we know of it, still we can try
To make a go of it

We might have an end for each other
To be or not be
Let our hearts discover

Let's fall in love
Why shouldn't we fall in love
Now is the time for it, while we are young
Let's fall in love

We might have and end for each other
To be or not be
Let our hearts discover

Let's fall in love
Why shouldn't we fall in love?
Now is the time for it, while we are young
Let's fall in love (4x)."

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

ποίηση Γιώργου Βέη





Τι έχει η Κατερίνα ///////// ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΕΗ


«Ας μας γοητεύσει ακόμα τούτη η ολόδροση
απατηλή πνοή»
Saint-John Perse


Η Κατερίνα έχει αυτό που λέμε: «βαθιά τρυφερά βράδια»,
ή αυτό που κάνει τους ψαράδες να κεντούν με υπομονή
τ’ απομεσήμερα τ’ ατέλειωτα δίχτυα τους.
Η Κατερίνα έχει αυτό που λέμε: «ένα απόγευμα κάτω από ένα
πελώριο χαμόγελο», «ένα απόγευμα κάτω απ’ τον ίσκιο ενός γενναίου».
Η Κατερίνα έχει αυτό που λέμε: «δροσιά ενός σπουργίτη»,
που τρεμοπαίζει πάνω σ’ ένα τραπέζι γεμάτο ψίχουλα-
αυτό που λέμε: «Θα βρέξει, να προφυλάξουμε τα μάτια μας,
και τα όνειρά μας».
Οι ποιητές δεν χαράζουν δάκρυα ή αμυχές.
Οι ποιητές αυτό που ξέρουν είναι να περιμένουν.
Οι ποιητές μπορούν να βρουν στα χέρια της Κατερίνας
ένα μικρό νησί γεμάτο πορτοκαλιές,
κι ένα τρυφερό ρίγος, δώρο του ήλιου που φλογίζει τα κορίτσια
καθώς τρέχουν πάνω στη θάλασσα και τα ξετρελαίνει.
Γεννιούνται πολλές σκέψεις καθώς γλιστρά η Κατερίνα,
καθώς έρχεται κοντά μου και μ’ αφουγκράζεται.
Κόνδορες και γύπες χάνονται μακριά καθώς σκύβω πλάι στις έγνοιες της
- κι ας αλυχτούν πλάι μας κόσμοι κι απειλές.
Δεν τρέμω, ίσως γιατί η Κατερίνα έχει κάτι σαν αυτό
που κάνει τις φλόγες να φωτίζουν τα βράδια το μυαλό μου,
σαν κι αυτό που κάνει τα παιδιά να ξεχνούν την εκδίκηση.
Η θάλασσα πάντα θα μας περιμένει,
τα φύλλα πάντα θα μπλέκονται μες στα μάτια μου,
η μουσική του Dylan πάντα θα με φέρει κοντά σ’ οάσεις
και σ’ εποχές λυγμών.
Η Κατερίνα δε θα με ξεχάσει
και το καλοκαίρι θα γεμίσει τις χούφτες μου στήθη και σταφύλια.
Πόσο μας κουράζει ο έρωτας,
πόσο μας ξεχωρίζει ο έρωτάς…


(απο την συλλογή ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ,
εκδ: Υψιλον,1983)