Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2019

Οδυσσέας Ελύτης


Από το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε.
Μόνο που'ναι πιο δύσκολο...…...

Κι από τη φύση-αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της....



Οδυσσέας Ελύτης//o μικρός ναυτίλος




Σάββατο, 1 Ιουνίου 2019

Νίκος Εγγονόπουλος


ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ (απόσπασμα)




έζησα και εγώ-ο γράφων- μέσα σε τούτο το δωμάτιο

χρόνια πολλά-φτωχά-κι' ως πάντα
κι εδώ γιομάτος πάθος ασχολήθηκα
με τη ζωγραφική την ποίηση
τη γλυπτική
αλλά και τη φιλοσοφία και τον έρωτα
κι έμεινα ώρες καθισμένος
-να καπνίζω-
σε κεί δα το παράθυρο
κυττάζοντας 
άλλοτε τον ουρανό
κι άλλοτε το δρόμο

και τώρα πρέπει -φεύ- κι εγώ να φεύγω
-δεν αποκλείεται άλλωστε να μου μέλλονται καλύτερα-

πάλι το ενοικιάζουν το δωμάτιο          //Bruges,1956



Ν.Εγγονόπουλος

Ποιήματα,τόμος Β

Ικαρος,εκδοτική

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019

εφη καλογεροπούλου,"άμμος"






Συχνά σε όνειρο
το παλτό της έβλεπε
άδειο από κορμί να πέφτει
τότε στο πάτωμα άπλωνε το χέρι
κι έλεγε
-να σώσω ό,τι προλάβω
Απόψε το χέρι της, άκουσε
την άκουσε
σύρθηκε στο σκοτάδι
άνοιξε τις ραφές, έσκισε τη φόδρα
ραμμένο με κλωστή ,φαρδύ από ακινησία
χρόνο ξήλωσε.
Τίποτα δεν περισσεύει, είπε
ένα κουβάρι τύλιξε ,τόσο πρόλαβε
το πήρε κι έφυγε.
Μέρες αργότερα την είδαν
δίπλα στη θάλασσα να περπατά
Κι αν δεν υπάρχει χρόνος; έλεγε
Ενα κουβάρι είναι ,τίποτα περισσότερο.
Και πιάνοντας την άκρη του
το πέταξε στη θάλασσα.
Εδώ τελειώνει η θάλασσα στα χέρια μου
σκέφτηκε.


εφη καλογεροπούλου
"αμμος",
εκδ: μετρονόμος,2013

Κέντημα αζούρ ,του Κώστα Καλημέρη

Κέντημα αζούρ, του Κώστα Καλημέρη*
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από εδώ

Το κέντημα αζούρ δεν είναι σταυροβελονιά. Είναι ένας ιδιαίτερος, αριστοτεχνικός τρόπος κεντήματος, που με λεπτεπίλεπτη τεχνική «ζωγραφίζονται» γωνίες ενός κεντήματος, τα κενά ή το γύρω-γύρω. Στην αρχαιότητα τα έλεγαν «επιρραμμένα κεντήματα». Στη σύγχρονη εποχή οι κεντήστρες τα λένε τρυπογάζια. Μπορεί να είναι και κεντήματα πάνω σε ξεφτισμένες κλωστές. Δεν είναι, όμως, μικρομπαλώματα. Είναι ραπτική που έχει αριστοτεχνικό ύφος.
Ο Σεφέρης έλεγε ότι «καταλαβαίνει κανείς πως δουλεύει καλά, όταν κάθε περιστατικό, το πιο μικρό και ασήμαντο της καθημερινής του ζωής και σκέψης, έρχεται σα μοναχό του και βάζει ένα πετραδάκι στο πράγμα που φτιάχνει».
Ο Σκαρίμπας αποκαλούσε τον Παπαδιαμάντη, τον Κάλβο και τον Καβάφη μεγάλους υφητζήδες, δηλαδή τεχνίτες του ύφους. Γιατί δεν μερεμέτιαζαν απλά, δεν έκαναν γιρλάντες, αλλά σημάδευαν με λεπτομέρειες ολόκληρο το έργο σα να τραβούσαν τις τελευταίες πινελιές. Με αυτό τον τρόπο ήξεραν να μιλούν για τα ανθρώπινα πάθη, εξαφανίζοντας τα αίτιά τους.
Τα «έγραφαν» σε ένα μεγαλύτερο μοτίβο οδύνης, πιο μεγάλο σχέδιο, δίνοντας διαχρονική αξία. Το ύφος για να βγει πρέπει να έρχεται «σα μοναχό του». Το ύφος δεν είναι μόνο τεχνική, είναι έμπνευση που πάει πιο ψηλά από ένα δίχτυ σημασιών, ψάχνει μέσα από την τρέλα και το πάθος την υπέρβαση. Γίνεται ένα μικρό ιδρυτικό συμβάν που γεννάει. Επικοινωνεί αυθόρμητα με το ανεξήγητο, έστω κι αν πίσω του βρίσκεται πολλή εργασία.
Ετσι το θαύμα γίνεται ανθός της ανάγκης. Οταν ένας άνθρωπος απαιτεί εξηγήσεις για όλα σημαίνει πως είναι απαίδευτος. Γιατί όταν όλες οι πράξεις είναι μαθηματικά υπολογισμένες προσλαμβάνουν μια ηλίθια ποιότητα (όπως την ονόμαζε ο διεθνούς φήμης κοινωνιολόγος και φιλόσοφος Τέοντορ Αντόρνο). Το καλό, όχι μόνο ωριμάζει αργά, αλλά είναι σχέση της συνέχειας με την ασυνέχεια.
Η τεχνική αζούρ δεν είναι αλισβερίσια κάτω απ' το τραπέζι. Δεν είναι μπαμπεσιά και πονηριά. Υπάρχει κι αυτό το κέντημα. Κι έτσι «γράφουν» και «κεντάνε» οι επιτήδειοι. Το καλό, όμως, κέντημα, σχεδόν μυθοπλαστικά, έχει μια αθωότητα με κρυμμένες τις διάφανες προθέσεις. Αλλάζει με απλότητα το σχήμα σα να μην ήθελε να το αλλάξει.
Γιατί αναμετριέται ειλικρινά με αυτό που δεν γνωρίζει. Τότε είναι που το ύφος αζούρ «έρχεται σα μοναχό του». Σαν όνειρο που προηγείται της ερμηνείας του. Γιατί ονειρεύτηκε να σπάσει τον κανόνα.
* κριτικός λογοτεχνίας

Πέμπτη, 30 Μαΐου 2019

Patti Smith ,Horses

ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ




ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ
Το μεθύσι των νεκρών
Κλειστό είναι το ανοικτό βιβλίο που κρατάς.
Αλλιώς θα ανοίξει.
Όπως ανοίγει σφαλιστή δίφυλλη πόρτα. Από τη μέση.
Στο στάχωμά τους θα χωρίσουνε τα φύλλα
και με τις έξω άκρες τους στα δάχτυλά σου τρίζοντας
αργά σαν σε ρεζέδες θα περιστραφούν.
Και τότε είναι που θα διαβάσεις το κενό
– γιατί, ποιο άνοιγμα χωρίς κενό;
Έτσι κι όταν ανοίγω την ψυχή μου.
Για το κενό του ανοίγματος και μόνο.
Όλα τ’ άλλα είναι γνωστά. Σαν «ανοιχτό» βιβλίο.
ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ
Από τη συλλογή «Εν γη αλμυρά»
εκδ. ΕΡΑΣΜΟΣ, 1996

Kiss of life








Είσαι εύθραυστος
Είσαι εύθραυστος
Σαν ίχνη από πέρασμα πουλιών
στο χιόνι.
Είσαι θλιμμένος
Σαν πεύκο στη βουνοπλαγιά
Με ανεμοδαρμένη κόμη.
Είσαι γλυκός
Σαν τους χουρμάδες
Βιβλικής φοινικιάς.
Κι εγώ όμως ακριβώς γι΄ αυτό σε ξεγελώ:
Γιατί ΄σαι τόσο ήπιος,
Τόσο ολοκληρωτικά θλιμμένος. 

Claire Goll
μτφρ: Γιώργος Καρτάκης