Κυριακή, 11 Απριλίου 2021

 

στη λασπωμένη κοιλιά είδα μια ευλογημένη μέρα με όλον τον οφειλόμενο σεβασμό στον Ηράκλειτο τον Σκοτεινό στα μεσούρανα του κυανού να μετεωρίζεται ανάμεσα στις τεράστιες μαύρες ακίνητες ανοιχτές φτερούγες του το χιονάτο σώμα ενός κι εγώ δεν ξέρω ποιού τροπικού πουλιού ο άλμπατρος ο ωρυόμενος των νοτίων θαλασσών η ιστορία που ήξερα Θεέ μου η φυσική οι καλές στιγμές που είχα

 ΣΑΜΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ/ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ/Μτφ: Αθηνά Δημητριάδου/Εκδ: υψιλον

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2021

Σεσημασμένος είμαι///Βυρων Λεοντάρης//ποίηση

Σεσημασμένος είμαι. 
 
Έχετε τα γραφικά μου αποτυπώματα 
μπορείτε να με αναγνωρίσετε, όχι όμως και να με 
 διαβάσετε, ούτε να με διαβείτε
Ποντάρατε στο μαύρο μου και χάσατε 
Ποντάρατε στο κόκκινό μου πάλι χάσατε 
κακή ζαριά ήμουνα στα χέρια σας 

 Τα λόγια που μιλώ μου κόβουνε τη γλώσσα 
κάθε χειρονομία μου με σταυρώνει 
Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν. 
Σ` αυτή την εποχή της υπαρκτής ποίησης 
ποιητής μιας ποίησης που δεν μπορεί να υπάρξει
 μόνο με τους νεκρούς μιλώ και γι` αυτούς γράφω. 
 Μόνο αυτοί μπορούν να με διαβάσουν

 Βύρων Λεοντάρης 
Εως 
εκδόσεις Νεφέλη,2003

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2021

ΠΛΑΝΗΤΕΣ

 






ΟΛΓΚΑ ΤΟΚΑΡΤΣΟΥΚ////ΠΛΑΝΗΤΕΣ


Η λογοτεχνία είναι χτισμένη πάνω στην τρυφερότητα απέναντι σε κάθε άλλη ύπαρξη πέρα απο τη δική μας.

Η τρυφερότητα είναι η πιο σεμνή μορφή αγάπης.εμφανίζεται όταν παρατηρούμε προσεκτικά απο κοντά μια αλλη ύπαρξη,κάτι που δεν είναι ο "εαυτός μας".
Η τρυφερότητα είναι αυθόρμητη κι ανιδιοτελής:πάει πολύ παραπέρα απο την όμοια της ενσυναίσθηση.αντιθέτως,πρόκειται για τη συνειδητή,αν και ίσως λιγάκι μελαγχολική,κοινή μοιρασία της μοίρας.
Η τρυφερότητα είναι η βαθιά συναισθηματική έγνοια για μια άλλη ανθρώπινη ύπαρξη,για την ευθραστότητά της,για τη μοναδική φύση της και την έλλειψη ανοσίας της στα βάσανα και τις επιδράσεις του χρόνου...

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2021

Λεωφόρος Νάτο

 Νικήτας Σινιόσογλου//Λεωφόρος Νάτο δοκιμή περιπλάνησης

98
Τα αντικείμενα ,οι πόλεις γερνάνε οργανικά,η αποσάρθρωσή τους είναι εμφανής και έντιμη,όχι σαν των ανθρώπων,όπου ποτέ δεν γνωρίζεις ποιός πράγματι τσακίζεται και πώς.

93(...) απέναντι σε όλους εμάς η ιαπωνική τέχνη του Kintsugi στέκει υπερήφανη και μας εκθέτει άσχημα,τούτη η υπέροχη τέχνη της επανασυγκόλλησης σπασμένων κεραμικών και πορσελάνης.Υγρός χρυσός ή ασήμι περνά μέσα απο τις ουλές των θραυσμάτων,κι όταν στερεοποιείται ,προκύπτει ένα καλλιτέχνημα ομορφότερο και ανθεκτικότερο απ ό,τι ήταν πρίν.
Η αρχή του Kintsugi είναι πως τίποτα δεν είναι πιο ευτελές απο το απολύτως νέο και τίποτα ευγενέστερο απο τη νίκη επι του θρυμματισμού.

94.
Κι ο πιο άσημος δεξιοτέχνης του Kintsugi βάζει τα γυαλιά στον Ηράκλειτο,γιατί ξέρει να του συγκολλά τα δάκρυα.

72
κάποιοι άνθρωποι είναι μόνον καταλύτες

43
Η όραση του ανθρώπου αναπτύχθηκε απο την ανάγκη να διακρίνει τα φίδια,'εφτασε ταχύτατα στην ακμή της κι ατρόφησε εξίσου γρήγορα στις πόλεις

Νικήτας Σινιόσογλου
Λεωφόρος Νάτο

δοκιμή περιπλάνησης

εκδ: Κίχλη

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2021

 


Όλα αυτά τα διαβάζεις στα φυλλάδια που γράφει και μοιράζει στις γωνίες των δρόμων ο παχύς,βρώμικος ,πήχτρα στην πιτυρίδα γέρος με τα γυαλιά με συρμάτινο σκελετό ,που κάποτε ήταν ο Λόγιος Δικηγόρος και είχε παντρευτεί το κορίτσι με τις χρυσές πλεξούδες και τα λεία μάγουλα που βαθούλωναν σαν από πείνα,πέρα στο Αρκανσο.Ομως εκείνα τα φυλλάδια που έγραφε ήταν παλαβά ,σκεφτόμουν τότε.Σκεφτόμουν πως δεν γινόταν να είναι ο Θεός η Πλήρωση της Υπαρξης.Διότι η Ζωή είναι κίνηση…Είχε πεί «Ο θεός είναι η Απόλυτη Υπαρξη» Κι εγώ του είχα απαντήσει,» την πάτησες.Γιατί η Ζωή είναι κίνηση.Γιατί η Ζωή είναι κίνηση προς τη Γνώση.Αν ο Θεός είναι η Απόλυτη Γνώση ,τότε είναι η Απόλυτη Μη-Κίνηση,που είναι Μη-Ζωή,που είναι Θάνατος.Οπότε αν υπάρχει τέτοιος Θεός της Απόλυτης Υπαρξης,τότε θα λατρεύουμε τον Θανατο ,τον Πατέρα.Αυτό είπα στον γέρο κι αυτός με είχε κοιτάξει πάνα από τα χαρτιά και τα πιάτα που βρωμούσαν και τα ερεθισμένα μάτια του σπαρτάρισαν πάνω από τα γυαλιά με τον ατσάλινο σκελετό που κρέμονταν στην άκρη της μύτης του.Είχε κουνήσει το κεφάλι του κι ένα –δυό λέπια πιτυρίδα είχαν γλιστρήσει μέσα από το αραιό λευκό μαλλί που πλαισίωνε το κρανίο ,στο εσωτερικό του οποίου έπαιρναν μορφή οι λέξεις από τις ηλεκτρικές εκκενώσεις σε ένα σκοτάδι κουβάρι,σφουγγάρι μουλιασμένο στο αίμα.Είχε πεί τότε,  «Εγώ ειμί η Ανάστασις και η Ζωή» κι εγώ του είχα πεί «Την πάτησες».

Γιατί η Ζωή είναι η φωτιά που καίει το σκοινί-ή μήπως είναι το φιτίλι στο βαρελάκι με την πυρίτιδα που αποκαλούμε Θεό;-και το σκοινί είναι ο,τι δεν ξέρουμε ,η Αγνοιά μας και το ίχνος της στάχτης ,που ,αν δεν έρθει η ριπή του ανέμου,διατηρεί το σχήμα του σκοινιού,είναι η Ιστορία,η Γνώση του ανθρώπου,μα είναι νεκρή,κι όταν η φωτιά έχει πιά κάψει απ άκρη σ΄ακρη το σκοινί,τότε η Γνώση του ανθρώπου θα είναι ισάξια με τη Γνώση του Θεού και δεν θα υπάρχει πιά καμιά φωτιά,που είναι η Ζωή.Η ,αν το σκοινί οδηγεί σε βαρελάκι με πυρίτιδα,τότε θα ακολουθήσει μια τεράστια έκρηξη ,μέχρι και το ίχνος της στάχτης θα εκτοξευτεί στους πέντε ανέμους.Αυτά είχα πεί στο γέρο.

Όμως εκείνος είχε απαντήσει, «σκέφτεσαι με όρους Πεπερασμένους».

ΚΙ εγώ του είχα απαντήσει,»δεν σκέφτομαι καθόλου,μια εικόνα ζωγραφίζω».Και μου είχε πεί,»Χά!»..Είχα πεί,»θα σου ζωγραφίσω άλλη μία εικόνα.Είναι η εικόνα ενός ανθρώπου που προσπαθεί να φτιάξει μια εικόνα με ένα ηλιοβασίλεμα.Ομως προτού προλάβει να βουτήξει το πινέλο του στο χρώμα,το χρώμα πάντα αλλάζει και το σχήμα.Ας δώσουμε ένα όνομα στην εικόνα που προσπαθεί να ζωγραφίσει: Γνώση.Αρα,αν ένα αντικείμενο που κοιτάζει κανείς αλλάζει διαρκώς,ώστε η Γνώση του καθίσταται διαρκώς αναληθής,είναι δηλαδή Ου-Γνώση,τότε είναι δυνατή η Αιώνια Κίνηση.Και η Αιώνια Ζωή.Κατά συνέπεια μπορούμε να πιστεύουμε στην Αιώνια Ζωή,μόνο αν αρνηθούμε τον Θεό,ο οποίος είναι η Απόλυτη Γνώση»

Και ο γέρος είχε πεί,»θα προσεύχομαι για την ψυχή σου»

 

Robert Penn Warren

Ολοι οι ανθρωποι του βασιλιά

Μτφρ: Αθηνα Δημητριάδου

Εκδ: Πόλις

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2020

"Με το βλέμμα των παιδιών"/ Φωτογραφίες Μάριος Λώλος /εκδόσεις ΑΠΑΡΣΙΣ

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ,ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

και μια περισσότερο αισιόδοξη

και λιγότερο οδυνηρή χρονιά για όλους!!




Χαρούμενη για την συμμετοχή μου -ανάμεσα σε εκείνες 120 δημιουργών_ στο ημερολόγιο των εκδόσεων "ΑΠΑΡΣΙΣ" με θέμα «το βλέμμα των παιδιών» σε φωτογραφίες του Μάριου Λώλου ,που από την Τρίτη θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία /////
«Αυτά τα παιδιά ξεριζώθηκαν από το παρελθόν τους, χωρίς να έχουν ενταχθεί κάπου ξανά. Με άθλιες συνθήκες ζωής, με χαοτική καθημερινότητα, χωρίς σημεία αναφοράς, αιωρούνται στο πουθενά.» Μάριος Λώλος
(..)Η ποίηση έχει την ικανότητα να διεισδύει στα γεγονότα και να συγκρατεί απ’ αυτά το σημαντικό, αρθρώνοντας με λίγους στίχους την επανοηματοδότηση του κόσμου. (...)
Η κριτική επιτροπή επέλεξε ως πέντε καλύτερες συμμετοχές, που θα δημοσιευτούν στην ενότητα 7+1 ποιητές του culturebook,τους :
Γιάννης Σ.Βιτσαράς , Έφη Καλογεροπούλου, Νίκος Δασκαλόπουλος ,Βάνια Σύρμου, Μανόλης Πολέντας
Τα μέλη της κριτικής επιτροπής:
Βερονίκη Δαλακούρα, ποιήτρια,
Κώστας Καναβούρης, ποιητής,
Αντώνης Δ. Σκιαθάς, ποιητής, πρόεδρος του Γραφείου Ποιήσεως
Οι συντονιστές του Ημερολογίου Ποίησης και επιμελητές: Κατερίνα Θανοπούλου, εκπαιδευτικός-ποιήτρια,
Βασίλης Κ. Καλαμαράς, κριτικός βιβλίου-ποιητής

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2020

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ FRACTAL

 24/11/2020, 10:46 ΜΜ

«Η πραγματική συνείδηση είναι το χάος,…»

Γράφει η Εφη Καλογεροπούλου // *

 

Σάμιουελ Μπέκετ (επιστολή στην Marry Manning Howe)

 

Σάμιουελ Μπέκετ: «Αυτοί που έχουν χαθεί», Μυθιστόρημα, Μετάφραση-επίμετρο: Θωμάς Συμεωνίδης, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2020

 

Αν υποθέσουμε συνοπτικά, πως ολόκληρο το έργο του Μπέκετ, περιστρέφεται γύρω από το αγωνιώδες υπαρξιακό ερώτημα «ποιός είμαι», τότε το μυθιστόρημά του «Αυτοί που έχουν χαθεί»  επαναφέρει το ερώτημα με έναν αγωνιώδη τρόπο, τοποθετώντας αυτή τη φορά τα πρόσωπά του, σε ένα τρομώδες, υποφωτισμένο,   ,εφιαλτικό  σκηνικό, που θυμίζει Δαντικό τοπίο. Και εάν το Εγώ χρειάζεται την περιπλάνηση, με ή χωρίς ψευδαίσθηση, για να βρει την χαμένη του οντολογικά ταυτότητα ,ο τόπος όπου εκτυλίσσεται το δράμα της μυθολογίας των προσώπων, στα έργα του Μπέκετ, ορίζει μια χωροχρονική συνειδησιακή γραμμή αφύπνισης, υπενθυμίζοντας διαρκώς πως

 

«τα όρια της ψυχής, δεν θα μπορέσεις να τ’ αγγίξεις, όσο μακριά σ΄ όλους τους δρόμους κι αν σε οδηγούν τα βήματά σου: τόσο βαθύς είναι ο Λόγος που την κατοικεί(Ηράκλειτος). 

Ποιοι είναι αυτοί που έχουν χαθεί και τι αναζητούν μέσα σε αυτόν τον χώρο;

Ο χώρος είναι ένας κύλινδρος, κυριολεκτικά ένας Δαντικός λάκκος με κόγχες και κυψέλες, κοιλώματα βυθισμένα στον άνω τοίχο του βόρειου ημισφαιρίου του, διασυνδεόμενα μεταξύ τους με σήραγγες-αδιέξοδες οι περισσότερες- ανοιγμένες στο πάχος του τοίχου. Ένας λαβύρινθος στοών, ένα καταφύγιο περιφερόμενων σωμάτων. Διακόσια στριμωγμένα σώματα, ένας σωρός σωμάτων, ανυπέρβλητος, διογκωμένος, υποταγμένος, ένας ακατόρθωτος σωρός. Ένα κύμα σάρκας που σαλεύει με απόγνωση στην προσπάθειά του να βρει την έξοδο διαφυγής, ακόμα κι αν η διαφυγή  αυτή ,μπορεί να μην υπάρχει. Σε κάθε σώμα αντιστοιχεί χώρος ενός τετραγωνικού μέτρου. Σώματα όλων των ηλικιών, και των δύο φύλων, άλλα ευρισκόμενα διαρκώς σε κίνηση, ή σε κίνηση με περιοδικές παύσεις ,ονομάζονται αναζητητές, άλλα εμφανίζονται ακίνητα ή μετακινούμενα μόνο για να αλλάξουν θέση, αυτά είναι τα αδρανή και άλλα είναι εντελώς ακίνητα χωρίς τίποτα πια να αναζητούν με την πλάτη κολλημένη διαρκώς στον τοίχο του κυλίνδρου. Αυτοί είναι οι νικημένοι. Πρόσωπα που αιώνια θα έλεγε κανείς αναμένουν (γνωστό μοτίβο στα έργα του Μπέκετ). Πρόσωπα που θυμίζουν φιγούρες, από το Καθαρτήριο του Δάντη.

Τι περιμένουν; Ίσως να σταματήσει ο χρόνος για να πάψουν να περιμένουν

«Μάτια χαμηλωμένα ή κλειστά δηλώνουν εγκατάλειψη και δεν ανήκουν παρά στους νικημένους. Αυτοί μετρημένοι με ακρίβεια στα δάχτυλα του ενός χεριού δεν είναι απαραίτητα ακίνητοι. Μπορούν να περιφέρονται μέσα στο πλήθος και να μην βλέπουν τίποτα αδιαχώριστοι στο μάτι της σάρκας από τους ακόμα ακατάπαυστους. Αυτοί τους αναγνωρίζουν και τους αφήνουν να περάσουν. Μπορούν να περιμένουν τη σειρά τους στην αρχή της σκάλας και όταν έρχεται ανεβαίνουν στις κόγχες ή απλώς εγκαταλείπουν το έδαφος. Μπορούν να σέρνονται τυφλά στις σήραγγες σε αναζήτηση του τίποτα.» (σελ26)

Τα μόνα αντικείμενα στο εσωτερικό του κυλίνδρου, είναι δεκαπέντε σκάλες ,όλες στερεωμένες στον τοίχο σε ακανόνιστα μεταξύ τους διαστήματα. Σκάλες που εξασφαλίζουν στους αναζητητές την πρόσβαση, στις κόγχες, τις σήραγγες και τις κυψέλες, σε αναζήτηση εξόδου διαφυγής. Η προσπάθεια ανάβασης μοιάζει με ακροβασία σε εκείνες τις κλίμακες που λείπουν σκαλοπάτια, μα οι αναζητητές δεν σταματούν να ανεβαίνουν, να τρυπώνουν στις κόγχες, να σέρνονται στις σήραγγες, να εγκαταλείπουν για λίγο για να ξαναπροσπαθήσουν στην συνέχεια, κινούμενοι με προσοχή ανάμεσα στους αδρανείς και τους νικημένους μέσα σε ένα διαρκές κίτρινο φώς σε τρέμολο απ άκρη σε άκρη. Η θερμοκρασία βρίσκεται σε συνεχή διακύμανση μεταξύ ζεστού και κρύου. Διακυμάνσεις φωτός και θερμοκρασίας σε συμφωνία μέχρι το απόλυτο κρύο, το απόλυτο σκοτάδι και μετά πάλι απ την αρχή.

 «Όλα ακινητοποιούνται τότε. Είναι ίσως το τέλος των πάντων. Λίγα δευτερόλεπτα και όλα αρχίζουν πάλι. Συνέπειες αυτού του κλίματος για την επιδερμίδα. Ζαρώνει. Τα σώματα σε τριβή μεταξύ τους ένα θρόισμα ξεραμένων φύλλων. Η ίδια η βλεννώδης μεμβράνη έχει επηρεαστεί. Ένα φιλί κάνει έναν απερίγραπτο ήχο.(…) Οι μόνοι ήχοι άξιοι του ονόματος προέρχονται από τις σκάλες κατά τον χειρισμό τους και τον γδούπο των σωμάτων που χτυπούν το ένα πάνω στο άλλο ή του ενός που χτυπιέται  από μόνο του όταν με ξαφνική μανία χτυπάει το στήθος του. Έτσι επιβιώνουν σάρκα και οστά.» (σελ.10)

Ωστόσο η κίνηση στον κύλινδρο κάθε άλλο παρά εύκολη αναδεικνύεται. Για τους  αναζητητές -στην αγωνιώδη προσπάθειά τους να ανέλθουν- κάθε παραμονή στην σκάλα ή στις κόγχες και σήραγγες περισσότερο του συνηθισμένου, ή η οποιαδήποτε κατάχρηση χρόνου από μέρους τους ,πυροδοτεί εκρήξεις θυμού και βίαια οργίλα ξεσπάσματα από τους υπόλοιπους αναμένοντες μέχρις  ότου περιέλθουν με τον χρόνο, στην κατάσταση εκείνη των αδρανών, ή ακόμη περισσότερο στην νεκρική εγκατάλειψη των νικημένων.

Μια συρροή σωμάτων, ένας σωρός κουρασμένης σάρκας που επιμένει αδιάκοπα, σχεδόν επ’ άπειρον να αναζητά, έως τον τελευταίο μη νικημένο. Να αναζητά, ανάμεσα σε σκυφτούς και ακίνητους. Μέχρι να σκύψει και εκείνος ο τελευταίος των τελευταίων, το κεφάλι.

Οι έννοιες γίνονται νοητές μόνο μέσω των ορίων τους /Leon Rosenfeld

Μοναδική σκευή των ηρώων του Μπέκετ είναι ο χρόνος. Τα πρόσωπα στα έργα του ,ζουν τον χρόνο. Δεν ζουν στον χρόνο. Όταν δρούμε ξεχνάμε το πέρασμα του χρόνου. Αναμονή όμως σημαίνει να ζεις την εμπειρία της δράσης του χρόνου, να ζεις την εμπειρία της ροής του χρόνου. Εδώ η γραμμικότητα του χρόνου, ο χρόνος σαν απόλυτο ορισμένο φυσικό μέγεθος δεν υπάρχει. Ο χρόνος στα έργα του Μπέκετ, είναι ο εσωτερικός χρόνος των ηρώων του. Της κατάστασης τους. Της συνείδησής τους. Δεν είναι γραμμικός, δεν είναι αφηγηματικός. Είναι βαθύτατα υπαρξιακός, οντολογικός. Είναι ο χρόνος του Ελιοτ.

«Χρόνος παρών και περασμένος χρόνος/είναι ίσως κι οι δυό παρόντες στον μελλοντικό καιρό/και το μέλλον περιέχεται στο παρελθόν» /T.S.EliotBurnt Norton

Οι ήρωές του είναι πλασμένοι από χρόνο. «Ο χρόνος ανήκει στο Θεό και σε μένα»! μας λέει η Ουίννυ στις  «Ωραίες Μέρες» κι ο Νάγκ ,στο «Τέλος του Παιχνιδιού» λέει “Πρέπει να ζήσει ο καθένας τον δικό του χρόνο. Ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν στο «Περιμένοντας τον Γκοντό» δεν γνωρίζουν ούτε που βρίσκονται, ούτε σε ποιό σημείο της ροής του, είναι ο χρόνος .Κι ύστερα σε μια στιγμή που νόμισαν πώς ήρθε ο Γκοντό, κάτι αλλάζει για αυτούς “ο χρόνος άρχισε πάλι να κυλάει” λένε .Μα ο Γκοντό δεν ήρθε. Έτσι ο χρόνος πάλι σταμάτησε. Χρόνος των παύσεων, των διακοπών, της σιωπής. Η χρονικότητα στο εσωτερικό του κυλίνδρου δίνεται  μέσα από την ρυθμική εναλλαγή και το διαρκές τρέμολο  του φωτός, «το φλογερό τρεμάμενο σκοτάδι», την εναλλαγή της θερμοκρασίας και την επαναληπτικότητα των κινήσεων των σωμάτων που στοιβάζονται εκεί. Η εξουσία του είναι αμείλικτη. Ο χρόνος γίνεται αντιληπτός στη νοητική εικόνα ολόκληρου  του οικοδομήματος. Υπάρχει στην σφοδρή επιθυμία του αναζητητή, ζει στο βλέμμα  των αδρανών «που καταβροχθίζουν με μάτια σε κεφάλια απόλυτα ακίνητα κάθε σώμα που περνάει»(σελ.27) Υπάρχει στις σκιές των σωμάτων, στην επιδερμίδα τους, στην κοκκινοκίτρινη λάμψη των πτυχώσεων του τοίχου, στα παραληρήματα πόνου και απελπισίας, στις γροθιές που χτυπούν τους τοίχους, στους  νεκρικά ακίνητους κορμούς όρθιους ή σκυφτούς των νικημένων .

 

Σάμιουελ Μπέκετ

 

ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ

Η αρχή της αβεβαιότητας του Heisenberg είναι εδώ: (Απροσδιοριστία στη θέση) x (Απροσδιοριστία στην ταχύτητα) ≈ σταθερό

Βλέποντας τον κύλινδρο σαν απομονωμένο φυσικό θερμοδυναμικό σύστημα όπου οι μακροσκοπικές καταστάσεις, πίεσης, όγκου και θερμοκρασίας είναι δεδομένες, τότε κάθε ατομική κατάσταση των ενοίκων του σε μικροσκοπικό επίπεδο, συνθέτει φασικούς χώρους καταστάσεων που αυτονομούνται πλήρως από την ρέουσα χρονική συνείδηση και αποκτούν αυτόνομη παρουσία με την εικονοποίησή τους. Η αβεβαιότητα, η τυχαιότητα, η μη συνεκτική, άρα θραυσματική, πραγματικότητα είναι εδώ. Η μακροσκοπική εξωτερικά   φαινομενική αυστηρή οργάνωση κανόνων, σαν οργάνωση ζωής στον κύλινδρο, μοιάζει με την αυτοοργάνωση κάθε εξελισσόμενου συστήματος, που έχει ήδη μεταπέσει σε κατάσταση χάους.

Ένα σύνολο μικροδομών, φασικών χώρων- χώρων γεγονότων, που λειτουργούν σε διαφορετικό χρόνο από αυτόν του παρατηρητή, ο οποίος δίνει μια άλλη χρονομέτρηση στις πράξεις των προσώπων, αναφύεται.

Σώματα σε κίνηση, σώματα σε εγκατάλειψη, σώματα αδρανή, σώματα νικημένα, σώματα σε αγωνία, σώματα σε νεκρική ακαμψία, σώματα σε πόνο, σώματα σε απελπισία. Η οποιαδήποτε κίνηση σώματος μέσα στον κύλινδρο, διαθέτει αυτόνομη εσωτερική συνείδηση και  εξελίσσεται σε ένα ή διαφορετικά επίπεδα με τυχαίο χαρακτήρα. Μια απειρία επαναλαμβανόμενων κινήσεων. Ο ρέων χρόνος έχει αφαιρεθεί και απομένουν μόνο τα στοιχεία θέσεων των προσώπων και οι ρυθμοί μεταβολής αυτής της θέσης.

«Αυτοί που έχουν χαθεί» λοιπόν, πού βρίσκονται αν όχι σε μια θερμοκοιτίδα σε μια αχρονία, που την μαστίζει η θεμελιώδης αυτή αρχή; Παγιδευμένοι ο καθένας σε μια μικροσκοπική φυλακή ενός τετραγωνικού μέτρου (αυτή είναι η επιφάνεια που αντιστοιχεί στον καθένα τους) και που η απροσδιοριστία της θέσης τους μειώνεται στο ελάχιστο, η απροσδιοριστία στην ταχύτητα θα είναι πολύ μεγάλη, και επομένως η κίνηση αναπόφευκτη  Εκεί όμως που δεν υπάρχει κίνηση, η τεράστια συμπύκνωση ενέργειας είναι ικανή να οδηγήσει σε βίαια ξεσπάσματα Άλλωστε μόνο τυχαίο δεν είναι, που κάθε ατομικός πυρήνας είναι ενεργειακός γίγαντας, επειδή ακριβώς είναι νάνος μεγέθους

«Κατά παράδοξο τρόπο είναι τα αδρανή των οποίων οι πράξεις βίας διαταράσσουν περισσότερο την ηρεμία του κυλίνδρου» (σελ.14)

Έρμαια λοιπόν τα σώματα αυτά στα βάθη μιας ανερμήνευτης τυχαιότητας, εξόριστα στο δικό τους σύμπαν, ζώντας στα όρια το καθένα, της υπαρξιακής του αγωνίας, είναι εκεί για να μας θυμίζουν μέσα σε αυτό το κυλινδρικό πηγάδι δυναμικού, πως χωρίς αβεβαιότητα, το Σύμπαν θα ήταν ένα νεκρό σύμπαν και πως το

 « Να ζείς θα πει να περιφέρεσαι ,μόνος και τελευταίος των ζωντανών στα βάθη μιας στιγμής χωρίς όρια, όπου το φώς δεν αλλάζει ποτέ και τα ναυάγια είναι όλα ίδια» (Μπέκετ, Ο Μαλόν πεθαίνει).

 

 

 

* H Έφη Καλογεροπούλου είναι φυσικός, θεατρολόγος και ποιήτρια. Ποίησή της καθώς και θεατρική κριτική έχει δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά και έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, ισπανικά, γερμανικά και ιταλικά.

 

 

 

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2020

Ερημος όπως Ερωτας/ποίηση/Εφη Καλογεροπούλου

 Οι γραμμές

οι αριθμοί
τα πρόσωπα
το αμνημόνευτο της αγάπης βάθος
το Νόημα
το Απόκτημα
ο Θάνατος
ο νεκρός αδερφός
το ανεκπλήρωτο μέλλον
τα παιδιά που έμειναν νάνοι
οι νάνοι νεκροί
οι μέσα μας νεκροί
η αφετηρία πριν από την αρχή
το χέρι που δεν φτάνει να κόψει το χρόνο
ο σάπιος χρόνος είναι ο ώριμος χρόνος
ο χρόνος-σιωπή
ο χρόνος-εφιάλτης
o χρόνος-παγίδα
o χρόνος-δήμιος
o χρόνος ο μεγαλύτερος Έρωτας όλων των Ερώτων
το καρφί και το πύον της συνείδησης
το αίμα στο φιλί
το καμένο κάρβουνο της προδοσίας
το άσπρο πόδι της ματαίωσης
η λάσπη της αγάπης και η Θεία κοινωνία της
ο άγριος σκύλος που κοιμάται μέσα μου τις νύχτες
το άδειο που δεν έχω όταν σε έχω.
Το πριν το τώρα το μετά το πάντα από το κλάμα μου
το φαγωμένο μήλο της ζωής μας και τα φτυσμένα κουκούτσια του
ο ήχος από σπασμένα ποτήρια που σε ξυπνά τις νύχτες
το σπασμένο ανάμεσά μας
ο χρόνος ο αδερφός μου ο πατέρας μου η μάνα μου
τα παιδιά μου
ο δημιουργός μου και ο δήμιος μου
ο δήμιος μου
ο δήμιος μου.
Η φωτιά που καίει τα σταφύλια.
Τα σπασμένα φρένα της απόγνωσης
το ζώο στο σφαγείο
το ζώο στο διάδρομο του σφαγείου
το σφαγμένο βλέμμα σου
οι νυχτερίδες της σκέψης
οι τύψεις
ο θάνατος
οι χειρονομίες του
το ανεπίστροφο
το ανεπίδοτο
ο γκρεμισμένος τοίχος της σκιάς σου
οι σκιές μας
τα κομμένα δάχτυλα της τρέλας
οι μέρες που ανοιγοκλείνουν στο σκοτάδι
οι πόρτες της συνείδησης
οι πόρτες μας
το ποτάμι της λήθης με το μαύρο νερό
το λιωμένο μέταλλο του χρόνου
το ξυράφι του
το παγωμένο γάλα της συνείδησης
και το μαχαίρι που το κόβει.
Κι ήταν η σάρκα του νερού
το σώμα του νερού που απ’ τα δάχτυλα γλιστρώντας
τον ρωτούσε
πες μου από ποια αρρώστια θα πεθάνεις;
Κι έτσι ο χαμένος χρόνος
ο χρόνος της αναμονής των συμβάντων του
ο κρεμασμένος χρόνος της σιωπής
απ’ τα νύχια της ανάγκης κρεμασμένος
του έδειχνε σβήνοντας
μιαν άλλη δυνατότητα του να υπάρχει
χωρίς αυτά
να υπάρχει
σαν ένας σωρός άλλου κουρασμένου χρόνου
παράξενος
που μαζεύει τις βαλίτσες του
και ανεβαίνει πάλι στις στρογγυλές του ρόδες
και κυλάει
σκορπίζοντας βλέμματα ζώων
κραυγές παιδιών
και ψίχουλα ρόδων στο σκοτάδι
και κυλάει
με όλα τ’ αδέσποτα των δρόμων
αδέσποτος κι αυτός
άδετος αδαής δεόμενος
κυριευμένος από την απόλυτη σιωπή
του μυστήριου της ζωής
και του φωτός αιχμάλωτος.
Εφη καλογεροπούλου
Ερημος όπως έρωτας
εκδ: μετρονόμος 2015