Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Alberto Giacometti ,The Piazza,Bronze 1948-1949
".....Η ομορφιά δέν εκπορεύεται από πουθενά αλλού παρά από κείνη τη μοναδική,τη διαφορετική σε κάθε άνθρωπο ,τήν κρυμμένη ή ορατή πληγή,πού φυλάει καθένας μας εντός του,πού τήν περιφρουρεί και πού σ΄αυτήν προστρέχει όταν θέλει να εγκαταλείψει τόν κόσμο για μιά πρόσκαιρη αλλά βαθιά μοναξιά.Τούτη λοιπόν η τέχνη πόρρω απέχει απ΄αυτό πού λέγεται "miserabilisme".Εχω τήν εντύπωση ότι η τέχνη του Τζακομέττι επιχειρεί να ανακαλύψει αυτή τη μυστική πληγή κάθε όντος,ακόμα και κάθε πράγματος ,προκειμένου να τα φωτίσει.................................................................................................................................
Δέν μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτό πού στήν τέχνη αποκαλείται "καινοτομία".Οτι ένα έργο τέχνης θα πρέπει να είναι κατανοητό από τίς μέλλουσες γενεές? Μα γιατί? Κι αυτό δηλαδή τί θα σήμαινε?Οτι οι γενεές αυτές θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν?Σε τί?Δέν καταλαβαίνω.Κάπως περισσότερο καταλαβαίνω-άν και πάλι πολύ αμυδρά- ότι κάθε έργο τέχνης, αν θέλει να προσλάβει πιό μεγαλειώδεις διαστάσεις,πρέπει, με μιά άπειρη υπομονή,με μιά άπειρη μεθοδικότητα, απ ΄τίς πρώτες κιόλας στιγμές πού κατασκευάζεται , να καταδυθεί στίς χιλιετίες,να ανταμωθεί ,αν είναι δυνατόν ,με τήν αμνημόνευτη νύχτα ,τήν υπέρκορη νεκρών,κι οι νεκροί μέσα σ΄αυτό το έργο θα αναγνωρίσουν τούς εαυτούς τους.
¨οχι, όχι, το έργο τέχνης δέν προορίζεται για τίς νήπιες γενεές.Προσφέρεται στο αναρίθμητο πλήθος τών νεκρών.Πού το ασπάζονται.Ομως οι νεκροί πού έλεγα πρίν ,ποτέ δέν υπηρξαν ζωντανοί.Η μάλλον ,υπήρξαν τόσο πολύ ζωντανοί ώστε ξεχάστηκε,κι η ζωή τους δέν είχε άλλο σκοπό απ΄το να τούς περάσει σ΄εκείνη τη γαλήνια όχθη,όπου προσμένουν ένα σήμα- νά΄ρχεται από δώ- και τ΄αναγνωρίζουν.
Μόλο πού είναι εδώ παρούσες,πού αλλού λοιπόν μπορεί να βρίσκονται αυτές οι μορφές του Τζακομέττι,πού έλεγα πιό πρίν, αν όχι στο θάνατο?
Από κεί,σε κάθε κάλεσμα του βλέμματός μας δραπετεύουν κι έρχονται κοντά μας...."
Ζαν Ζενέ
Το εργαστήρι του ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΤΖΑΚΟΜΕΤΤΙ.
εκδ.Υψιλον.
Way Down In The Hole - Tom Waits & Kronos Quartet

6 σχόλια:

tantoguanto είπε...

Καλησπέρα σας!
O διάσημος Ελβετός γλύπτης Giacometti είχε κάποτε θέσει ένα πρόβλημα που έμεινε ιστορικό:
Σε ένα σπίτι που καίγεται, υπάρχουν δύο πράγματα: Ένας σπουδαίος πίνακας του Rembrandt και μία γάτα. Έχεις μόνο μία ευκαιρία, πριν καταρρεύσει το σπίτι, να σώσεις ΕΝΑ από τα δύο.
Εγώ (είπε ο Giacometti) θα έσωζα την γάτα.

κοκκινη κισσα είπε...

tantoguanto
Δέν το γνώριζα! με κάνει να εκτιμήσω περισσότερο το έργο του.
Σού γράφω κάτι πού μεταφέρει ο Ζενέ από συνομιλία τους σχετικά με τήν μοναξιά τών αντικειμένων.
είχε πεί" μιά μέρα στήν καμαρά μου,κοιτούσα μιά πετσέτα πού ήταν πάνω σε μιά καρέκλα,και τότε μού γεννήθηκε στ΄αλήθεια η εντύπωση ότι,όχι μόνο κάθε αντικείμενο ήταν μόνο του,αλλά ότι είχε ένα βάρος -ή μάλλον μιά έλλειψη βάρους- πού το απέτρεπε να επιβαρύνει τό άλλο αντικείμενο.Η πετσέτα ήταν μόνη -τόσο μόνη, πού είχα τήν εντύπωση πώς, αν έπαιρνα από εκεί τήν καρέκλα,η πετσέτα θα έμενε στη θέση της.Γιατί είχε τή δική της θέση,το δικό της βάρος,τήν δική της σιωπή.Πόσο ανάλαφρος ήταν ο κόσμος,πόσο ανάλαφρος..."
Τί σεβασμός στα αντικείμενα!!!

νάσαι καλά!
καλό βράδυ.

nyxterino είπε...

"ότι κάθε έργο τέχνης, αν θέλει να προσλάβει πιό μεγαλειώδεις διαστάσεις,πρέπει, με μιά άπειρη υπομονή,με μιά άπειρη μεθοδικότητα, απ ΄τίς πρώτες κιόλας στιγμές πού κατασκευάζεται , να καταδυθεί στίς χιλιετίες,να ανταμωθεί ,αν είναι δυνατόν ,με τήν αμνημόνευτη νύχτα ,τήν υπέρκορη νεκρών"

Ή αλήθεια για την τέχνη.Σε οποιαδήποτε έκφανσή της.

Κόκκινη κίσσα,αυτό είναι ένα μάθημα για την τέχνη στα σχολεία!

Σε καλημερίζω..από ένα απ' αυτά!!

κοκκινη κισσα είπε...

nyxterino

πράγματι!Και αυτή η δυνατότητα συνομιλίας είναι ότι πιό όμορφο στήν δουλειά μας.
συναδελφικούς χαιρετισμούς λοιπόν!

aKanonisti είπε...

Ορισμένες αναρτήσεις... είναι σκέτο βάλσαμο....
Τέτοια είναι σίγουρα και αυτή....
:-))))

κοκκινη κισσα είπε...

akanonisti

ναί!εκεί όταν βαδίζουμε στήν μυστική περιοχή τής μοναξιάς (διατρέχει όλο το έργο του Giacometti),πού βρίσκουν άσυλο τα όντα...και τα πράγματα.."μιάς μοναξιάς πού τούς χαρίζει εκείνη η πληγή,πού είναι ζήτημα αν τήν υποψιάζονται κι ας συρρέι εκεί όλο τους το είναι."

πολλά φιλιά!!