Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

ΧΑΡΤΗΣ ΝΑΥΑΓΙΩΝ/CHART OF SHIPWRECKS



NOCTURNAL B
I hear only the sound of my typewriter
emotional cash register issuing...
receipts.
My small act trembles wakeful
between my fingers before passing for good
in the sobbing space of silence

Εφη Καλογεροπούλου
ΧΑΡΤΗΣ ΝΑΥΑΓΙΩΝ/CHART OF SHIPWRECKS
Μτφρ: Γιάννης Γκούμας

εκδ: μετρονόμος/ποιείν,2017

φωτογραφία-σύνθεση: Δαυίδ Μπάκας.....Δαυίδ σε ευχαριστώ!!!!!

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

έρημος όπως έρωτας





.......................................................
Κι άνθιζε μέσα του κι αισθάνθηκε
πως κυλούσε ανάμεσα σε πέτρες, ρίζες, φύλλα.
Άνθρωπος από νερό, άνθρωπος από νερό!
φώναζαν τα παιδιά....

Κι αυτός;
Πώς έσβησε τη δίψα του;
Ξεδίψασε άραγε ποτέ;


Το χώμα ξέρει
το χώμα γνωρίζει
τα νερά θυμούνται.
Το νερό ξεπλένει τους λεκέδες.
.............................................................
And inside him he was in blossom and felt
he was rolling among stones, roots and leaves.
A man of water! A man of water!
The children shouted.

And he?
How did he slake his thirst?
Did he ever quench it?

The ground knows
the ground is aware
the waters remember
Water washes off the stains.
...............................................................

Εφη Καλογεροπούλου
Ερημος όπως Ερωτας/desert as desire

μτφρ: Γιάννης Γκούμας
εκδ: μετρονόμος,2015


Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017





«Η ομορφιά είναι τρομακτική», σας λένε.
Σεις όμως ρίχνετε κουρασμένα στους ώμους ένα ισπανικό σάλι
Στα μαλλιά σας ένα κόκκινο τριαντάφυλλο....
«Η ομορφιά είναι απλή»,-σας λένε.
Σεις όμως πολύ απλά τυλίγετε το πολύχρωμο σάλι γύρω
από ένα παιδί
Στο πάτωμα –το κόκκινο τριαντάφυλλο.
Σαστισμένη στέκεστε απέναντι σ΄όλα τα λόγια
Που ηχούν τριγύρω
Σκέφτεστε μελαγχολικά
Και μονολογείτε:
Δεν είμαι τρομακτική, δεν είμαι απλή
Δεν είμαι τόσο τρομακτική ώστε απλά να σκοτωθώ
Δεν είμαι τόσο απλή ώστε να μην ξέρω πόσο τρομακτική
είναι η ζωή.
ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΜΠΛΟΚ
Ποίημα : Για την Αννα Αχμάτοβα,1913
Απόδοση: Γιάννης Αντιόχου

(από το βιβλίο:Βόλφγκανγκ Χέσνερ//ΑΝΝΑ ΑΧΜΑΤΟΒΑ/
Η θυελλώδης ζωή μιάς μεγάλης ποιήτριας//εκδ: μελάνι)

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017


ΜΙΛΑΝ ΚΟΥΝΤΕΡΑ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟY

Μόνο ο αληθινός ποιητής ξέρει πόσο θλιβερά είναι μέσα στο σπίτι της ποίησης με τους καθρέφτες. Πίσω από τα τζάμια ακούγονται μακρινοί πυροβολισμοί και η καρδιά λαχταράει να φύγει.
Ο Λέρμοντοφ κουμπώνει τη στρατιωτική στολή του, ο Μπάιρον βάζει ένα πιστόλι στο συρτάρι του κομοδίνου του,ο Βόλκερ παρελαύνει μέσα από τα ποιήματά του μαζί με τα πλήθη, ο Χάλας βάζει τις βρισιές του σε ομοιοκαταληξία, ο Μαγιακόφσκι πατάει το ίδιο του το τραγο...ύδι στο λαιμό .
Μιά μεγαλοπρεπής μάχη μαίνεται μέσα στους καθρέφτες. Προσοχή όμως!Οι ποιητές έτσι και βγούν κατά λάθος από το σπίτι με τους καθρέφτες βρίσκουν το θάνατο,γιατί δεν ξέρουν να πυροβολούν,κι όποτε πυροβολούν πετυχαίνουν το δικό τους κεφάλι.
Αλίμονο,τους ακούτε; Προχωρούν! Ενα άλογο τρέχει στα φιδωτά μονοπάτια του Καυκάσου,αναβάτης είναι ο Λέρμοντοφ ,οπλισμένος με ένα πιστόλι.Και να που ακούγονται και πάλι οπλές αλόγων και μια άμαξα που προχωράει τρίζοντας!Τούτη τη φορά είναι ο Πούσκιν,κι αυτός με πιστόλι και πάει κι αυτός να μονομαχήσει!.......
Ποιός ποιητής δεν ονειρεύτηκε τον θανατό του; Ποιος ποιητής δεν τον φαντάστηκε;..γιατί ο θάνατος είναι μήνυμα.ο θάνατος μιλάει η πράξη του θανάτου έχει τη δική της σημειολογία ……
Ο Δάσκαλος Γιαν Χούς κι ο Τζορντάνο Μπρούνο δεν ήταν δυνατόν να πεθάνουν ούτε από σκοινί ούτε από ξίφος μόνο πάνω στην πυρά θα ήταν δυνατόν να πεθάνουν.Η ζωή τους έγινε έτσι ένα πυρακτωμένο σινιάλο,το φώς ενός φάρου,ενας δαυλός που λάμπει από μακριά μέσα στον χρόνο,γιατί το σώμα είναι εφήμερο και η σκέψη αιώνια και η τρεμάμενη φλόγα είναι η εικόνα της σκέψης….
Από την άλλη δεν μπορούμε να διανοηθούμε την Οφηλία στις φλόγες,μόνο από νερό θα μπορούσε να πεθάνει,γιατί τα βάθη των νερών συγχέονται με τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής ,το νερό είναι το στοιχείο εξολοθρευτής αυτών που χάθηκαν μέσα στον εαυτό τους,στον έρωτά τους ,στα αισθήματά τους,στην παραφροσύνη τους,στους καθρέφτες τους και στις δίνες τους..στο νερό πνίγονται οι κοπέλες των δημοτικών τραγουδιών που ο καλός τους δεν γύρισε από τον πόλεμο,στο νερό ρίχτηκε η Χάρριετ Σέλλευ,στον Σηκουάνα έπεσε και πνίγηκε ο Πάουλ Τσέλαν.

ΜΙΛΑΝ ΚΟΥΝΤΕΡΑ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ
Μτφρ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΗΣ

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

περιοδικό "απόπλους"



ΔΙΧΩΣ ΒΑΡΟΣ

Η πίστη θα μας σώσει και τους δυο ψιθύρισες
θυμάσαι;
...
Καθώς σε περιμένω και δεν έρχεσαι
άγρια γέλια αρπάζουν τη φωνή σου και την κυλούν στη λάσπη

Στα κράσπεδα της νύχτας στο βάθος του μυαλού μου
πορφυρικά κοιτάσματα, λευκόλιθοι ,ελαφρόπετρες
φερτά αδρανή υλικά ,γιγάντιες λίμνες τοξικών νερών
θειούχα θραύσματα
ένα ορυχείο εύφλεκτων συναισθημάτων
υπόσχεται εξόρυξη, εξόντωση ή σωτηρία

Σε αύλακες, ράμπες, στοές, πηγάδια
ένας επίμονος μηχανισμός οδύνης
καρφώνει αυτόματους κερματοδέκτες
ανακυκλώνοντας
χρεοκοπία και αυταπάτη
απελπισία με λύτρωση
ματαίωση και προσδοκία

Αναθυμιάσεις εγκατάλειψης με πνίγουν
εφιάλτες με πολιορκούν

Βαδίζω σε όνειρα
που μέθυσαν σε υπόγειες διαβάσεις
και κάτω από γέφυρες άστεγα ξέμειναν
να κοιμούνται ξημερώματα

ανάμεσα
σε λάθη ευγενικά κι αστραπές απέραντες
που ροδόκηπους χαράματα θα φωτίσουν
ανθισμένους

κι ο χρόνος δίχως βάρος
με άλματα με διασχίζει
στο σκοτάδι

δίψα παράξενη με πνίγει

ποιος απ' τους δυο μας
θα εξορύξει την αγάπη;

ΕΦΗ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ (από ανέκδοτη συλλογή )
δημοσιευμένο στο περιοδικό ΑΠΟΠΛΟΥΣ, τεύχος 71-72
Καλοκαίρι 2017