Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

..στο στόμα της αμμου




Το όνειρο

Περπάταγα στην αμμουδιά
κι αποφάσισα να σε αφήσω.

Πατούσα μια μαύρη λάσπη
που τρεμούλιαζε,
κι οπως βούλιαζα και ξανάβγαινα
πήρα την απόφαση να φύγεις
απο μέσα μου,με βάραινες
σαν πέτρα κοφτερή,
και σχεδίασα το χαμό σου
βήμα βήμα:
θα έκοβα τις ρίζες σου,
θα σε αμόλαγα στον άνεμο μόνη.

Αχ εκείνο το λεπτό,
καρδιά μου ,ενα ονειρο
με τα τρομερά φτερά του
σε σκέπαζε.

Ενιωθες να σε καταπίνει η λάσπη,
και με φώναζες κι εγώ δεν ερχόμουν,
και χανόσουν,ακίνητη,
ανυπεράσπιστη
μέχρι που πνίγηκες μέσα στο στόμα της άμμου.

Επειτα 
η απόφασή μου συνάντησε το όνειρό σου
κι απο το χωρισμό
που μας έσκιζε την ψυχή,
αναδυθήκαμε καθαροί ξανά,γυμνοί,
αγαπώντας ο ένας τον άλλον
δίχως όνειρο,δίχως άμμο,
ακέραιοι και ακτινοβολώντας,

σημαδεμένοι απο τη φωτιά


ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ
μτφ: ΑΓΑΘΗ ΔΗΜΗΤΡΟΥΚΑ











EL SUEÑO
Andando en las arenas
yo decidí dejarte.
Pisaba un barro oscuro
que temblaba,
y hundiéndome y saliendo
decidí que salieras
de mí, que me pesabas
como piedra cortante,
y elaboré tu pérdida
paso a paso:
cortarte las raíces,
soltarte sola al viento.
Ay, en ese minuto,
corazón mío, un sueño
con sus alas terribles te cubría.
Te sentías tragada por el barro,
y me llamabas y yo no acudía,
te ibas, inmóvil,
sin defenderte
hasta ahogarte en la boca de arena.
Después
mi decisión se encontró con tu sueño,
y desde la ruptura
que nos quebraba el alma,
surgimos limpios otra vez, desnudos,
amándonos
sin sueño, sin arena,
completos y radiantes,
sellados por el fuego.


Pablo Neruda

Δεν υπάρχουν σχόλια: