Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

.. στην καρδιά τού φωτός,..



Α   Η ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ

Ο Απρίλης είναιο μήνας ο σκληρός,γεννώντας
μέσ΄απ την πεθαμένη γή τίς πασχαλιές,σμίγοντας
θύμηση κι επιθυμία,ταράζοντας
με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές.
Ο χειμώνας μάς ζέσταινε ,σκεπάζοντας
τη γή με το χιόνι της λησμονιάς,θρέφοντας
λίγη ζωή με απόξερους βολβούς.
Το καλοκαίρι μας ξάφνισε καθώς ήρθε πάνω απ΄το
Σταρνμπέργκερζε
Με μιά μπόρα σταματήσαμε στίς κολόνες,
και προχωρήσαμε στη λιακάδα ,ως το Χοφγκαρτεν,
κι ήπιαμε καφέ,και κουβεντιάσαμε καμιάν ώρα.
Bin gar keine Russin,stamm; aus Litauen,echt deutsch.
Και σαν ήμασταν παιδιά, μέναμε στου αρχιδούκα
του ξαδέρφου μου,με πήρε με το έλκηθρο,
και τρόμαξα.Κι έλεγε,Μαρία,
Μαρία,κρατήσου δυνατά .Και πήραμε την κατηφόρα.
Εκεί νιώθεις ελευθερία ,στα βουνά.
Διαβάζω ,σχεδόν όλη νύχτα ,και πηγαίνω το χειμώνα στο νότο.

Ποιές ρίζες απλώνουνται γρυπές,ποιοί κλώνοι
δυναμώνουν
μέσα στα πέτρινα τούτα σαρίδια ? Γιέ του ανθρώπου,
να πείς ,ή να μαντέψεις ,δεν μπορείς,γατί γνωρίζεις μόνο
μιά στοίβα σπασμένες εικόνες ,όπου χτυπάειο ήλιος,
και δε σου δίνει σκέπη το πεθαμένο δέντρο ,κι ο γρύλος
ανακούφιση,κι η στεγνή πέτρα ήχο νερού.Μόνο
έχει σκιά στόν κόκκινο τούτο βράχο,
(ελα κάτω απ΄τον ίσκιο του κόκκινου βράχου),
και θα σου δείξω κάτι διαφορετικό
κι απ τόν ίσκιο σου το πρωί που δρασκελάει
ξοπίσω σου
κι απ τόν ίσκιο σου το βράδυ που ορθώνεται
να σ΄ανταμώσει
Μέσα σε μιά φούχτα σκόνη θα σου δείξω το φόβο.

Frisch weht der Wind
Der Heimat zu,
Mein Irisch Kind,
Wo weilest du?

"Μού χάρισες γυάκινθους πρώτη φορά πρίν  ενα
χρόνο
μ΄έλεγαν η γυακίνθινη κοπέλα".
-Ομως όταν γυρίσαμε απ΄τον κήπο των Γυακίνθων,
ηταν αργά,γεμάτη η αγκάλη σου,και τα μαλλιά σου
υγρά,δεν μπορούσα
να μιλήσω,θολώσανε τα μάτια μου,δεν ήμουν
ζωντανός μήτε πεθαμένος,και δεν ήξερα τίποτε
κοιτάζοντας στην καρδιά του φωτός,τη σιωπή.
Oed' und leer das Meer.

H κυρία Σόζοστρις ,διάσημη χαρτομάντισσα,
ήταν πολύ κρυολογημένη,μολαταύτα
λένε πώς είναι η πιό σοφή γυναίκα τηςΕυρώπης,
με μιά διαβολεμένη τράπουλα.Εδώ είπε,
Είναι το χαρτί σας ,ο πνιγμένος Φοίνικας Θαλασσινός,
(Να τα μαργαριτάρια ,τα μάτια του.Κοιτάχτε!)
Εδώ είναι η Μπελλαντόνα ,η δέσποινα των βράχων
η δέσποινα των καταστάσεων.
Εδώ είναι ο άνθρωπος με τα τρία μπαστούνια,κι
εδώ ο Τροχός,
κι εδώ  μονόφταλμος ΄'εμπορας ,και τούτο το χαρτί
τ΄αδειανό,κάτι που σηκώνει στόν ώμο,
πουναι απαγορεμένο να το δώ.Δε βρίσκω
τον Κρεμασμένο.Να φοβάστε τον πνιγμό.
Βλέπω πλήθος λαό,να περπατά ένα γύρο.
Ευχαριστώ.Α δείτετην αγαπητή μου Κυρίαν
Ισοψάλτου,
πείτε της πώς θα φέρνω τ΄ωροσκόπιο μοναχή μου:
Πρέπει να φυλαγόμαστε πολύ στόν καιρό μας.

Ανύπαρχτη Πολιτεία
μέσα στην καστανή καταχνιά μιάς χειμωνιάτικης
αυγής,
χύνουνταν στο γιοφύρι της Λόντρας ένα πλήθος,
τόσοι πολλοί,
δεν τόχα σκεφτεί πώς ο θάνατος είχε ξεκάνει
τόσους πολλούς.
Μικροί και σπάνιοι στεναγμοί αναδινόντουσαν,
και κάρφωνε ο καθένας μπρός τα πόδια του
τα μάτια.
Χύνουνταν πέρα στο ύψωμα και κάτω στο Κίνγκ
Ουίλλιαμ Στρήτ,
εκεί που η παναγιά Γούλνοθ μέτραε τίς ώρες
με ήχο νεκρό στο στερνό χτύπημα των εννιά.
Εκεί έιδα έναν που γνώριζα και τόν σταμάτησα,
φωνάζοντας:"Στέτσον!
Σύ πού ήσουνα μαζί μου στίς Μύλες με τα καράβια!
κείνο τό λείψανο που φύτεψες στόν κήπο σου
τόν άλλο χρόνο,
αρχισε να βασταίνει?Πές μου ,θ ανθίσει εφέτο?
ή μήπως η ξαφνική παγωνιά πείραξε τη βραγιά του?
Ω κράτα μακριά το σκυλί,τόν αγαπάει τόν άνθρωπο
τί με τα νύχια του θα το ξεχώσει πάλι!
Σύ! hypocrite lecteur!-mon semblable,-
mon frere!"

T.S.ELIOT
Η ΕΡΗΜΗ ΧΏΡΑ,1922(Α, Η ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ)
ΜΕΤ.Γ.ΣΕΦΕΡΗ

7 σχόλια:

dora manataki είπε...

την καλησπέρα μου φίλη μου και χρόνια πολλά!

κοκκινη κισσα είπε...

dora manataki

ευχαριστώ πολύ.
καλές γιορτές και σε σάς.

Verónica Marsá είπε...

Μου άρεσε το στίχο αυτό:

Ο χειμώνας μάς ζέσταινε,
σκεπάζοντας
τη γή με το χιόνι της λησμονιάς,θρέφοντας
λίγη ζωή με απόξερους βολβούς.

Έτσι έπρεπε στους καλούς ανθρώπους να είναι. Να ξεκουραστεί και να μην βγεί.

Γιατί λέει στο τέλος: Εσύ, αναγνώστη υποκριτή, αδελφέ μου;

Φιλάκια πολλά!

aKanonisti είπε...

Και ο Eliot..και ο Baudelaire...
είναι Λατρεμένοι.....

Ευχαριστούμε Κίσσα μας....
(ακόμα μία φορά....)

κοκκινη κισσα είπε...

Veronica Marsa

Βερόνικα κάθε απόπειρα να ερμηνεύσει κανείς την Ερημη Χωρα εν συντομία είναι καταδικασμένη σε αποτυχία Ωστόσο θα προσπαθήσω με δυό λόγια.Στο ποιημα κινούνται παράλληλα δυο μυθολογικά υποστρώματα .,εκείνο α)του Νεκρού Θεού(Αδωνη,Αττη,Οσιρη,..)η Ανάσταση του οποίου προσδοκάται για να σημάνει το τέλος της ερήμωσης,και την αρχή της γονιμότητας και β) του μύθου του Γκράλ όπου ο Αγνός Ιππότης θα σώσει τον τόπο βρίσκοντας και φέρνοντας το δισκοπότηρο οπου διασώθηκε το αίμα του Εσταυρωμένου.Αυτό θα "λύσει" τα νερά και θα έρει βλάστηση και ευφορία στην Ερημη Χώρα.Στο πρωτο μέρος του εργου Την Ταφή του Νεκρού τα μοτίβα ( του Νεκρού Θεού,της μνήμης και της επιθυμίας,και της εξάντλησης της ζωής)ορίζουν το πεδίο που θα κινηθεί ολο το υπόλοιπο ποιητικό σώμα.Η Ερημη Χώρα είναι ο κόσμος μας και ο Ελιοτ δεν αφήνει το παράθυρο της αμφιβολίας σε κανέναν αναγνώστη που ειδάλλως θα χαρακτηριζόταν αναμφίβολα υποκριτής!!!
Στην εκδοση του Ικαρου υπάρχουν αρκετές σημειώσεις που βοηθούν στην αποκρυπτογράφηση του εργου,στην εξαίρετη μετάφραση του Γ.Σεφέρη.

πολλά φιλιά!!

κοκκινη κισσα είπε...

ακανόνιστη

ακανόνιστη, το ξέρω ότι εχουμε κοινές αγάπες και χαίρομαι πολύ για αυτό,..

φιλιά!!!

Verónica Marsá είπε...

Είδες; Ευχαριστώ! Τα ήξερα αλλά δεν τα είχα όλα δεμένα!

Γιατί έχω τα δεδομένα αν μετά δεν ξέρω να τα βάλω στην θέση τους;
Καλά που με βοήθησες!

Φιλιά.