Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2019

Βαγγέλης Αλεξόπουλος//ποίηση






Προδοσίες

«Φιλείν μεν προδοσίαν,προδότην δε μισείν»

Ιούλιος Καίσαρας


Ομως ο Ιησούς
λατρεύει τον Ιούδα
-γι’ αυτό τον έχει πάντοτε κοντά-


Χωρίς αυτόν
ούτε θαύματα
ούτε μυστήρια
Κυρίως,

ούτε ανάσταση.


Οσο για τα αργύρια
αυτά ήταν λίγα
πολύ λίγα.



Βαγγέλης Αλεξόπουλος

Η Πλατεία των Ταύρων

 Εκδόσεις Οδός Πανός

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

FERNANDO PESSOA//πίσω απο τις μάσκες

Η ζωή είναι δισταγμός μεταξύ ενός θαυμαστικού κι ενός ερωτηματικού.
Εν αμφιβολία, βάζουμε τελεία.
Φερνάντο Πεσσόα

Πίσω από τις μάσκες


Τι υπέροχη αυτή η φυλή των ανθρώπων που ζούν
σαν τα σκυλιά,
Εξω από κάθε σύστημα ηθικής.

Γι αυτούς καμιά θρησκεία δεν ιδρύθηκε,
Καμιά τέχνη δεν δημιουργήθηκε,
Καμιά πολιτική δεν καταστρώθηκε!
Πόσο σας αγαπώ,όλους σας ,επειδή είστε έτσι
οπως είστε.

Φερνάντο Πεσσόα
Πίσω από τις μάσκες

Μτφ: Αλέξανδρος Βέλιος




Η προσεκτική ιχνηλασία του φανταστικού κόσμου του Πεσσόα έχει φέρει στο φώς 72 ετερώνυμους και ημι-ετερώνυμους (72 μάσκες)ο Ιδιος ερεύνησε την περίπτωσή του: «Πιθανότατα είμαι ένας υστερικο-νευρασθενικός…κάτι που εξηγεί την οργανική καταγωγή των ετερώνυμων"  Υπάρχει και μια άλλη πτυχή ,η ανομολόγητη ομοφυλοφιλική του τάση,που είχε προσλάβει τη μορφή ενός τρόμου απέναντι στο σώμα του ,δηλαδή έναντι των επιθυμιών του. «Συχνά ,κοιτώντας το ίδιο το κορμί μου/τρέμω από φόβο βλέποντάς το/τόσο πραγματικό/τόσο σαρκώδες»// «οποιαδήποτε γύμνια ,πνευματική ή σωματική ,μου προκαλεί τρόμο»
Ετσι ,οι ετερώνυμοι και ημι-ετερώνυμοι του Πεσσόα αποτελούν τους τοκετούς ενός παρθένου,ο οποίος οχυρώνεται αδιάκοπα έναντι αυτού που επιθυμεί και φοβάται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο:της ερωτικής πράξης….στο σύνολό της, η δημιουργία του Πεσσόα φαίνεται να είναι μια λαβυρινθώδης διαδικασία φυγής από το σαρκικό του εγώ,το οποίο δεν παύει να αντιμετωπίζει με φόβο,με λαχτάρα ,με σαρδόνια συνειδητότητa...
H δημιουργία του φανταστικού κόσμου των ετερώνυμων αποτελεί ένα τέχνασμα απελπισίας,μια διέξοδο διανοητικής ψυχαγωγίας από το προσωπικό του μηδέν και άπειρο,μια ειρωνική εκδίκηση ενάντια στον ίδιο τον εαυτό του,αλλα κι έναν τρόπο να ζήσει-να ζήσει τεχνητά ,έστω, ως «διαμεσολαβητής» άλλων. Πίσω και πέρα από τις μάσκες που χρησιμοποιεί,η σπαραχτική πολλαπλότητα του Φ.Πεσσόα υποβάλλει μια ενιαία και πανταχού παρούσα συνείδηση που μας προσκαλεί σε ένα υποβλητικό θέατρο του Είναι……….
(από την εισαγωγή του βιβλίου,σχόλιο,μτφρ: Αλέξανδρος Βέλιος)





Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

Μείον Δεκάξι,Ελένη Ντούξη






Γεννήθηκα στους μείον δεκάξι
όπου ακόμη και τ' αγάλματα
στο παραμικρό ρίγος
ζεστού αίματος
γίνονται θρύψαλα.
Ο χρόνος αναβόσβηνε
τους κύκλους του φορώντας
δαχτυλίδια
κι εγώ με την φυγόκεντρο δύναμη
του τίποτα ξεστράτισα
και πίνω ακόμη γάλα
που μεγαλώνει γερά παιδιά.
Ελένη Ντούξη
Μείον Δεκάξι
εκδ: Μελάνι, 2016

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2019

EZRA POUND





«η γυναίκα του εμπόρου που έμενε κοντά στον ποταμό»


Τον καιρό που τα μαλλιά μου ήταν ακόμα ίσια
κομμένα γύρω από το μέτωπό μου
Έπαιζα στην πόρτα του φράχτη,ξεριζώνοντας
λουλούδια.
Ηρθες πάνω σε ξυλοπόδαρα μπαμπού,κάνοντας
το αλογάκι,
Από κοντά μου πέρασες,παίζοντας με γαλανά
δαμάσκηνα.
Και ζούσαμε έτσι στο χωριό Τσοκάν:
Δυό μικρούληδες άνθρωποι.
Δίχως υποψία ή αντιπάθεια.
Στα δεκατέσσερα παντρεύτηκα σένα τον Κύριο μου.
Δε γέλασα ποτές,ήμουνα ντροπαλή.
Σκύβοντας το κεφάλι,κοίταζα τον τοίχο.
Μου φώναζαν,χίλιες φορές,δε γύριζα πίσω.
Στα δεκαπέντε μου έπαψα να κατσουφιάζω,
Ηθελα η στάχτη μου να ανακατωθεί με τη δικιά σου
Για πάντα και για πάντα και για πάντα.
Εξω στο δρόμο γιατί να κοιτάξω;
Στα δεκάξι μου έφυγες,
Πήγες στο μακρινό Κού-το-γέν-,δίπλα στον ποταμό
με τις ρουφήχτρες,
Πάνε που λείπεις τώρα μήνες πέντε.
Οι πίθηκοι φωνάζουν πάνωθε θλιμμένα.
Εσερνες τα ποδάρια σου όταν βγήκες.
Στην αυλόπορτα τώρα μεγάλωσε το μούσκλο,
τα λογής μούσκλα
μεγάλωσαν πολύ για να ξεχορταριάσεις!
Τα φύλλα πέφτουνε νωρίς το φετινό φθινόπωρο,
στον άνεμο.
Οι ζευγαρωμένες πεταλούδες κιτρίνισαν κιόλας με
τον Αύγουστο
Πάνω απ την χλόη του κήπου μας που βλέπει κατά
το Ηλιοβασίλεμα
Μου κάνουν κακό.Γερνώ
Αν κατεβαίνεις μέσα από τα στενά του ποταμού
Κιάνγκ,
Μήνυσέ μου το από τα πρίν παρακαλώ,
Κι εγώ θα βγώ να σε ανταμώσω
Ως με το Τσό-φού-Σά.

Εζρα Πάουντ
Μετάφραση : Ζήσιμος Λορεντζάτος

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

Τάσος Λειβαδίτης





To  άσπρο άλογο

Και φυσικά υπάρχουν λόγοι που κοιτάζω πάντα κάτω
-κάπου είναι πεταμένο ένα κλειδί που αν το βρείς 
σώθηκες: θα ξεκλειδώσεις το χέρι του τρελού
Και τότε θα ‘ ναι στη διάθεσή σου το άσπρο άλογο!!

Τάσος Λειβαδίτης
Εγχειρίδιο ευθανασίας

Κέδρος 1979

James Fenton ///μετάφραση: ΝΙΚΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ




ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ



Μη μου μιλάς άλλο γι αγάπη. Έχω βαρεθεί να τ' ακούω.
Βουρκώνω όταν έχω κατεβάσει ένα ή δύο ποτά.
Είμαι πληγωμένος από τα λόγια σου.
Είμαι ένας όμηρος. Είμαι ναυαγός.
Αλλά είμαι στο Παρίσι μαζί σου.

Ναι, είμαι θυμωμένος με τον τρόπο που με έχουν ξεγελάσει
Και σιχαίνομαι τα βάσανα που έχω περάσει.
Παραδέχομαι ότι ξαναβρίσκω τον εαυτό μου
Και καθόλου δεν με νοιάζει προς τα πού οδεύουμε.
Είμαι στο Παρίσι μαζί σου.
Σε πειράζει να μην πάμε στο Λούβρο,
Αν πούμε "Άι στα τσακίδια" μουσκεμένη Νοτρ Νταμ,
Αν παραλείψουμε τα Σανζ Ελυζέ,
Και μείνουμε εδώ στο άθλιο δωμάτιο
Τού παλιού ξενοδοχείου
Κάνοντας τούτο κι εκείνο
Γιατί και σε ποιον
Μαθαίνοντας ποια είσαι,
Μαθαίνοντας τι είμαι.
Μη μου μιλάς άλλο γι αγάπη. Ας μιλήσουμε για το Παρίσι.
Αυτό το μικρό, τοσοδούλικο Παρίσι που βρίσκεται μπροστά μας.
Υπάρχει μια ρωγμή απ' άκρη σ' άκρη στο ταβάνι
Και οι τοίχοι τού ξενοδοχείου ξεφλουδίζουν
Αλλά είμαι στο Παρίσι μαζί σου.
Μη μου μιλάς άλλο γι αγάπη. Ας μιλήσουμε για το Παρίσι.
Είμαι στο Παρίσι με το παραμικρό πράγμα που κάνεις.
Είμαι στο Παρίσι με τα μάτια σου, το στόμα σου,
Είμαι στο Παρίσι με...τ' απόκρυφά σου μέλη.
Σου προκαλώ αμηχανία;
Είμαι στο Παρίσι μαζί σου.
ΤΖΕΙΜΣ ΦΕΝΤΟΝ
μετάφραση: ΝΙΚΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ
(πρώτη δημοσίευση του ποιήματος στην ιστοσελίδα
του ΝΙΚΟΥ ΛΑΖΑΡΗ 29 Οκτώβρη 2018-απο εκεί και η αντιγραφή)

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2019

για τον "ΧΑΡΤΗ ΝΑΥΑΓΙΩΝ" της Εφης Καλογεροπούλου


ΧΑΡΤΗΣ ΝΑΥΑΓΙΩΝ           
ομιλία  του Δήμου Χλωπτσιούδη  

παρουσίαση : « ΕΤΑΙΡΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (12/4/2018)



Καλησπέρα σας. Είναι μεγάλη μου χαρά που παρουσιάζω αυτό το νέο ποιητικό βιβλίο της κας Καλογεροπούλου. Και δεν το λέω με τη συνήθη αβρότητα ή –κάτι που ενοχλεί συχνά εμένα– επαινετική λογική για να έχουμε απλά να λέμε καλά. Έχω τη χαρά να παρακολουθώ την πορεία της Έφης Καλογεροπούλου από το 2013 και την « ΑΜΜΟ », ενώ ήδη αναφέρθηκα αναλυτικά στην προηγούμενη συλλογή της « ΕΡΗΜΟΣ ΟΠΩΣ ΕΡΩΤΑΣ » (2015) πάντα από τον Μετρονόμο και σε μετάφραση στα αγγλικά από τον Γιάννη Γκούμα. Και κατά τη γνώμη μου είναι χαρακτηριστική η εξέλιξη της Καλογεροπούλου όπως και η κατάκτηση ενός προσωπικού ύφους που ωριμάζει. Και δεν είναι ασήμαντο πράγμα η κατάκτηση ενός αναγνωρίσιμου ύφους από έναν καλλιτέχνη.

Έχω πολλές φορές αναφερθεί στη λογοτεχνική εγγύτητα του θεάτρου με την ποίηση. Για αιώνες, άλλωστε, οι δύο τέχνες ήταν συνοδοιπόροι. Είναι όμως εξόχως ενδιαφέρον το αποτέλεσμα όταν διαβάζουμε υβριδικούς πειραματισμούς θεατρικών έργων με ποιητική προσέγγιση ή ποιητικών συλλογών με έντονο το δραματουργικό στοιχείο. Σε μία τέτοια τάση θα εντάξουμε και τον «ΧΑΡΤΗ ΝΑΥΑΓΙΩΝ», όπως βέβαια και την προηγούμενη « ΕΡΗΜΟΣ ΟΠΩΣ ΕΡΩΤΑΣ ».

Στη συλλογή κυριαρχεί το θεατρικό στοιχείο εμπλουτισμένο με οιονεί "κινηματογραφικό" υλικό. Εξάλλου, συχνά μέσα από την αφηγηματική ροή η ίδια η ποιήτρια δίνει "σκηνοθετικές" οδηγίες και ορίζει τις σκηνογραφικές λεπτομέρειες του πλάνου της. Ο ποιητικός της φακός "αιχμαλωτίζει" καθημερινά στιγμιότυπα και στρέφει την προσοχή στο φαινομενικά "ανούσιο" ως λυρική αποτύπωση της στιγμής με μία ιδιάζουσα ρομαντική γραφή. Και το κάδρο της είναι πλήρες κίνησης και ήχων. Συχνά η κίνηση δηλώνεται απλά με έναν ενεστώτα (ανάληψη, η λίμνη των τύψεων, χρόνος αόριστος, αυλαία) μέσα στη συνολική περιγραφή. Ας μην παραβλέπουμε πως η λεπτομερής περιγραφή αποτελεί έναν πυλώνα της ποιητικής της, καθώς το στοχαστικό υλικό στηρίζεται  στην εικονοποιία της, αναδυόμενο μέσα από τις αισθήσεις και τα συναισθήματα (με νερό και σκοτάδι, δρόμος των απόντων, μεταμορφώσεις). Μα η κίνηση είναι συνεχής. Αισθητοποιείται τόσο με τα διαλογικά στοιχεία ή τις ερωτήσεις όσο και με τις επαναλήψεις. Ακόμα και οι τίτλοι συμβάλλουν στην στιχουργική κίνηση και τον έλεγχο της συναισθηματικής κλιμάκωσης αναζητώντας μία σταθερότητα στη μεταβλητότητα της ζωής. Το καναβάτσο μοιάζει σκοτεινό. Η απουσία δεδηλωμένου φωτός και η μελαγχολική διάθεση ιχνογραφούν ένα σκοτεινό σκηνικό. Μα η ποιητική της σκηνή είναι διαυγής. Η ποιήτρια δίνει προσοχή στις περιγραφές της και τις εκθέτει ολοζώντανες με δραματική ταχύτητα.
Μέσα όμως από την πλούσια "φιλμική" στιχουργική της αναδύεται το στοχαστικό υλικό. Ζωντανεύουν οι κοινωνικές της αγωνίες και εκείνες για την ανθρώπινη ζωή και συμπεριφορά, για την αγάπη. Πρόκειται για ένα στιχουργικό ταξίδι στους ωκεανούς των λέξεων και των συναισθημάτων απέναντι στα κύματα των υπαρξιακών αγωνιών. Και η ποίηση της Καλογεροπούλου είναι βαθιά υπαρξιακή. Ο κοινωνικός στοχασμός/κριτική διαποτίζει με αλληγορικό τρόπο τη δραματική εικαστική της. Άλλωστε, στις συνθέσεις της παραμένει σταθερή η θέση των κοινωνικών στιγμιότυπων με ένα αίσθημα ματαιότητας και απογοήτευσης παράλληλα με την υπαρξιακής φύσης αγωνία για το χρόνο. Στη ζωηρή εικονοποιία της, αφηρημένες οι υπαρξιακές αγωνίες (επίκληση α', επίκληση β') ζωντανεύουν συμπλεκόμενες με τα ερωτήματα της ποιήτριας για τη ζωή. Η απώλεια της δυνατότητας να ορίσει ο άνθρωπος στη ζωή και τα ναυάγια των ονείρων που περικλείουν τον ατομικό και κοινωνικό βίο μπαίνουν στο επίκεντρο της μελαγχολικής ποίησης της. Επιμύθια με ποιητική αποφθεγματικότητα εντείνουν την έκφραση της υπαρξιακής αγωνίας.

ΕΠΙΚΛΗΣΗ Α΄

Bλέμμα  
τρελό πουλί που ραμφίζεις 
σαρκαστικό ανυπαρξίας γέλιο 
και εκδικείσαι και μεθάς  
με της αποδημίας το κόκκινο κρασί 
συνεπιβάτη της απώλειας  
Τη μια 
τόπος δέρμα έντομο
πυγολαμπίδα που λάμπει στο σκοτάδι

Την άλλη
τελειότητα φωτοχυσίας αισθημάτων
σφαίρα ψυχής αδέσποτη
ψηφιδωτό τόπων ανείπωτων
αιμορραγία λέξης
προδοσίας κύμα
θάλασσα άπειρη της προσδοκίας 
παιδί της αθωότητας του έρωτα αμέριμνο

Πάρε με πέρα απ’ της λύπης 
την τρομερή σκιά 
γίνε απόψε –για λίγο έστω– 
το λιμάνι μου
Μέσα στο "κινηματογραφικής" υφής ποιητικό της καναβάτσο δημιουργεί τις δικές της αλληγορίες φέρνοντας σε ισορροπία το εικαστικό με το στοχαστικό υλικό και το συναίσθημα με τις αισθήσεις (titanic bar, νυχτερινό β').

TITANIC BAR
Χωρίς πίστη η ελπίδα αλλάζει βλέμμα
ζαρώνει
το αίμα της λιμνάζει
το νερό δεν ξεδιψά
σέρνει τα πόδια του στην άσφαλτο
σκοτάδι ροκανίζει τα υπόλοιπα

Πέφτω δίπλα μου τρομάζοντας 
τυφλός άδειος εικόνας 
ό,τι τελειώνει ένα πρωί 
είναι θάνατος που κοιμίζει γλυκά τα περιστέρια
Το μαύρο βάφει
η φωτιά καίει
η μνήμη καίγεται

Θα κρατάς πάντα σπίτι σου 
το χαλασμένο ραδιόφωνο
θα φεύγω πάντα ξημερώματα
πατώντας σε κεραίες τηλεόρασης
και σκοτωμένα τσιγάρα άσπρα
κάτι μυρίζει οινόπνευμα και μέλι

Οι ταξιδιώτες συνήθως 
αφήνουν πίσω τους την πόρτα ανοιχτή

Με φρέσκια ματιά παρασέρνει τον ακροατή/ αναγνώστη στο βάθος των συλλογισμών της και μας γοητεύει με τη ζωντάνια της στιχουργικής της και την "οπτικοακουστική" διάσταση της έκφρασής της.
Από την άλλη, το θεατρικό στοιχείο διαπνέει ολόκληρη τη στιχουργική της. Η διαλογικότητα δομείται άλλοτε σε προτρεπτικές προστακτικές (άγγελοι ναυαγίων, επίκληση α', επίκληση β') κι άλλες φορές σε ερωτήσεις που διαμορφώνουν ένα ψευδοδιαλογικό ύφος σπάζοντας την "αφηγηματική" ροή (μικρές οδύσσειες). Από την άλλη, το β' ενικό (titanic bar) και το α' πληθυντικό (μικρές οδύσσειες, γητευτές) ενισχύοντας την παρουσία προσώπων στην ποιητική σκηνή, ορίζουν μία σκηνική ρευστότητα. 

ΓΗΤΕΥΤΕΣ
Κι αφού σ’ αγαπώ οφείλω να είμαι κάτι περισσότερο
από σπασμένος καθρέφτης
ναι από απελπισία γίνονται τα θαύματα
και πίστη
γι’ αυτό κρεμασμένοι στη δική μας κόλαση
υπέροχα πλανημένοι
θα μεταμορφώσουμε το βαθύ της νύχτας φως
σε άσπρο λευκό χιόνι ελαφρύ
γητευτές πουλιών διάφανοι
θα ονειρευτούμε πως ονειρευόμαστε ακόμη
γιατί το θαύμα έχει μια μοίρα μυστική
και το συνήθειο να μυρίζει πάντοτε
θάλασσα ανάσταση κι αγάπη

Παράλληλα, το α' ενικό συστήνει έναν μονολογικό υποκριτή με δραματική αμεσότητα. Κι ας σημειώσουμε πως το πρωτοενικό υποκείμενο εμφανίζεται συχνά ως παρενθετικό σχόλιο  μέσα στην ποιητική αφήγηση. Έτσι λειτουργεί ως αυτοαναφορικός αφηγητής που ζωντανεύει τη σκηνή ενίοτε μαζί με ένα β' πρόσωπο (η αγωνία με τις 4 γωνίες).

Η ΑΓΩΝΙΑ ΜΕ ΤΙΣ 4 ΓΩΝΙΕΣ
Δεν ξέρω
δε θέλω να ξέρω
δεν είμαι εκεί
έχω φύγει               

Ποτέ δε με κοιτάς εκεί που σε βλέπω 
δεν είχε έξοδο η γραφή πότε φως 
πότε σκοτάδι 
το μάτι ησυχάζει από το βλέμμα;
Το βλέμμα από πού έρχεται;
Του έριχνε στάχτη στα μάτια
οι ακριβοί καθρέφτες ποτέ δεν κάνουν λάθος
θα ’χεις την τύχη της καταιγίδας
το σχέδιό σου στάζει αμηχανία

Τον έκλεψε από τον εαυτό του 
τον κοίταζε από παντού

Χέρι της φωνής της σιωπής της κραυγής της μνήμης 
χέρι της ζωής της φυγής της γραφής 
χέρια δάχτυλα δίχτυα

Βέβαια κατά τον Gerard Genette –αν και το έθεσε με την πεζογραφία– το πρωτοενικό υποκείμενο δεν είναι παρά ένας σκηνικός αφηγητής που δεν ταυτίζεται με τον ποιητή.

Είναι ένας αριστοτελικός χαρακτήρας, ένα ποιητικό αίτιο, που απομακρύνεται από τον συγγραφέα ( π ρ ά ξ ι ς και ή θ ο ς ). Έτσι το ποιητικό εγώ λειτουργεί ως ένας σκηνικός χαρακτήρας κατά τον Thomas Docherty, σαν ένας υποκριτής που συνομιλήσει αμεσότερα με το κοινό.

Από την άλλη, είναι σημαντικό κατά τη γνώμη μου να αναφερθούμε λίγο στους τίτλους των ποιημάτων της συλλογής. Ας μην ξεχνάμε πως ο τίτλος κατέχει λειτουργική θέση την ποίηση και διεκδικεί το δικό του μερίδιο στη συναισθηματική ένταση. Έτσι, τον «ΧΑΡΤΗ ΝΑΥΑΓΙΩΝ» οι τίτλοι  δε συνδέονται ως λεκτικό περιεχόμενο με τις συνθέσεις, δεν επαναλαμβάνουν κάποιο στίχο ούτε και διατηρούν κάποια περιληπτική ιδιότητα. Αν τις δούμε μόνο ως λέξεις, θα τις δούμε "μετέωρες" ως προς το λεξιλόγιο του ποιήματος. Μα στη συνειρμική λογική και με μία εξπρεσιονιστική διάσταση λειτουργούν ως αντικλείδια –για να θυμηθώ τον αγαπημένο μου Γιώργη Παυλόπουλο– που ανοίγουν την πόρτα της ποίησης της Καλογεροπούλου.

Κλείνοντας αυτή την παρουσίαση, σημειώνω ότι η Έφη Καλογεροπούλου με την πλούσια σκηνογραφία της τοποθετεί τον αναγνώστη στην ποιητική σκηνή μέσα σε ένα φιλμικής λογικής έργο γεμάτο χρώματα, κίνηση και ήχους. Κυκλικά σχήματα και στοχαστικές αναζητήσεις, "δεμένες" με μία αποφθεγματική διατύπωση, δημιουργούν υπόγειους συναισθηματικούς δρόμους που συγκλονίζουν τον ακροατή/αναγνώστη. Ας μην ξεχνάμε ότι η ποίηση για αναφέρεται κατά τον Αριστοτέλη στα γενόμενα, μα στα καθόλα, συνδέοντας στην ουσία την φιλοσοφία με την ποιητική τέχνη. Και μέσα στο μπεκετικό, τολμώ να πω, θεατρικό της ύφος η Καλογεροπούλου τούτη την ανάγκη την ικανοποιεί.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ Α΄
Τι ήταν λοιπόν αυτό που έψαχνε πατώντας 
αδιάκριτα πάνω στους λυπημένους του νεκρούς; 
Χτυπώντας δαιμονικά τα πλήκτρα 
ως τα ξημερώματα ξεκλείδωνε το θρήνο τους

Kάθε επιθυμία καταρρέει 
υπό το βάρος της συνείδησής της 
γίνεται πράξη είπε 
και χτύπησε το τελευταίο πλήκτρο






"Είναι δύσκολο να βρούμε
πώς λέγεται το κάθε πράγμα
και να το πούμε.
Για να γίνει αυτό πρέπει η φιλονικία
να φτάσει στα τρίσβαθα της δίνης
και να ΄ρθει η αγάπη να σταθεί
στη μέση του στροβίλου"

ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΥΣΣΗΜΟΝ

εκδ: ΙΝΔΙΚΤΟΣ

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2019

Παναγιωτόπουλος Νίκος//Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια








Η μυστική μου κοινότητα έχει μαζευτεί;
Οι άνθρωποι που πάσχουν γιατί δεν τους
προορίστηκε να κάνουν τίποτε
μαζευτήκανε;
και η ουσία που με γέννησε έχει μαζευτεί;
(η ουσία που με γέννησε
πιο συχνά ήταν γονατιστή παρά όρθια
έχει κι αυτή μαζευτεί;)-


Μαζευτήκατε όλοι;
Ζώα σκοτωμένα στο κυνήγι
και ζώα που ήρθαν να πεθάνουν στον κρυψώνα
είσαστε όλα εδώ;
Φέρατε και το λιγοστό σας έχει
ημιπολύτιμους λίθους από δάκρυα ζώου;



ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Σύσσημον ή τα Κεφάλαια
εκδ: Ινδικτος

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2019

αγγλικό παιδικό τραγούδι του 18 αιώνα///"Ο θάνατος του κοκκινολαίμη"



«Ο θάνατος του κοκκινολαίμη»
Ποιος σκότωσε τον κοκκινολαίμη;
Εγώ,είπε ο σπουργίτης.
Με το τόξο και το βέλος μου,
Εγώ τον σκότωσα.
Ποιος τον είδε να πεθαίνει;
Εγώ ,είπε η μύγα,
Με το μικρό μου μάτι,
Εγώ τον είδα να πεθαίνει.
Ποιος μάζεψε το αίμα του;
Εγώ ,είπε το ψάρι,
Με το μικρό μου πιάτο,
Εγώ μάζεψα το αίμα του.
Ποιος θα ψάλλει την ακολουθία;
Εγώ ,είπε η τσίχλα,
Καθισμένη στο θάμνο,
Εγώ θα ψάλλω την ακολουθία.
Ποιος θα κρατάει ένα καντήλι;
Εγώ ,είπε ο σπίνος,
Ερχομαι σε λιγάκι,
Εγώ θα κρατάω ένα καντήλι.
Ποιος θα σκάψει τον τάφο του;
Εγώ ,είπε η κουκουβάγια,
Με την αξίνα και το φτυάρι μου,
Εγώ θα σκάψω τον τάφο του.
Εσύ,σκληρέ σπουργίτη,
Με το μυτερό σου βέλος
Μου ‘κλεψες
Τη μισή μου καρδιά.
Αχ,δεν είναι πια εδώ
Κείνος που μαζί μου πέταγε-
Σκοτώθηκε και χάθηκε-
Κι εγώ ακολουθάω-πεθαίνω.


/αγγλικό παιδικό τραγούδι του 18 αιώνα
(από το πρόγραμμα της παράστασης REM/κήπος,
Θέατρο ΣΦΕΝΔΟΝΗ,Νοεμβριος 2018)