Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2016


 ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ 

Θερμές ευχαριστίες στον ποιητή Δημήτρη Παπαστεργίου και τον Ποιητικό Πυρήνα για την φιλοξενία!!

 Έφη Καλογεροπούλου, "Έρημος όπως Έρωτας"

Πιο μέσα απ’ το βλέμμα τι;



Φωνή ατίθαση χτύπησε στ’ αυτιά του

σκάλα στριφογυριστή με κουπαστή

φάνηκε στο μυωπικό του μάτι

όλα μικραίνουν, καθώς πέφτουν

τι μένει;



Πιο μέσα απ’ το βλέμμα τι;



Με ακρίβεια ωρολογοποιού −που σφίγγει το κομμένο

ελατήριο−

με την τελευταία βιδίτσα που απόμεινε

τράβηξε το τι απ’ την ερώτηση.



Πιο μέσα απ’ το βλέμμα ύλη

ύλη σιωπής,

πρόσθεσε.





*





Μια γη μέσα μας με ρευστό πυρήνα

ένας πλανήτης όμοιος μ’ αυτόν που κατοικούμε

μας κατοικεί και μας ορίζει

μας περι−στρέφει και τον περι−στρέφουμε.

Και η περιστροφή δεν σταματά ποτέ;

Σταματά όταν μας ξεπλύνει το αμέτρητο σκοτάδι.

Ή μήπως όχι;





*





Ποια μνήμη, λήθη, ποιος άνθρωπος − θεός

σ’ ελεύθερη πτώση γκρεμίζεται μέσα σου

τις νύχτες;

Δύναμη αρχαίου θεού απ’ άκρη σ’ άκρη

στο σύμπαν σ’ εκτινάσσει

και παίζει μαζί σου

μέχρι να σε καταβροχθίσει.





*





Η κυριαρχία του άδειου

του ακίνητου στο χρόνο·



το ανίκητο του χρόνου

τα μάτια είναι.





*





Ο δικός μου άγγελος είναι από σκοτάδι

σκύλος πιστός πάνω μου γέρνει τυλιγμένος σε σιωπή

−όταν η ρόδα της τρυφερότητας γλιστρά στην κατηφόρα−

βυθίζεται στη στάχτη της πόλης

και στον ύπνο του ονειρεύεται εκρήξεις.

Τότε βουλιάζουμε και οι δύο σ’ ένα μαξιλάρι λέξεις.



Η Μητέρα ντυμένη χιόνι

μπαίνει απ’ το παράθυρο.





*





Στο δρόμο

στην έρημο

στην όχθη μιας φυγής

σ’ ένα ταξίδι

χωρίς προορισμό

στην άμμο

στη θάλασσα

στον έρωτα

στην ελευθερία.



Ό,τι χάθηκε στο χρόνο ταξιδεύει

αινίγματα στάχτη

και κάρβουνο

όλα τα καταπίνει η νύχτα



όσοι έρχονται

κι όσοι ακολουθούν

τον ίδιο δρόμο ανεβαίνουν



κι όλες οι λέξεις

θραύσματα και ύλη

μαγικοί λαβύρινθοι

που κρύβονται στα πλήκτρα

μακρινοί απόγονοι

μιας ανεξάντλητης κραυγής.



Τόσοι ουρανοί

τόσοι γκρεμοί

κι ένα μηχανικό άλογο

που γελάει καλπάζοντας

μέσα στη φωτιά.



Όμως συνεχίζω

γιατί το πένθος μου

ένα ποτάμι δροσερό το σβήνει

κι η μοίρα

είναι θάνατος και γέννηση μαζί

και δίνεις το κομμάτι σου το φωτεινό

ατόφιο στο καιρό και ζωντανός ξανά

ανοίγεσαι στα ύψη.



Και θέλω να πω

και λέω



σήμερα είμαι μόνο

λέξεις και τριαντάφυλλα για σένα.









Από τη συλλογή «Έρημος όπως Έρωτας /Desert as Desire,» (δίγλωσση έκδοση), εκδ. Μετρονόμος-ποιείν, 2015.


Μετάφραση στα αγγλικά Γιάννης Γκούμας.


Δεν υπάρχουν σχόλια: