Δευτέρα 5 Ιουλίου 2021

Λεωφόρος ΝΑΤΟ

 

Αυτάρκης.Ολόγυμνη η Λεωφόρος ΝΑΤΟ από παράδοση κι ιστορία,αποβάλλει καθετί κόσμιο από κοινού με όποια σημασία,αλλά-οποία έκπληξη!-η αμορφία της δεν είναι πρόστυχη ποτέ,έχει την αξιοπρέπεια του ποταμού,που είναι μεγαλύτερη από της Ακροπόλεως ή των Δελφών.Η Λεωφόρος ΝΑΤΟ είναι αυτάρκης σαν ζώο στο σκιόφως καμιά ανάγκη δεν νιώθει για μιάν αρχή –για έναν διαχειριστή ή θεσμό-που θα εμποδίζει κάθε τρείς και λίγο τη διολίσθηση σε συνθήκες σύγχυσης ή θα την κρατά αϊδια μες στον χρόνο,όπως έχει ανάγκη η Αθήνα ,όπου τα μνημεία έχουν ξεπέσει στη χαμέρπεια της ατραξιόν,περιφραγμένα καθώς είναι και φωτισμένα με ειδικούς προβολείς,απόμακρα τεχνηέντως,κι ας βρίσκονται πάντα μες στο κέντρο της πόλης.Η Λεωφόρος ΝΑΤΟ δεν φθίνει ούτε κλείνεται στον εαυτό της,γιατί αρνείται να θησαυρίσει κάτι που ν αξίζει.Τέτοιες σχέσεις αντέχουν,αν δεν είναι κιόλας ακατάλυτες και ανώμαλα ζείδωρες.

Νικήτας Σινιόσογλου

Λεωφόρος ΝΑΤΟ

Εκδόσεις Κίχλη,2019

Κυριακή 11 Απριλίου 2021

 

στη λασπωμένη κοιλιά είδα μια ευλογημένη μέρα με όλον τον οφειλόμενο σεβασμό στον Ηράκλειτο τον Σκοτεινό στα μεσούρανα του κυανού να μετεωρίζεται ανάμεσα στις τεράστιες μαύρες ακίνητες ανοιχτές φτερούγες του το χιονάτο σώμα ενός κι εγώ δεν ξέρω ποιού τροπικού πουλιού ο άλμπατρος ο ωρυόμενος των νοτίων θαλασσών η ιστορία που ήξερα Θεέ μου η φυσική οι καλές στιγμές που είχα

 ΣΑΜΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ/ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ/Μτφ: Αθηνά Δημητριάδου/Εκδ: υψιλον

Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2021

Σεσημασμένος είμαι///Βυρων Λεοντάρης//ποίηση

Σεσημασμένος είμαι. 
 
Έχετε τα γραφικά μου αποτυπώματα 
μπορείτε να με αναγνωρίσετε, όχι όμως και να με 
 διαβάσετε, ούτε να με διαβείτε
Ποντάρατε στο μαύρο μου και χάσατε 
Ποντάρατε στο κόκκινό μου πάλι χάσατε 
κακή ζαριά ήμουνα στα χέρια σας 

 Τα λόγια που μιλώ μου κόβουνε τη γλώσσα 
κάθε χειρονομία μου με σταυρώνει 
Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν. 
Σ` αυτή την εποχή της υπαρκτής ποίησης 
ποιητής μιας ποίησης που δεν μπορεί να υπάρξει
 μόνο με τους νεκρούς μιλώ και γι` αυτούς γράφω. 
 Μόνο αυτοί μπορούν να με διαβάσουν

 Βύρων Λεοντάρης 
Εως 
εκδόσεις Νεφέλη,2003

Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2021

ΠΛΑΝΗΤΕΣ

 






ΟΛΓΚΑ ΤΟΚΑΡΤΣΟΥΚ////ΠΛΑΝΗΤΕΣ


Η λογοτεχνία είναι χτισμένη πάνω στην τρυφερότητα απέναντι σε κάθε άλλη ύπαρξη πέρα απο τη δική μας.

Η τρυφερότητα είναι η πιο σεμνή μορφή αγάπης.εμφανίζεται όταν παρατηρούμε προσεκτικά απο κοντά μια αλλη ύπαρξη,κάτι που δεν είναι ο "εαυτός μας".
Η τρυφερότητα είναι αυθόρμητη κι ανιδιοτελής:πάει πολύ παραπέρα απο την όμοια της ενσυναίσθηση.αντιθέτως,πρόκειται για τη συνειδητή,αν και ίσως λιγάκι μελαγχολική,κοινή μοιρασία της μοίρας.
Η τρυφερότητα είναι η βαθιά συναισθηματική έγνοια για μια άλλη ανθρώπινη ύπαρξη,για την ευθραστότητά της,για τη μοναδική φύση της και την έλλειψη ανοσίας της στα βάσανα και τις επιδράσεις του χρόνου...

Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2021

Λεωφόρος Νάτο

 Νικήτας Σινιόσογλου//Λεωφόρος Νάτο δοκιμή περιπλάνησης

98
Τα αντικείμενα ,οι πόλεις γερνάνε οργανικά,η αποσάρθρωσή τους είναι εμφανής και έντιμη,όχι σαν των ανθρώπων,όπου ποτέ δεν γνωρίζεις ποιός πράγματι τσακίζεται και πώς.

93(...) απέναντι σε όλους εμάς η ιαπωνική τέχνη του Kintsugi στέκει υπερήφανη και μας εκθέτει άσχημα,τούτη η υπέροχη τέχνη της επανασυγκόλλησης σπασμένων κεραμικών και πορσελάνης.Υγρός χρυσός ή ασήμι περνά μέσα απο τις ουλές των θραυσμάτων,κι όταν στερεοποιείται ,προκύπτει ένα καλλιτέχνημα ομορφότερο και ανθεκτικότερο απ ό,τι ήταν πρίν.
Η αρχή του Kintsugi είναι πως τίποτα δεν είναι πιο ευτελές απο το απολύτως νέο και τίποτα ευγενέστερο απο τη νίκη επι του θρυμματισμού.

94.
Κι ο πιο άσημος δεξιοτέχνης του Kintsugi βάζει τα γυαλιά στον Ηράκλειτο,γιατί ξέρει να του συγκολλά τα δάκρυα.

72
κάποιοι άνθρωποι είναι μόνον καταλύτες

43
Η όραση του ανθρώπου αναπτύχθηκε απο την ανάγκη να διακρίνει τα φίδια,'εφτασε ταχύτατα στην ακμή της κι ατρόφησε εξίσου γρήγορα στις πόλεις

Νικήτας Σινιόσογλου
Λεωφόρος Νάτο

δοκιμή περιπλάνησης

εκδ: Κίχλη

Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2021

 


Όλα αυτά τα διαβάζεις στα φυλλάδια που γράφει και μοιράζει στις γωνίες των δρόμων ο παχύς,βρώμικος ,πήχτρα στην πιτυρίδα γέρος με τα γυαλιά με συρμάτινο σκελετό ,που κάποτε ήταν ο Λόγιος Δικηγόρος και είχε παντρευτεί το κορίτσι με τις χρυσές πλεξούδες και τα λεία μάγουλα που βαθούλωναν σαν από πείνα,πέρα στο Αρκανσο.Ομως εκείνα τα φυλλάδια που έγραφε ήταν παλαβά ,σκεφτόμουν τότε.Σκεφτόμουν πως δεν γινόταν να είναι ο Θεός η Πλήρωση της Υπαρξης.Διότι η Ζωή είναι κίνηση…Είχε πεί «Ο θεός είναι η Απόλυτη Υπαρξη» Κι εγώ του είχα απαντήσει,» την πάτησες.Γιατί η Ζωή είναι κίνηση.Γιατί η Ζωή είναι κίνηση προς τη Γνώση.Αν ο Θεός είναι η Απόλυτη Γνώση ,τότε είναι η Απόλυτη Μη-Κίνηση,που είναι Μη-Ζωή,που είναι Θάνατος.Οπότε αν υπάρχει τέτοιος Θεός της Απόλυτης Υπαρξης,τότε θα λατρεύουμε τον Θανατο ,τον Πατέρα.Αυτό είπα στον γέρο κι αυτός με είχε κοιτάξει πάνα από τα χαρτιά και τα πιάτα που βρωμούσαν και τα ερεθισμένα μάτια του σπαρτάρισαν πάνω από τα γυαλιά με τον ατσάλινο σκελετό που κρέμονταν στην άκρη της μύτης του.Είχε κουνήσει το κεφάλι του κι ένα –δυό λέπια πιτυρίδα είχαν γλιστρήσει μέσα από το αραιό λευκό μαλλί που πλαισίωνε το κρανίο ,στο εσωτερικό του οποίου έπαιρναν μορφή οι λέξεις από τις ηλεκτρικές εκκενώσεις σε ένα σκοτάδι κουβάρι,σφουγγάρι μουλιασμένο στο αίμα.Είχε πεί τότε,  «Εγώ ειμί η Ανάστασις και η Ζωή» κι εγώ του είχα πεί «Την πάτησες».

Γιατί η Ζωή είναι η φωτιά που καίει το σκοινί-ή μήπως είναι το φιτίλι στο βαρελάκι με την πυρίτιδα που αποκαλούμε Θεό;-και το σκοινί είναι ο,τι δεν ξέρουμε ,η Αγνοιά μας και το ίχνος της στάχτης ,που ,αν δεν έρθει η ριπή του ανέμου,διατηρεί το σχήμα του σκοινιού,είναι η Ιστορία,η Γνώση του ανθρώπου,μα είναι νεκρή,κι όταν η φωτιά έχει πιά κάψει απ άκρη σ΄ακρη το σκοινί,τότε η Γνώση του ανθρώπου θα είναι ισάξια με τη Γνώση του Θεού και δεν θα υπάρχει πιά καμιά φωτιά,που είναι η Ζωή.Η ,αν το σκοινί οδηγεί σε βαρελάκι με πυρίτιδα,τότε θα ακολουθήσει μια τεράστια έκρηξη ,μέχρι και το ίχνος της στάχτης θα εκτοξευτεί στους πέντε ανέμους.Αυτά είχα πεί στο γέρο.

Όμως εκείνος είχε απαντήσει, «σκέφτεσαι με όρους Πεπερασμένους».

ΚΙ εγώ του είχα απαντήσει,»δεν σκέφτομαι καθόλου,μια εικόνα ζωγραφίζω».Και μου είχε πεί,»Χά!»..Είχα πεί,»θα σου ζωγραφίσω άλλη μία εικόνα.Είναι η εικόνα ενός ανθρώπου που προσπαθεί να φτιάξει μια εικόνα με ένα ηλιοβασίλεμα.Ομως προτού προλάβει να βουτήξει το πινέλο του στο χρώμα,το χρώμα πάντα αλλάζει και το σχήμα.Ας δώσουμε ένα όνομα στην εικόνα που προσπαθεί να ζωγραφίσει: Γνώση.Αρα,αν ένα αντικείμενο που κοιτάζει κανείς αλλάζει διαρκώς,ώστε η Γνώση του καθίσταται διαρκώς αναληθής,είναι δηλαδή Ου-Γνώση,τότε είναι δυνατή η Αιώνια Κίνηση.Και η Αιώνια Ζωή.Κατά συνέπεια μπορούμε να πιστεύουμε στην Αιώνια Ζωή,μόνο αν αρνηθούμε τον Θεό,ο οποίος είναι η Απόλυτη Γνώση»

Και ο γέρος είχε πεί,»θα προσεύχομαι για την ψυχή σου»

 

Robert Penn Warren

Ολοι οι ανθρωποι του βασιλιά

Μτφρ: Αθηνα Δημητριάδου

Εκδ: Πόλις

Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2020

"Με το βλέμμα των παιδιών"/ Φωτογραφίες Μάριος Λώλος /εκδόσεις ΑΠΑΡΣΙΣ

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ,ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

και μια περισσότερο αισιόδοξη

και λιγότερο οδυνηρή χρονιά για όλους!!




Χαρούμενη για την συμμετοχή μου -ανάμεσα σε εκείνες 120 δημιουργών_ στο ημερολόγιο των εκδόσεων "ΑΠΑΡΣΙΣ" με θέμα «το βλέμμα των παιδιών» σε φωτογραφίες του Μάριου Λώλου ,που από την Τρίτη θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία /////
«Αυτά τα παιδιά ξεριζώθηκαν από το παρελθόν τους, χωρίς να έχουν ενταχθεί κάπου ξανά. Με άθλιες συνθήκες ζωής, με χαοτική καθημερινότητα, χωρίς σημεία αναφοράς, αιωρούνται στο πουθενά.» Μάριος Λώλος
(..)Η ποίηση έχει την ικανότητα να διεισδύει στα γεγονότα και να συγκρατεί απ’ αυτά το σημαντικό, αρθρώνοντας με λίγους στίχους την επανοηματοδότηση του κόσμου. (...)
Η κριτική επιτροπή επέλεξε ως πέντε καλύτερες συμμετοχές, που θα δημοσιευτούν στην ενότητα 7+1 ποιητές του culturebook,τους :
Γιάννης Σ.Βιτσαράς , Έφη Καλογεροπούλου, Νίκος Δασκαλόπουλος ,Βάνια Σύρμου, Μανόλης Πολέντας
Τα μέλη της κριτικής επιτροπής:
Βερονίκη Δαλακούρα, ποιήτρια,
Κώστας Καναβούρης, ποιητής,
Αντώνης Δ. Σκιαθάς, ποιητής, πρόεδρος του Γραφείου Ποιήσεως
Οι συντονιστές του Ημερολογίου Ποίησης και επιμελητές: Κατερίνα Θανοπούλου, εκπαιδευτικός-ποιήτρια,
Βασίλης Κ. Καλαμαράς, κριτικός βιβλίου-ποιητής