Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020




  

                                                                                         
   

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ ποίηση




ΛΥΠΙΟΥ (1995) ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ -ΡΟΥΚ
 

Προοίμιο
Τα ποιήματα αποτυχαίνουν
όταν αποτυχαίνουν οι έρωτες.
Μην ακούτε τι σας λένε
θέλει ερωτική θαλπωρή
το ποίημα για ν’ αντέξει
στον κρύο χρόνο…

α
Έναν τόπο επινόησα
για να πηγαίνω όταν είμαι βαθιά λυπημένη,
λυπημένη ως τους άλιωτους πάγους μέσα μου,
ώς τα κρυσταλλωμένα δάκρυα,
ώς να βγουν οι νοσταλγίες, πανθηρούλες λευκές
που δαγκώνουν και τσούζουν οι δαγκωματιές τους.
Λυπιού λέω τον τόπο που επινόησα
για να πηγαίνω όταν είμαι βαθιά λυπημένη,
μια κατάσταση που εντείνεται ακατάπαυστα
αφού όλα τα ωραιοποιημένα τοπία του τέλους
αρχίζουν να μυρίζουν μουχλιασμένα νερά
και καρπούς σάπιους.

Στη Λυπιού φτάνεις χωρίς αναστεναγμό
μόνο μ’ ένα σφίξιμο ελαφρό
που θυμίζει τον έρωτα σαν στέκεται
αναποφάσιστος στο κατώφλι του σπιτιού.
Έχει ιεροβάμονες ποιητές εδώ
ποιητές με μεγάλη έφεση για ουρανό,
πανύψηλους, που μ’ ένα τίναγμα της κεφαλής
σημαίνουν το «όχι... όχι... λάθος»
ή και το «τι κρίμα, τώρα είναι αργά!»
ενώ ένας επαίτης στη γωνιά συνέχεια μουρμουρίζει:
«Το καλό με τον πόθο
είναι πως όταν χάνεται
χάνεται κι η αξία του αντικειμένου του μαζί».
(...)
γ

Στη Λυπιού κλαίω συνέχεια
από τότε που μου ’δειξες την αξία της λύπης.
Όχι, δεν είναι το αρνητικό της γονιμότητας
αλλά το θετικό της απουσίας...
Έλεγες και το προφίλ σου με τάραζε
σαν να το ’χαν σκαλίσει στον πιο σκληρό βράχο,
τα μάτια σου σαν να ’ταν από θειάφι
αλαφιασμένα, μ’ αλάφιαζαν.
Ας κλαίμε, λοιπόν, κι ας το λέμε χαρά
χαρά γιατί είμαστε ακόμη εδώ υποφέροντας. .
Με το ξημέρωμα θα μπούμε σ’ άλλο λιμάνι
όπως σ’ ένα καινούργιο ποίημα
και μες στην πάχνη θα κρατώ
τον τελευταίο στίχο μιας ανείπωτης ερωτικής ιστορίας.
Η φωνή, το ύψος του κορμιού, η γραμμή του αυχένα
αιώνιες επαναλήψεις του ακόρεστου φόβου.
Κοιτάζοντας σε ανακάλυψα την ενδοχώρα
του αισθήματος.
(...)
στ

Ό,τι χάνεις μένει μαζί σου για πάντα
κι η Λυπιού είναι μια χώρα που έφτιαξα
για να ’μαι πάντα ένα μ’ αυτά που’ χω χάσει
όταν πιάνουν εκείνα τ’ αβάσταχτα σούρουπα
κείνα τα άφωνα ξημερώματα
κι είναι σαν να περιμένεις το κουδούνι του σχολείου
να χτυπήσει, το μάθημα πάλι ν’ αρχίσει
μια ακόμη άσκηση πάνω σε άγνωστο θέμα.
Κοιτάς χάμω της αυλής το τσιμέντο, τα χαλίκια
τινάζεις τα ψίχουλα απ’ το κουλούρι στην μπλε ποδιά
και μπαίνεις στην τάξη
μπαίνεις στη μονοτονία του άγευστου χρόνου
στην αοριστία της ύπαρξης
που ξέρω, λίγο αλλοιωμένη,
τη συναντάς πάλι προς το τέλος.
(...)
Εξοδος

Βγαίνοντας απ' τη Λυπιού
κατάλαβα πως είχα χάσει τον προσανατολισμό
προς κάτι που θα'ταν αληθινή μυρωδιά
και καρπός χεριού με ωραίους σφυγμούς ζωής.
Εκανα μια στροφή γύρω απ' τον εαυτό μου
κι ενώ για το καράβι πήγαινα
βρέθηκα μπροστά σ' ενα κλειστό μαγαζί.
Πίσω απο 'να μαύρο απ' τη σκόνη τζάμι
στεκότανε μια τραγική ζακέτα: κανείς
δε θα ζήταγε ζεστασιά απο δαύτη,ποτέ.
Είχε πέσει ο ήλιος
κι οι δρόμοι όλοι μαζί
ούρλιαζαν το αδιάβατο.
Εφυγα.Στίς χούφτες μου ανάμεσα
σαν να κρατούσα ενός παγωμένου πουλιού
την τελευταία ανάσα
προστάτευα την τελευταία χειραψία.



Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2020

"στην εξορία του βλέμματος"/ποίηση /παρουσίαση 2/2/2020


Οι εκδόσεις Κουκκίδα σας προσκαλούν την Κυριακή 2 Φεβρουαρίου,
στις 18:00,
στην παρουσίαση του βιβλίου:

Στην εξορία του βλέμματος
της Εφης Καλογεροπούλου

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι: 

Αννα Αφεντουλίδου,ποιήτρια κριτικός
Χρύσα Φάντη,συγγραφέας-κριτικός λογοτεχνίας
Πόλυ Χατζημανωλάκη,συγγραφέας-κριτικός λογοτεχνίας

Ποιήματα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί:

Βασίλης Αφεντούλης
Κυριάκος Υφαντής
και η ποιήτρια

στο Polis art cafe ,Πεσματζόγλου 5,Αίθριο στοάς βιβλίου,Αθήνα

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2020

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ ποίηση



Γυμνό το σπίτι, χωρίς πουλιά και έπιπλα.
Αθόρυβες Κυριακές με σβησμένα τσιγάρα
και ξερούς καφέδες στο πάτωμα – έρωτα στο πάτωμα
ή στο ταβάνι, σαν τις μύγες –
γυμνό το μυαλό μου. Μόνο δυο-τρία καρφιά
στον τοίχο με μυτερούς ίσκιους και ένα χαλάκι
κόκκινο, μαθημένο να ξεφτάει στα πόδια σου.


ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ
(«Στα μισοσκότεινα», 

από τη συλλογή του «Φωτοτυπίες», 1979)



Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2020

Εφη Καλογεροπούλου,ποίηση "Στην εξορία του βλέμματος",εκδόσεις: Κουκκίδα







 Στα κεντρικά βιβλιοπωλεία!


Ευχαριστώ πολύ  τον ΓΙΑΝΝΗ ΓΚΟΥΜΑ που με δική του πρωτοβουλία
 ζήτησε να μεταφράσει ποιήματα μου

τον ΚΩΣΤΑ Θ.ΡΙΖΑΚΗ  για την επιμέλεια του στο κείμενο και 
την ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΑΡΑΝΤΩΝΗ για την εικαστική της συνεισφορά. 

 τις εκδόσεις ΚΟΥΚΚΙΔΑ -τον εκδότη ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟ
και την ΕΥΗ ΚΩΤΣΟΥ - για την εξαίρετη συνεργασία.

…τι άλλο από χαρά και συγκίνηση…  




Sting

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2020

Τσ ' ιου Τσίνγκ


φωτο: house of flying daggers,2004

Μπρός στο κρασί



Χίλιες ουγγιές χρυσάφι θα ‘δινα για ένα καλό σπαθί

και θ΄άλλαζα τη ζιμπελίνα μου ευχαρίστως

με κρασί.

Μα πιο πολύ εκτιμάω το φλογερό μου αίμα,

που σαν χυθεί θα ‘χει τη δύναμη των γαλανών

κυμάτων.



Τσ’ ιου Τσίνγκ (ποιήτρια)

1874-1907

Μτφρ Σωκράτης Σκαρτσης