Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

ποιηση ΑΡΙΣΤΕΑΣ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ




ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΤΑ ΕΞ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ
(ΕΝ ΠΗΛΙΩ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΑ)

Δεν ήρθε για κανέναν κατοικήσιμο
αυτό το καλοκαίρι
Όσο για τη βδομάδα αυτήν
των συναντήσεων
ξέπλυνε συγκινήσεις
             αδηφάγες

Φιδίσιος δρόμος
ζεματιστός
κατολισθαίνοντας προς άπειρον
σκοτωμένα σκυλιά στην
       άσφαλτο
δύσκολη η σκέψη για νερό
δύσκολη η ανάσα

Κι όταν αντίκρισες
χλομός
τα πρώτα στοιχειωμένα
από καιρό ακατοίκητα
όλα σε φώναζαν
να ξεκλειδώσεις
Τη θάλασσα, τη θάλασσα
Ξεκλείδωσε τη θάλασσα

Διώροφα τριώροφα
άδεια στην ερημία
Όμως η πόρτα πουθενά
και το κλειδί σπασμένο

Τη θάλασσα
Αλλιώς θα σε στερέψει
Διώροφα τριώροφα

Ούτε ένα κατοικήσιμο
να ζήσεις να το μοιραστείς
το άλλο καλοκαίρι

Η θάλασσα, η θάλασσα
πάλαι ποτέ ολάνθιστων
Πηλίων παραδείσων

Η θάλασσα από μακριά

Δεν θά ’ρθει για κανέναν
κατοικήσιμο το άλλο καλοκαίρι

Αριστέα Παπαλεξάνδρου
«Μας προσπερνά»,
Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2015

φωτο:MONICA VITTI///DESERTO ROSSO,1964//M.ANTONIONI

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017



Το ποίημα του τέλους
.
Η αγάπη είναι σάρκα και αίμα,
λουλούδι που ποτίζεται με το ίδιο το αίμα.
Νομίζεις ότι είναι αγάπη
μια στιγμή κουβέντας στο τραπέζι;
Η αγάπη δεν είναι,παρά…
αρτοφόριο;
Τι λέξη!Καλύτερα να πούμε: πληγή,
ουλή.Κάτω από τα μάτια των σερβιτόρων
και μεθυσμένων;
Αγάπη σημαίνει ένωση και τίποτα πια
δεν ενώνει,ούτε χείλη,ούτε ζωή.
— Αγάπη σημαίνει ζωή.
Όχι,άλλο όνομα της έδωσαν οι αρχαίοι..
— Και λοιπόν;
— Πάμε;
Πού; Διάλεξε:γκρεμός,σφαίρα,δηλητήριο..
Το θάνατο — ξεκαθάρισε.

.
Μαρίνα Ιβάνοβα Τσβετάγιεβα,
Ερωτικά ποιήματα

Μτφρ::Γιάννης Σουλιώτης,
εκδ. Οδός Πανός,2016


Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017



 


...............Βάλθηκα να παίζω με τις κραυγές όπως περίπου είχα παίξει με το τραγούδι
προχωρώντας,σταματώντας,προχωρώντας,σταματώντας,αν μπορεί κανείς να το πεί αυτό παιχνίδι.
Οσο προχωρούσα δεν τις άκουγα,χάρη στο θόρυβο των βημάτων μου.Αλλά μόλις σταματούσα τις άκουγα ξανά,σίγουρα κάθε φορά πιο χαμηλές αλλά τι κι αν μια κραυγή είναι χαμηλή ή δυνατή;
Αυτό που χρειάζεται είναι να σταματήσει.
Για χρόνια πίστευα πώς θα σταματούσαν.
Τώρα πια δεν το πιστεύω.Θα μου χρειάζονταν κι άλλοι έρωτες,ίσως.
Αλλά τον έρωτα ,δεν τον παραγγέλνει κανείς.


SAMUEL BECKETT
ΠΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ
ΜΤΦΡ: ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
ΕΚΔ: ΑΓΡΑ

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017





Τσέσλαβ Μίλος (Czeslaw Milosz)


Σπουδή μοναξιάς
Φρουρός σ’ έναν ατέρμονα αγωγό στην έρημο;
Απόσπασμα ενός ανδρός σε κάστρο μες την άμμο;
Όποιος κι αν ήταν. Την αυγή είδε βουνά αυλακωμένα στο
χρώμα της στάχτης, κι απάνω η σκοτεινιά που ξεθωριάζει
βουτηγμένη στο μενεξελί, σπάζοντας σ’ ένα ρευστό κόκκινο
ωσπου σταθεροποιείται, τεράστια, σ’ ένα φως πορτοκαλί.
Μέρα τη μέρα, και, πριν το νιώσει, χρόνο με το χρόνο.
Για ποιον, ρωτιέται, αυτό το θάμπος; Για μένα μόνο;
Ωστόσο, θα παραμείνει κι αφού εγώ χαθώ.
Τι είναι τάχα για το μάτι της σαύρας; Πώς είναι κοιταγμένο από
διαβατάρικο πουλί;
Αν είμαι όλη η ανθρωπότητα, υπάρχει τίποτα χωρίς εμένα;
Κι ήξερε πως δεν είχε νόημα να φωνάζει, κανείς δεν μπορούσε
να τον σώσει.



Τσέσλαβ Μίλος
μτφρ. Σπύρος Τσακνιάς

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017







ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΕΛΚΗΘΡΟΥ (ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ)
.....................Με άκουσες? Είμαι αλλιώτικος από τη νύχτα αυτή
Αλλιώτικος
Από το μαλακό και φωτεινό της κρεβάτι.
Το σώμα μου είναι η κουβέρτα μου, ύφασμα
που με το αίμα μου έραψα τις κλωστές του.
Χάθηκα και η περιπλάνηση ήταν στο σώμα μου μέσα...
.........................................................................
Με αναγνώρισες; Το σώμα μου είναι η κουβέρτα μου,
ο θάνατος άσμα μου και παλάτι των τετραδίων μου,
το μελάνι είναι τάφος και προθάλαμος,
υδρόγειος σχισμένη από την θλίψη
που μέσα της γέρασε ο ουρανός,
μαύρο έλκηθρο που σέρνουν τα κλάματα και οι οδύνες.

Θάρθεις μαζί μου;Το σώμα μου είναι ο ουρανός μου,
Ορθάνοιξα τους διαδρόμους του διαστήματος
σχεδίασα πίσω μου τα βλέφαρά μου,
δρόμοι που οδηγούν σε αρχαίο είδωλο.
Θάρθεις μαζί μου? Το σώμα μου είναι ο δρόμος μου.

ΑΔΩΝΙΣ
Χρονικό των κλαδιών
μτφρ:ΔΗΜΗΤΡΗ Τ. ΑΝΑΛΙ
ΕΚΔ:ΙΝΔΙΚΤΟΣ