Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

Για το δάγκωμα της οχιάς!!





Για το δάγκωμα της οχιάς

Μια μέρα που έκανε ζέστη, ο Ζαρατούστρα είχε αποκοιμηθεί κάτω από μια συκιά, με τα μπράτσα του ακουμπισμένα πάνω στο πρόσωπο του. Τότε ήρθε μια οχιά και τον δάγκωσε στο λαιμό.
Ο Ζαρατούστρα φώναξε από πόνο. Μόλις τράβηξε το μπράτσο από το πρόσωπο, είδε το φίδι: τότε εκείνο αναγνώρισε τα μάτια του Ζαρατούστρα, συστράφηκε αδέξια και θέλησε να γλιστρήσει από κει. «Μα όχι», είπε ο Ζαρατούστρα. «δεν σε ευχαρίστησα ακόμη!
 Με ξύπνησες την κατάλληλη στιγμή, είναι μακρύς ακόμη ο δρόμος μου.» «Ο δρόμος σου είναι λίγος», είπε η οχιά θλιμμένα. «το δηλητήριό μου σκοτώνει.»
Ο Ζαρατούστρα γέλασε. «Πότε πέθανε ένας δράκοντας από το δάγκωμα ενός φιδιού;» είπε. «Πάρε όμως πίσω το δηλητήριο σου! Δεν είσαι αρκετά πλούσια για να μου το χαρίσεις.»
Τότε το φίδι τυλίχτηκε ξανά στο λαιμό του και του ρούφηξε την πληγή. Όταν το διηγήθηκε αυτό μια μέρα ο Ζαρατούστρα στους μαθητές του, τον ρώτησαν: «και ποιο είναι, ω Ζαρατούστρα, το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας σου;»
Τότε ο Ζαρατούστρα απάντησε ως εξής: «Καταστροφέα της ηθικής με αποκαλούν οι καλοί και οι δίκαιοι: η ιστορία μου είναι μη ηθική.
Όταν έχετε έναν εχθρό, μη του ανταποδίδετε το κακό με καλό: γιατί αυτό θα τον έκανε να ντραπεί. Αλλά να του αποδείξετε ότι σας έκανε κάτι καλό.
Καλύτερα να οργίζεστε παρά να ταπεινώνετε!
Κι αν σας καταριούνται, δεν μ' αρέσει να θέλετε μετά να τους ευλογήσετε.
Καλύτερα να τους καταραστείτε κι εσείς λίγο!
 Κι αν σας κάνουν καμιά μεγάλη αδικία, προσθέσετε σ' αυτήν πέντε μικρές! Είναι φρικτό να βλέπεις έναν μόνο του, που τον συντρίβει η αδικία.
Το ξέρετε; Μια μοιρασμένη αδικία είναι ήδη μισό δίκιο.
Και την αδικία πρέπει να την παίρνει/πάνω του εκείνος που μπορεί να τη σηκώσει!
 Μια μικρή εκδίκηση είναι πιο ανθρώπινο πράγμα από το να μην υπάρχει καθόλου εκδίκηση.
 Και αν η τιμωρία δεν είναι κ
αι δικαίωμα και τιμή για τον παραβάτη, τότε δεν μου αρέσει το είδος της τιμωρίας που επιβάλετε. Ευγενέστερο είναι να δίνει κανείς άδικο στον εαυτό του παρά να βρίσκει δίκιο, ιδίως όταν έχει δίκιο. Μόνο που πρέπει να είναι κανείς αρκετά πλούσιος γι' αυτό.Δεν μου αρέσει η ψυχρή δικαιοσύνη σας. και με το μάτι των δικαστών  σας με κοιτάζει πάντα ο δήμιος και το κρύο του τσεκούρι.
Πείτε, πού βρίσκεται η δικαιοσύνη, ποιος είναι αγάπη με μάτια που βλέπουν; Βρείτε την λοιπόν για μένα, αυτήν την αγάπη που δεν κουβαλά μόνο κάθε τιμωρία αλλά και κάθε ενοχή!
Βρείτε την λοιπόν για μένα, αυτήν την δικαιοσύνη που αθωώνει τους πάντες, εκτός από τους δικαστές!
Θέλετε να ακούσετε και τούτο;
 Για εκείνον που θέλει να είναι εκ βαθέων δίκαιος, γι' αυτόν ακόμη και το ψέμα γίνεται φιλία για τους ανθρώπους.
Πώς μπορώ όμως να είμαι εκ βαθέων δίκαιος;
Πώς μπορώ να δίνω στον καθένα το δικό του!
Ας μου είναι αρκετό αυτό: δίνω στον καθένα το δικό μου.
Τέλος, αδελφοί μου, προσέξτε να μην κάνετε καμιά αδικία σε βάρος όλων των ερημιτών!
 Πώς θα μπορούσε να ξεχάσει ένας ερημίτης;
Πώς θα μπορούσε να προβεί σε αντίποινα; Ένας ερημίτης είναι σαν βαθύ πηγάδι.
Είναι εύκολο να ρίξει κανείς μια πέτρα μέσα εκεί. αν πάει όμως στον πάτο, πείτε μου, ποιος θα πάει να την ξανανεβάσει;
Προσέχετε να μην προσβάλετε τον ερημίτη!
Αν όμως το κάνετε, τότε σκοτώστε τον κιόλας!»
Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.

ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ
μτφρ: Ζήσης Σαρίκας
εκδ: Νησίδες

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

...στη βαθιά απεραντοσύνη.....





ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ
Αγαπημένος μού ήταν πάντα αυτός ο λόφος
ο έρημος, κι αυτά τα δέντρα που μου κρύβουν
τον μακρινόν ορίζοντα. Μα εδώ που στέκω
οραματίζομαι τις αχανείς εκτάσεις
τ'ουρανού και την υπερκόσμια γαλήνη
κι ανατριχιάζω. Και καθώς ακούω
μέσα απ’ το φύλλωμα το θρόισμα του αέρα
συγκρίνω την αμόλυντη σιωπή του απείρου
μ’ αυτόν τον ήχο. Κι αισθάνομαι το αιώνιο,
και τις σβησμένες εποχές, και τη δική μας
που ζει και πάλλεται. Κι ο στοχασμός μου
πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη.
Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο.


GIACOMO LEOPARDI
Μτφρ: Νάσος Βαγενάς


Ο Τζιάκομο Λεοπάρντι,θεωρείται από πολλούς ο σημαντικότερος Ιταλός ποιητής μετά τον Πετράρχη.Πολύγλωσσος,φιλόσοφος και αρχαιογνώστης αλλά μονήρης και απαισιόδοξος.Εβρισκε καταφύγιο στην μελέτη.Ενιωθε εξόριστος στον κόσμο,τον οποίο ονόμαζε "τάφο των ζωντανών"Στιγμάτισε την διανοητική ,ηθική και πολιτική παρακμή.Πέθανε σε ηλικία 39 ετών.Μερικά από τα έργα του"Ο θάνατος του Εκτορα","Ιστορία της αστρονομίας","Ασματα","μικρά ηθικά έργα¨",,"το όνειρο", "Σκέψεις".Μετέφρασε επίσης Ελληνες και Λατίνους συγγραφείς.
album Baltimore (1978)

Written by Benard Ighner
Lyrics
Everything must change
Nothing stays the same
Everyone will change No one, no one stays the same
The young become the old
And mysteries do unfold
For that's the way of time
No one, and nothing goes unchanged
There are not many things in life one can be sure of
Except rain comes from the clouds
Sun lights up the sky
Hummingbirds fly
Winter turns to spring
A wounded heart will heal
Oh, but never much too soon
No one, and nothing goes unchanged
The young become the old
And mysteries do unfold
For that's the way of time
No one, and nothing stays unchanged
There are not many things in life one can be sure of
Except rain comes from the clouds
Sun lights up the sky
Hummingbirds fly
Rain comes from the clouds
Sun lights up the sky
Hummingbirds fly
Rain comes from the clouds
Sun lights up the sky
Hummingbirds fly
Everything must change

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

ποίηση Βλαντιμιρ Μαγιακόφσκι


Αποτέλεσμα εικόνας για μαγιακοφσκι φωτο

Συζήτηση με τον οικονομικό έφορο για την ποίηση
Σύντροφε έφορε!
Συγγνώμη που σας απασχολώ.
Ευχαριστώ…
Μην ενοχλείστε…
Δεν θα καθίσω, θα σταθώ…
Έχω μια ερώτηση για σας φύσεως λεπτής:
περί της θέσεως του ποιητή στο καθεστώς της εργασίας.
Μαζί μ αυτούς που έχουν
σιταποθήκες και αγρούς
και γω υπόλογος φόρου είμαι
και πρέπει να τιμωρηθώ.
Απαιτείτε από μένα
Πεντακόσια το εξάμηνο
και είκοσι πέντε για μη υποβολή δήλωσης.
Η δική μου δουλειά
σαν οποιαδήποτε άλλη δουλειά είναι.
Ρίξτε μια ματιά –
πόσα έχασα,
ποιες οι δαπάνες της δικής μου παραγωγής
και πόσα για το υλικό τα έξοδα.
Θα ξέρετε φυσικά το φαινόμενο της «ρίμας».
Ας πούμε ότι μια στροφή
τέλειωσε με την λέξη «του πατέρα»
και τότε μετά από μια γραμμή
επαναλαμβάνοντας την συλλαβή
βάζουμε κάποια λέξη
σαν, ας πούμε, λαμπαν – τέρα.
Μιλώντας στην δική σας γλώσσα,
η ρίμα συναλλαγματική είναι.
Ανά στροφή και πληρωτέα!
- ιδού η διαταγή.
Και ψάχνεις την λεπτομέρεια επιθεμάτων και κλιτών
στο άδειο ταμείο των πτώσεων και των γραμματικών.
Και ξεκινάς την λέξη αυτή
μες την στροφή να σπρώχνεις
μα να που εκείνη δεν χωρά –
κι αν την πιέσεις - σπάει.
Πολίτη επιθεωρητά,
ειλικρινά,
στον ποιητή οι λέξεις στοιχίζουν πανάκριβα.
Μιλώντας στην δική μας γλώσσα,
η ρίμα ένα βαρέλι είναι.
Βαρέλι με δυναμίτη.
Κι η στροφή – φυτίλι.
Σαν πάρει το φυτίλι να καεί,
ανατινάσσεται η στροφή
κι η πόλη μαζί με την στροφή
πετιέται στον αέρα.
Πού να την βρείς,
σε ποια τιμή την ρίμα,
έτσι που τον στόχο της να βρει
σκοτώνοντας με μιας?
Μπορεί,πρωτοφανών ριμών
πεντάδα μια να χει απομείνει
μόνο στην Βενεζουέλα.
Και μένα με τραβούν καύσωνες και παγωνιές.
Και ρίχνομαι, ζωσμένος με δάνεια και προκαταβολές.
Πολίτη,
Λάβετε υπόψη σας το εισιτήριο!
Η ποίηση - Όλη! –
Μετακίνηση είναι στο άγνωστο.
Η ποίηση είναι ακριβώς ότι κι η εξόρυξη ραδίου.
Ένα γραμμάριο για να βγει,
ενός χρόνου δουλειά θα χρειαστεί.
Ξοδεύεις για μια και μόνη λέξη
τόνους χιλιάδες λεκτικού μεταλλεύματος.
Μα πώς η καύση αυτών των λέξεων
που στάχτη όλα τα κάνει
δίπλα να σταθεί στην πρώτη λέξη-υλικό
που σιγοκαίγεται.
Αυτές οι λέξεις είναι που κινούν
χρόνια χιλιάδες
εκατομμυρίων τις καρδιές.
Φυσικά,διαφέρουν των ποιητών τα είδη.
και πόσοι ποιητές δεν έχουν το χέρι αλαφρύ!
Βγάζει,σαν μάγος απ’ το στόμα την στροφή
κι απ το δικό του κι απ των άλλων.
Και τι να πεις για τους λυρικούς ευνούχους;!
Βάζουν μιαν ξένη στροφή κι είναι χαρωποί.
Αυτό συνήθης κλοπή είναι και κατάχρηση
ανάμεσα στις καταχρήσεις που κατέκλυσαν την χώρα.
Αυτοί του σήμερα οι στίχοι κι οι ωδές,
που σκούξιμο είναι των χειροκροτημάτων,
στην ιστορία θα περάσουν
ως γενικές δαπάνες
των όσων κάναμε εμείς
οι δύο ή οι τρείς.
Κατά πως λέν,
οκάδες αλατιού
θα χρειαστεί να φας
κι ατέλειωτα τσιγάρα να καπνίσεις
μέχρι να βρείς
την λέξη αυτήν την ακριβή
από τα αρτεσιανά
των ανθρώπων τα βάθη.
Κι αμέσως το ύψος του φόρου γίνεται μικρό.
Βγάλτε από τον φόρο του μηδέν τον τροχό.
Ένα κι ενενήντα τα εκατό τσιγάρα,
κι ένα και εξήντα το αλάτι το ψιλό.
Στο έντυπό σας πολλές οι ερωτήσεις:
- Κάνατε ταξίδια,
Ή μήπως και δεν κάνατε;
Και τι θα πείτε αν εγώ
δεκάδες πήγασους εξάντλησα
τα 15 αυτά τα τελευταία χρόνια;
Εσείς –στην θέση μου ελάτε –
για τους υπηρέτες και τις περιουσίες
ξέχωρα κάνετε λογαριασμό.
Μα τι να γίνει αν εγώ τον λαό οδηγώ
και ταυτόχρονα υπηρέτης του είμαι;
H τάξη ορίζεται απ’ την λέξη,
απ την δική μας λέξη,
και μεις προλετάριοι είμαστε
της πένας κινητήρες.
Της ψυχής η μηχανή με τα χρόνια παλιώνει.
Σου λένε: - στο αρχείο καιρός για να πας,
δεν έχεις άλλο να γράψεις πια –
τέλειωσες!
Όλο και λιγότερο μπορείς να αγαπάς
όλο και λιγότερο μπορείς και να τολμάς,
και το κούτελό μου
στον καιρό
με φόρα πέφτει
και τον διαλύει.
Έρχεται η πιο φοβερή από τις αποσβέσεις όλες –
η απόσβεση της καρδιάς και της ψυχής.
Κι όταν ο ήλιος αυτός
σαν χοίρος ψωμωμένος
θ ανατείλει στο μέλλον που έρχεται
χωρίς σακάτηδες και πένητες,
τότε ήδη εγώ θα χω σαπίσει
έχοντας την τελευταία μου πνοή αφήσει
εκεί στην μάντρα
μαζί με άλλους ποιητές μια δεκάδα.
Βγάλτε τον δικό μου μεταθανάτιο ισολογισμό!
Σας δηλώνω
Και το ξέρω – ψέματα δεν σας λέω –
στο φόντο των σημερινών καπάτσων και λαμόγιων
θα είμαι εγώ – ο μοναδικός –
με το αβάσταχτο χρέος.
Κι είναι το χρέος μας αυτό
να ουρλιάζουμε
με την χαλκή σειρήνα του λαιμού
μες την ομίχλη του μικροαστισμού
και στων θυελλών τ’ αντάριασμα.
Ο ποιητής πάντα της οικουμένης είναι οφειλέτης,
και πληρωτής επί καημών
τόκων και προστίμων.
Χρωστώ στου Μπρόντγουέϊ τα λαμπόνια
και σε σας του Μπαγκντάτι ουρανοί,
σε σένα Κόκκινε Στρατέ,
και στης Ιαπωνίας τις κερασιές –
χρωστώ σε όλους και σ όλα
για ότι δεν πρόλαβα να γράψω.
Και για λόγο ποιο
να θέλει καπέλο ο Σηκουάνας;
Μπας και για να βάζεις σημάδι
με την ρίμα
Και με τoν ρυθμό να λυσσάς;
Ο λόγος του ποιητή
είναι η ανάστασή σας
η αθανασία σας,αγαπητέ γραφιά.
Αιώνες μετά
απ το χάρτινο πλαίσιο
πάρε την στροφή
και γύρισε τον χρόνο πίσω!
Και θάρθει η μέρα αυτή
με τους επιθεωρητές,
με την λάμψη των θαυμάτων
και την μπόχα των μελανιών.
Εσείς του σήμερα ο πεπεισμένος κάτοικος
στείλτε στων συγκοινωνιών το Υπουργείο
για την αθανασία εισιτήριο
κι αφού παρακρατήσετε
των στίχων μου την δράση
κάντε τον καταμερισμό
σε χρόνια τριακόσια
του μεροκάματού μου!
Αλλά η δύναμη του ποιητή
σ αυτό δεν είναι μόνο,
στο ότι δηλαδή
αν κάποιος αύριο εσάς θα θυμηθεί,
θε να τον πιάσει λόξυγγας.
Όχι!
Και σήμερα του ποιητή
η ρίμα χάδι είναι,
σύνθημα,
και λόγχη
αλλά και κνούτο.
Πολίτη επιθεωρητή,
πέντε θα πληρώσω,
όλα τα μηδενικά στο νούμερο διαγράφοντας.
Εγώ δικαιωματικά
απαιτώ
μια σπιθαμή
μαζί με τους φτωχότερους αγρότες και εργάτες.
Και αν εσείς νομίζετε
πως όλη η δουλειά
είναι να παίρνεις δανεικό
έναν ξένο λόγο
ορίστε σύντροφοι
το δικό μου το στυλό
και γράψτε αν είναι μπορετό
μονάχοι σας!
Βλαντίμιρ Μαγιακόβσκι - 
Μετάφραση - Απόδοση: Ηρακλεία Πέππα

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

ποίηση Walter Helmut Fritz





MORANDI *
Η σιωπή παίρνει
Το σχήμα μιας πιατέλας,
ενός μπουκαλιού, μιάς κανάτας
ενός μεσοδιαστήματος
που διαχωρίζει το ένα πράγμα
απ το άλλο
μιας σκιάς
ως αντήχηση του φωτός
ή μερικών λέξεων:
είχα την τύχη
να ζήσω μια ζωή χωρίς γεγονότα.
WALTER HELMUT FRITZ (1929-2010)
ΜΤΦΡ: Αλέξιος Μάινας
Περιοδικό: νέο επίπεδο,Ιούνιος 2017
*GIORGIO MORANDI(1890-1964) Ιταλός ζωγράφος που έγινε γνωστός για πίνακες όπου παραλλάσσει επίμονα «νεκρές φύσεις»,στις οποίες απεικονίζονται μόνο σκεύη,ιδίως μπουκάλια και κανάτες σε ατέλειωτους συνδυασμούς και αναδιατάξεις

ποίηση Κώστα Θ.Ριζάκη



4.
το νοιώθω
πώς φοβάσαι
ο,τι κρύβω στο βλέμμα


μαντεύεις 
πώς φοβάμαι
ο,τι κρατάς στα μάτια


με είδες ρακένδυτο Αλίκη


σε ξέρω γυμνή



Κώστας Ριζάκης


Χωρίς Χρονολογία
(ένα ποίημα σε δώδεκα μέρη)
2004


Επιτάφιος δρόμος
εκδόσεις Γαβριηλίδη


Ο  Κ.Θ.Ριζάκης ανα-βιώνει ποιητικά τον έρωτα-όπως και τον θάνατο-με τον δικό του ιδιάζοντα τρόπο και μας οδηγεί να τον ανα-γνωρίσουμε μαζί του με μια σπάνια συνέπεια, σχεδόν εμμονή,σε μια εποχή όπου χάνονται οι σταθερές και τα κριτήρια,΄΄οπου επικρατούν είτε μια ισοπεδωτική ομογενοποίηση είτε μια άναρχη και ανόητη πολυμορφία χωρίς καμιά αντιστοίχιση σημαινομένων.

Με την επιμελημένη του έκφραση εξαναγκάζει τον αναγνώστη ,να μη προσπερνάει βιαστικά αλλά να σκύψει με περίσκεψη,γιατί τα σημαντικά γίνονται από τα ελάχιστα,γιατί σε ένα κόσμο ταπείνωσης και ευτελισμού η ποίηση είναι αυτή που μας εξυψώνει……/

ΑNΝΑ ΑΦΕΝΤΟΥΛΙΔΟΥ

(Η οδυνηρή μνήμη της σάρκας-ερωτικά ιχνηλατώντας την ποίηση του Κ.Ριζάκη)



Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ σκοτεινή πράξη




Θάπρεπε ,ίσως να κάνω έναν απολογισμό της ζωής μου,να βάλω ,έστω, λίγη τάξη σε όλες αυτές τις σκιές,όμως ,εκείνη η συνάντηση είχε καθοριστεί από την πρώτη μέρα ,βρεθήκαμε πρόσωπο με πρόσωπο ,άξαφνα,φυσικά,δε μίλησα,εξ άλλου πώς να συνεννοηθείς ,και με ποιόν,κι όπως ύστερα οι άλλοι οπισθοχωρούσαν τρομαγμένοι,έσκυψα και μάζεψα τα κομμάτια της σπασμένης λάμπας,σα νάπρεπε να τα πάρω όλα επάνω μου,και μόνον όταν είσαι παιδί ,φθείρεσαι ακίνδυνα από τα όνειρα,

       μα είναι κάποιοι που μια μέρα θα τρομάξουν μπροστά στον πλούτο που μάζευαν,χωρίς να το ξέρουν,αφού η ασήμαντη ζωή τους άφησε ανέπαφο το πιο σημαντικό,και ο λόγος είναι μάταιος ,αν δεν κρατάει μέσα του τη σιωπή,που μας άρχισε.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ 
Σκοτεινή πράξη
χορικό
Εκδ: ΚΕΔΡΟΣ


Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

ALDA MERINI




ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ

Δεν ξέρω αν υπάρχουν τα φτερά της πεταλούδας
Όμως είναι η σκόνη τους
που τα κάνει να πετάνε
Κάθε άνθρωπος έχει
τις μικρές σκόνες τού
παρελθόντος που οφείλει να αισθάνεται 
επάνω του και που δεν πρέπει να χάσει

ALDA MERINI
μτφρ: ΕΛΣΑ ΚΟΡΝΕΤΗ

περιοδικό ΤΟ ΚΟΡΑΛΛΙ, τχ 17-18

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018



Ο ΚΥΡΙΟΣ ΦΟΓΚ ΠΑΕΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ
Είπε κάποτε ο κύριος Φόγκ
να πάει διακοπές.
-Βαθιά μέσα σε μια πολυθρόνα
έχω μπροστά μου μια θάλασσα
σκέφτηκε αμέσως.
Πού να πηγαίνω τώρα σε άλλη
αφού είναι ίδια
ολ’ η θάλασσα.
Εξάλλου εγώ δεν κολυμπώ
διότι δεν είμαι ψάρι.
-Βουνό λοιπόν
αναφώνησε ο κύριος Φόγκ
και γύρισε
από την άλλη μεριά
την πολυθρόνα του

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΦΟΓΚ (1993)

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018






 
FEDERICO GARCIA LORKA 
ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΣΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗ ΜΕΝΤΟΝ

                  Ναι, τα παιδικά σου χρόνια : τώρα  παραμύθι των  συντριβανιών.                  

 - Χόρχε Γκιλλιέν

Ναι, τα παιδικά σου χρόνια: τώρα παραμύθι των συντριβανιών. Το τρένο κι η γυναίκα που γεμίζει τα ουράνια. Η απομονωμένη μοναξιά σου στις πανσιόν κι η μάσκα σου αγνή χωρίς άλλα σημάδια. Είναι της θάλασσας τα παιδικά τα χρόνια κι η σιωπή σου εκεί που θρυμματίζονται τα κρύσταλλα της σωφροσύνης. Είναι η άκαμπτή σου άγνοια εκεί που  το κορμί μου ήτανε περιγραμμένο απ΄τη φωτιά. Σου ’δωσα πρότυπο αγάπης, άνθρωπε Απολλώνιε, κλάμα με αποξενωμένο αηδόνι, όμως, γινόσουν κοφτερός, τροφή των ερειπίων, για χάρη σύντομων αβέβαιων ονείρων. Σκέψεις του απέναντι, φως χθεσινό, δείκτες και σήματα του ίσως. Η μέση σου από άμμο που δεν ησυχάζει ακολουθεί μονάχα χνάρια που δεν ανεβαίνουν τα σκαλιά. Όμως εγώ πρέπει να ψάξω σ’ όλες τις γωνιές τη χλιαρή ψυχή σου τη χωρίς εσένα που δεν σε κατανοεί, με τη θλίψη ενός δειλού Απόλλωνα με την οποία έσκισα τη μάσκα που φοράς. Εκεί, λιοντάρι, εκεί, φούρια των ουρανών εκεί θα σε αφήσω τα μάγουλά μου να βοσκήσεις εκεί άλογο θαλασσί της τρέλας μου, παλμέ του νεφελώματος και λεπτοδείχτη ρολογιού. Πρέπει να ψάξω για τις πέτρες του σκορπιού και τα φορέματα της μάνας κοριτσιού σου, θρήνε του μεσονύκτιου και ύφασμα σκισμένο, που τη σελήνη σκούπισε απ’ τους κροτάφους του νεκρού. Ναι, τα παιδικά σου χρόνια: παραμύθι πια γεμάτο συντριβάνια. Παράξενη ψυχή του κενού χώρου των φλεβών μου, μικρή και δίχως ρίζες, εσένανε πρέπει να βρω. Αγάπη τού πάντοτε, αγάπη, αγάπη τού ποτέ! Ώ, ναι. Αγαπώ. Αγάπη, αγάπη! Αφήστε με. Να μην καλύψουνε το στομα μου εκείνοι που αναζητούν στάχυα του Κρόνου μες στο χιόνι ή ζώα ευνουχίζουνε για έναν ουρανό, μια κλινική και ζούγκλα της ανατομίας. Αγάπη, αγάπη, αγάπη.Της θάλασσας τα παιδικά τα χρόνια. Η χλιαρή ψυχή σου η χωρίς εσένα που δεν σε κατανοεί.

 Αγάπη, αγάπη, της ελαφίνας πέταγμα μεσ΄από της λευκότητας τ’ ατέλειωτο το στήθος. Τα χρόνια σου τα παιδικά, αγάπη, τα παιδικά σου χρόνια. Το τρένο κι η γυναίκα η άρχουσα των ουρανών. Ούτ’ εσύ, ούτ’ εγώ, ούτ’ ο αέρας, ούτε τα φύλλα. Ναι, τα παιδικά σου χρόνια: τώρα παραμύθι των συντριβανιών.

μετάφραση 
Χρίστος Γούδης

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2018

Σκεύη Ταξιδίου////Εφη Καλογεροπούλου



δίχως θεό
κοιμηθήκαμε
ένας θάνατος ανάμεσα
θεός, έρωτας
με μια σταγόνα αίμα
στο στήθος
ένα φιλί
που κύλησε στο χώμα
και η σαύρα
που τ’ άρπαξε στα δόντια της
μ’ άγρια χαρά σύρθηκε
στην κοιλιά της νύχτας
που φευγε καλπάζοντας
βυθιζόμαστε
αργά
σε μια θάλασσα
λήθης
Εφη Καλογεροπούλου
"Σκεύη Ταξιδίου",2007