Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

ποίηση Βλαντιμιρ Μαγιακόφσκι


Αποτέλεσμα εικόνας για μαγιακοφσκι φωτο

Συζήτηση με τον οικονομικό έφορο για την ποίηση
Σύντροφε έφορε!
Συγγνώμη που σας απασχολώ.
Ευχαριστώ…
Μην ενοχλείστε…
Δεν θα καθίσω, θα σταθώ…
Έχω μια ερώτηση για σας φύσεως λεπτής:
περί της θέσεως του ποιητή στο καθεστώς της εργασίας.
Μαζί μ αυτούς που έχουν
σιταποθήκες και αγρούς
και γω υπόλογος φόρου είμαι
και πρέπει να τιμωρηθώ.
Απαιτείτε από μένα
Πεντακόσια το εξάμηνο
και είκοσι πέντε για μη υποβολή δήλωσης.
Η δική μου δουλειά
σαν οποιαδήποτε άλλη δουλειά είναι.
Ρίξτε μια ματιά –
πόσα έχασα,
ποιες οι δαπάνες της δικής μου παραγωγής
και πόσα για το υλικό τα έξοδα.
Θα ξέρετε φυσικά το φαινόμενο της «ρίμας».
Ας πούμε ότι μια στροφή
τέλειωσε με την λέξη «του πατέρα»
και τότε μετά από μια γραμμή
επαναλαμβάνοντας την συλλαβή
βάζουμε κάποια λέξη
σαν, ας πούμε, λαμπαν – τέρα.
Μιλώντας στην δική σας γλώσσα,
η ρίμα συναλλαγματική είναι.
Ανά στροφή και πληρωτέα!
- ιδού η διαταγή.
Και ψάχνεις την λεπτομέρεια επιθεμάτων και κλιτών
στο άδειο ταμείο των πτώσεων και των γραμματικών.
Και ξεκινάς την λέξη αυτή
μες την στροφή να σπρώχνεις
μα να που εκείνη δεν χωρά –
κι αν την πιέσεις - σπάει.
Πολίτη επιθεωρητά,
ειλικρινά,
στον ποιητή οι λέξεις στοιχίζουν πανάκριβα.
Μιλώντας στην δική μας γλώσσα,
η ρίμα ένα βαρέλι είναι.
Βαρέλι με δυναμίτη.
Κι η στροφή – φυτίλι.
Σαν πάρει το φυτίλι να καεί,
ανατινάσσεται η στροφή
κι η πόλη μαζί με την στροφή
πετιέται στον αέρα.
Πού να την βρείς,
σε ποια τιμή την ρίμα,
έτσι που τον στόχο της να βρει
σκοτώνοντας με μιας?
Μπορεί,πρωτοφανών ριμών
πεντάδα μια να χει απομείνει
μόνο στην Βενεζουέλα.
Και μένα με τραβούν καύσωνες και παγωνιές.
Και ρίχνομαι, ζωσμένος με δάνεια και προκαταβολές.
Πολίτη,
Λάβετε υπόψη σας το εισιτήριο!
Η ποίηση - Όλη! –
Μετακίνηση είναι στο άγνωστο.
Η ποίηση είναι ακριβώς ότι κι η εξόρυξη ραδίου.
Ένα γραμμάριο για να βγει,
ενός χρόνου δουλειά θα χρειαστεί.
Ξοδεύεις για μια και μόνη λέξη
τόνους χιλιάδες λεκτικού μεταλλεύματος.
Μα πώς η καύση αυτών των λέξεων
που στάχτη όλα τα κάνει
δίπλα να σταθεί στην πρώτη λέξη-υλικό
που σιγοκαίγεται.
Αυτές οι λέξεις είναι που κινούν
χρόνια χιλιάδες
εκατομμυρίων τις καρδιές.
Φυσικά,διαφέρουν των ποιητών τα είδη.
και πόσοι ποιητές δεν έχουν το χέρι αλαφρύ!
Βγάζει,σαν μάγος απ’ το στόμα την στροφή
κι απ το δικό του κι απ των άλλων.
Και τι να πεις για τους λυρικούς ευνούχους;!
Βάζουν μιαν ξένη στροφή κι είναι χαρωποί.
Αυτό συνήθης κλοπή είναι και κατάχρηση
ανάμεσα στις καταχρήσεις που κατέκλυσαν την χώρα.
Αυτοί του σήμερα οι στίχοι κι οι ωδές,
που σκούξιμο είναι των χειροκροτημάτων,
στην ιστορία θα περάσουν
ως γενικές δαπάνες
των όσων κάναμε εμείς
οι δύο ή οι τρείς.
Κατά πως λέν,
οκάδες αλατιού
θα χρειαστεί να φας
κι ατέλειωτα τσιγάρα να καπνίσεις
μέχρι να βρείς
την λέξη αυτήν την ακριβή
από τα αρτεσιανά
των ανθρώπων τα βάθη.
Κι αμέσως το ύψος του φόρου γίνεται μικρό.
Βγάλτε από τον φόρο του μηδέν τον τροχό.
Ένα κι ενενήντα τα εκατό τσιγάρα,
κι ένα και εξήντα το αλάτι το ψιλό.
Στο έντυπό σας πολλές οι ερωτήσεις:
- Κάνατε ταξίδια,
Ή μήπως και δεν κάνατε;
Και τι θα πείτε αν εγώ
δεκάδες πήγασους εξάντλησα
τα 15 αυτά τα τελευταία χρόνια;
Εσείς –στην θέση μου ελάτε –
για τους υπηρέτες και τις περιουσίες
ξέχωρα κάνετε λογαριασμό.
Μα τι να γίνει αν εγώ τον λαό οδηγώ
και ταυτόχρονα υπηρέτης του είμαι;
H τάξη ορίζεται απ’ την λέξη,
απ την δική μας λέξη,
και μεις προλετάριοι είμαστε
της πένας κινητήρες.
Της ψυχής η μηχανή με τα χρόνια παλιώνει.
Σου λένε: - στο αρχείο καιρός για να πας,
δεν έχεις άλλο να γράψεις πια –
τέλειωσες!
Όλο και λιγότερο μπορείς να αγαπάς
όλο και λιγότερο μπορείς και να τολμάς,
και το κούτελό μου
στον καιρό
με φόρα πέφτει
και τον διαλύει.
Έρχεται η πιο φοβερή από τις αποσβέσεις όλες –
η απόσβεση της καρδιάς και της ψυχής.
Κι όταν ο ήλιος αυτός
σαν χοίρος ψωμωμένος
θ ανατείλει στο μέλλον που έρχεται
χωρίς σακάτηδες και πένητες,
τότε ήδη εγώ θα χω σαπίσει
έχοντας την τελευταία μου πνοή αφήσει
εκεί στην μάντρα
μαζί με άλλους ποιητές μια δεκάδα.
Βγάλτε τον δικό μου μεταθανάτιο ισολογισμό!
Σας δηλώνω
Και το ξέρω – ψέματα δεν σας λέω –
στο φόντο των σημερινών καπάτσων και λαμόγιων
θα είμαι εγώ – ο μοναδικός –
με το αβάσταχτο χρέος.
Κι είναι το χρέος μας αυτό
να ουρλιάζουμε
με την χαλκή σειρήνα του λαιμού
μες την ομίχλη του μικροαστισμού
και στων θυελλών τ’ αντάριασμα.
Ο ποιητής πάντα της οικουμένης είναι οφειλέτης,
και πληρωτής επί καημών
τόκων και προστίμων.
Χρωστώ στου Μπρόντγουέϊ τα λαμπόνια
και σε σας του Μπαγκντάτι ουρανοί,
σε σένα Κόκκινε Στρατέ,
και στης Ιαπωνίας τις κερασιές –
χρωστώ σε όλους και σ όλα
για ότι δεν πρόλαβα να γράψω.
Και για λόγο ποιο
να θέλει καπέλο ο Σηκουάνας;
Μπας και για να βάζεις σημάδι
με την ρίμα
Και με τoν ρυθμό να λυσσάς;
Ο λόγος του ποιητή
είναι η ανάστασή σας
η αθανασία σας,αγαπητέ γραφιά.
Αιώνες μετά
απ το χάρτινο πλαίσιο
πάρε την στροφή
και γύρισε τον χρόνο πίσω!
Και θάρθει η μέρα αυτή
με τους επιθεωρητές,
με την λάμψη των θαυμάτων
και την μπόχα των μελανιών.
Εσείς του σήμερα ο πεπεισμένος κάτοικος
στείλτε στων συγκοινωνιών το Υπουργείο
για την αθανασία εισιτήριο
κι αφού παρακρατήσετε
των στίχων μου την δράση
κάντε τον καταμερισμό
σε χρόνια τριακόσια
του μεροκάματού μου!
Αλλά η δύναμη του ποιητή
σ αυτό δεν είναι μόνο,
στο ότι δηλαδή
αν κάποιος αύριο εσάς θα θυμηθεί,
θε να τον πιάσει λόξυγγας.
Όχι!
Και σήμερα του ποιητή
η ρίμα χάδι είναι,
σύνθημα,
και λόγχη
αλλά και κνούτο.
Πολίτη επιθεωρητή,
πέντε θα πληρώσω,
όλα τα μηδενικά στο νούμερο διαγράφοντας.
Εγώ δικαιωματικά
απαιτώ
μια σπιθαμή
μαζί με τους φτωχότερους αγρότες και εργάτες.
Και αν εσείς νομίζετε
πως όλη η δουλειά
είναι να παίρνεις δανεικό
έναν ξένο λόγο
ορίστε σύντροφοι
το δικό μου το στυλό
και γράψτε αν είναι μπορετό
μονάχοι σας!
Βλαντίμιρ Μαγιακόβσκι - 
Μετάφραση - Απόδοση: Ηρακλεία Πέππα

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

ποίηση Walter Helmut Fritz





MORANDI *
Η σιωπή παίρνει
Το σχήμα μιας πιατέλας,
ενός μπουκαλιού, μιάς κανάτας
ενός μεσοδιαστήματος
που διαχωρίζει το ένα πράγμα
απ το άλλο
μιας σκιάς
ως αντήχηση του φωτός
ή μερικών λέξεων:
είχα την τύχη
να ζήσω μια ζωή χωρίς γεγονότα.
WALTER HELMUT FRITZ (1929-2010)
ΜΤΦΡ: Αλέξιος Μάινας
Περιοδικό: νέο επίπεδο,Ιούνιος 2017
*GIORGIO MORANDI(1890-1964) Ιταλός ζωγράφος που έγινε γνωστός για πίνακες όπου παραλλάσσει επίμονα «νεκρές φύσεις»,στις οποίες απεικονίζονται μόνο σκεύη,ιδίως μπουκάλια και κανάτες σε ατέλειωτους συνδυασμούς και αναδιατάξεις

ποίηση Κώστα Θ.Ριζάκη



4.
το νοιώθω
πώς φοβάσαι
ο,τι κρύβω στο βλέμμα


μαντεύεις 
πώς φοβάμαι
ο,τι κρατάς στα μάτια


με είδες ρακένδυτο Αλίκη


σε ξέρω γυμνή



Κώστας Ριζάκης


Χωρίς Χρονολογία
(ένα ποίημα σε δώδεκα μέρη)
2004


Επιτάφιος δρόμος
εκδόσεις Γαβριηλίδη


Ο  Κ.Θ.Ριζάκης ανα-βιώνει ποιητικά τον έρωτα-όπως και τον θάνατο-με τον δικό του ιδιάζοντα τρόπο και μας οδηγεί να τον ανα-γνωρίσουμε μαζί του με μια σπάνια συνέπεια, σχεδόν εμμονή,σε μια εποχή όπου χάνονται οι σταθερές και τα κριτήρια,΄΄οπου επικρατούν είτε μια ισοπεδωτική ομογενοποίηση είτε μια άναρχη και ανόητη πολυμορφία χωρίς καμιά αντιστοίχιση σημαινομένων.

Με την επιμελημένη του έκφραση εξαναγκάζει τον αναγνώστη ,να μη προσπερνάει βιαστικά αλλά να σκύψει με περίσκεψη,γιατί τα σημαντικά γίνονται από τα ελάχιστα,γιατί σε ένα κόσμο ταπείνωσης και ευτελισμού η ποίηση είναι αυτή που μας εξυψώνει……/

ΑNΝΑ ΑΦΕΝΤΟΥΛΙΔΟΥ

(Η οδυνηρή μνήμη της σάρκας-ερωτικά ιχνηλατώντας την ποίηση του Κ.Ριζάκη)



Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ σκοτεινή πράξη




Θάπρεπε ,ίσως να κάνω έναν απολογισμό της ζωής μου,να βάλω ,έστω, λίγη τάξη σε όλες αυτές τις σκιές,όμως ,εκείνη η συνάντηση είχε καθοριστεί από την πρώτη μέρα ,βρεθήκαμε πρόσωπο με πρόσωπο ,άξαφνα,φυσικά,δε μίλησα,εξ άλλου πώς να συνεννοηθείς ,και με ποιόν,κι όπως ύστερα οι άλλοι οπισθοχωρούσαν τρομαγμένοι,έσκυψα και μάζεψα τα κομμάτια της σπασμένης λάμπας,σα νάπρεπε να τα πάρω όλα επάνω μου,και μόνον όταν είσαι παιδί ,φθείρεσαι ακίνδυνα από τα όνειρα,

       μα είναι κάποιοι που μια μέρα θα τρομάξουν μπροστά στον πλούτο που μάζευαν,χωρίς να το ξέρουν,αφού η ασήμαντη ζωή τους άφησε ανέπαφο το πιο σημαντικό,και ο λόγος είναι μάταιος ,αν δεν κρατάει μέσα του τη σιωπή,που μας άρχισε.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ 
Σκοτεινή πράξη
χορικό
Εκδ: ΚΕΔΡΟΣ


Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

ALDA MERINI




ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ

Δεν ξέρω αν υπάρχουν τα φτερά της πεταλούδας
Όμως είναι η σκόνη τους
που τα κάνει να πετάνε
Κάθε άνθρωπος έχει
τις μικρές σκόνες τού
παρελθόντος που οφείλει να αισθάνεται 
επάνω του και που δεν πρέπει να χάσει

ALDA MERINI
μτφρ: ΕΛΣΑ ΚΟΡΝΕΤΗ

περιοδικό ΤΟ ΚΟΡΑΛΛΙ, τχ 17-18

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018



Ο ΚΥΡΙΟΣ ΦΟΓΚ ΠΑΕΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ
Είπε κάποτε ο κύριος Φόγκ
να πάει διακοπές.
-Βαθιά μέσα σε μια πολυθρόνα
έχω μπροστά μου μια θάλασσα
σκέφτηκε αμέσως.
Πού να πηγαίνω τώρα σε άλλη
αφού είναι ίδια
ολ’ η θάλασσα.
Εξάλλου εγώ δεν κολυμπώ
διότι δεν είμαι ψάρι.
-Βουνό λοιπόν
αναφώνησε ο κύριος Φόγκ
και γύρισε
από την άλλη μεριά
την πολυθρόνα του

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΦΟΓΚ (1993)

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018






 
FEDERICO GARCIA LORKA 
ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΣΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗ ΜΕΝΤΟΝ

                  Ναι, τα παιδικά σου χρόνια : τώρα  παραμύθι των  συντριβανιών.                  

 - Χόρχε Γκιλλιέν

Ναι, τα παιδικά σου χρόνια: τώρα παραμύθι των συντριβανιών. Το τρένο κι η γυναίκα που γεμίζει τα ουράνια. Η απομονωμένη μοναξιά σου στις πανσιόν κι η μάσκα σου αγνή χωρίς άλλα σημάδια. Είναι της θάλασσας τα παιδικά τα χρόνια κι η σιωπή σου εκεί που θρυμματίζονται τα κρύσταλλα της σωφροσύνης. Είναι η άκαμπτή σου άγνοια εκεί που  το κορμί μου ήτανε περιγραμμένο απ΄τη φωτιά. Σου ’δωσα πρότυπο αγάπης, άνθρωπε Απολλώνιε, κλάμα με αποξενωμένο αηδόνι, όμως, γινόσουν κοφτερός, τροφή των ερειπίων, για χάρη σύντομων αβέβαιων ονείρων. Σκέψεις του απέναντι, φως χθεσινό, δείκτες και σήματα του ίσως. Η μέση σου από άμμο που δεν ησυχάζει ακολουθεί μονάχα χνάρια που δεν ανεβαίνουν τα σκαλιά. Όμως εγώ πρέπει να ψάξω σ’ όλες τις γωνιές τη χλιαρή ψυχή σου τη χωρίς εσένα που δεν σε κατανοεί, με τη θλίψη ενός δειλού Απόλλωνα με την οποία έσκισα τη μάσκα που φοράς. Εκεί, λιοντάρι, εκεί, φούρια των ουρανών εκεί θα σε αφήσω τα μάγουλά μου να βοσκήσεις εκεί άλογο θαλασσί της τρέλας μου, παλμέ του νεφελώματος και λεπτοδείχτη ρολογιού. Πρέπει να ψάξω για τις πέτρες του σκορπιού και τα φορέματα της μάνας κοριτσιού σου, θρήνε του μεσονύκτιου και ύφασμα σκισμένο, που τη σελήνη σκούπισε απ’ τους κροτάφους του νεκρού. Ναι, τα παιδικά σου χρόνια: παραμύθι πια γεμάτο συντριβάνια. Παράξενη ψυχή του κενού χώρου των φλεβών μου, μικρή και δίχως ρίζες, εσένανε πρέπει να βρω. Αγάπη τού πάντοτε, αγάπη, αγάπη τού ποτέ! Ώ, ναι. Αγαπώ. Αγάπη, αγάπη! Αφήστε με. Να μην καλύψουνε το στομα μου εκείνοι που αναζητούν στάχυα του Κρόνου μες στο χιόνι ή ζώα ευνουχίζουνε για έναν ουρανό, μια κλινική και ζούγκλα της ανατομίας. Αγάπη, αγάπη, αγάπη.Της θάλασσας τα παιδικά τα χρόνια. Η χλιαρή ψυχή σου η χωρίς εσένα που δεν σε κατανοεί.

 Αγάπη, αγάπη, της ελαφίνας πέταγμα μεσ΄από της λευκότητας τ’ ατέλειωτο το στήθος. Τα χρόνια σου τα παιδικά, αγάπη, τα παιδικά σου χρόνια. Το τρένο κι η γυναίκα η άρχουσα των ουρανών. Ούτ’ εσύ, ούτ’ εγώ, ούτ’ ο αέρας, ούτε τα φύλλα. Ναι, τα παιδικά σου χρόνια: τώρα παραμύθι των συντριβανιών.

μετάφραση 
Χρίστος Γούδης

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2018

Σκεύη Ταξιδίου////Εφη Καλογεροπούλου



δίχως θεό
κοιμηθήκαμε
ένας θάνατος ανάμεσα
θεός, έρωτας
με μια σταγόνα αίμα
στο στήθος
ένα φιλί
που κύλησε στο χώμα
και η σαύρα
που τ’ άρπαξε στα δόντια της
μ’ άγρια χαρά σύρθηκε
στην κοιλιά της νύχτας
που φευγε καλπάζοντας
βυθιζόμαστε
αργά
σε μια θάλασσα
λήθης
Εφη Καλογεροπούλου
"Σκεύη Ταξιδίου",2007

ΠΕΝΘΕΥΣ
Ο ύπνος τον γέμιζε όνειρα καρπών και φύλλων
Ο ξύπνος δεν τον άφηνε να κόψει ούτε ένα μούρο.
Κι οι δυο μαζί μοιράσανε τα μέλη του στις Βάκχες

Γ.Σεφέρης/ημερολόγιο καταστρώματοςΓ
φωτο: Jon Kortajarena




Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2018


………………………………………………….. You're the smoke babe, the confusion
You're my favourite new illusion
Keep your secrets, keep your danger
Love me baby like a stranger tonight
……………………………………………………...


It's so hard to posses
It's a beautiful mess
Time after time
It's so hard to posses
We're a beautiful mess

Time after time


You're so hard to posses
Such a beautiful mess
Time after time
Oh so hard to posses
We're a beautiful mess
Time after time