Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

....ενα βέβαιο σημάδι ....


φωτο Enki Bilal


Τής μύτης μια ακρίτσα

 1.Ο Ρούσμπροκ είναι θαμμένος εδώ και πέντε χρόνια.Τον ξεθάβουν,το σώμα του άθικτο και καθαρόΟμως :"μόνο σε μιάν ακρίτσα της μύτης υπήρχε ένα σημαδάκι,ένα βέβαιο σημάδι διαφθοράς" Ξάφνου ,πάνω στην τέλεια και σαν ταριχευμένη μορφή του άλλου,διακρίνω ενα σημάδι διαφθοράς.Το σημάδι αυτό είναι απειροελάχιστο: μια χειρονομία,μιά λέξη,ένα αντικείμενο,ένα ρούχο.Κάτι το ασυνήθιστο που ξεπροβάλλει(ξεμυτίζει) απο μιά περιοχή που ποτέ δεν την είχα υποψιαστεί ,και επανασυνδέει απότομα το αγαπημένο αντικείμενο με εναν ανούσιο κόσμο.Λές ο άλλος ,που λάτρευα ευλαβικά την λεπτότητα και την πρωτοτυπία του να είναι χυδαίος; Μια χειρονομία του μου φανερώνει την ύπαρξη μιάς αλλης ράτσας μέσα του.Μένω εμβροντητος,συλλαμβάνω εναν αντιρρυθμό,κάτι σαν συγκοπή,...το θόρυβο που κάνει σαν σχίζεται το λείο περίβλημα της Εικόνας.
..................................................................................................................................................

3.Πολύ συχνά ο άλλος αλλοιώνεται μέσω της γλώσσας.Προφέρει μιά λέξη διαφορετική,κι εγώ ακούω τότε να ηχεί απειλητικά ενας ολόκληρος κόσμος αλλιώτικος,ο κόσμος του άλλου..........................................Η λέξη αποτελείται απο μια λεπτή χημική ουσία που προκαλεί τις πιο βίαιες αλλοιώσεις..................................................................................................................
 5.Ο ερωτικός λόγος είναι συνήθως ενα λείο περίβλημα που εφαρμόζει τέλεια στην Εικόνα,ενα πολύ μαλακό γάντι,που τυλίγει το αγαπημένο πλάσμα.Είναι ενας λόγος ευσεβής,καθωσπρεπικός.Οταν η Εικόνα αλλοιώνεται ,το περίβλημα της αφοσίωσης ξεσκίζεται ,ενα τράνταγμα αναποδογυρίζει την ίδια μου τη γλώσσα.Πληγωμένος απο μιά έκφραση που τον ξαφνιάζει,ο Βέρθερος βλέπει ξαφνικά την Καρλότα σάν μιά κυράτσα ,την εντάσσει στην ομάδα των φιλενάδων της με τις οποίες εκείνη σαχλαμαρίζει(δεν είναι πια η άλλη,αλλά μία άλλη ανάμεσα σε άλλες).Λέει τότε περιφρονητικά : "Καλές μου γυναικούλες" (meine Weibchen).Μιά βλασφημία ανεβαίνει ξαφνικά στα χείλη του υποκειμένου και θρυμματίζει ανευλεβέστατα την ευλογία του ερωτευμένου...............Φρικτή υποχώρηση της Εικόνας.
( ο τρόμος του αφανισμού είναι πολύ ισχυρότερος απο το άγχος της απώλειας)

ΡΟΛΑΝ ΜΠΑΡΤ
αποσπάσματα του ερωτικού λόγου///μτφρ Βασίλης Παπαβασιλείου


..αφησε το σώμα του...



......................................................................................................................................
Υστερα δίπλωσε τα χέρια,έκλεισε τα φτερά κι άφησε το σώμα του στο νερό  να ταξιδέψει. κόκκινος βαθύς από αίμα ποταμός τον παρέσυρε στη θάλασσα.
Βούλιαξε  στους βυθούς,στο σκοτάδι,σε δάση  από ανθισμένες κερασιές, εκεί  που  ψάρια κόκκινα έφερναν στην αγκαλιά του δώρα τρυφερά,κόκκους λαχταριστούς, ευρήματα μιάς σπάνιας θάλασσας  για αυτόν,μικρής κι ανεξερεύνητης..
Ενας καλπασμός αλόγου έφτανε από μακριά ,οι οπλές του χτυπούσαν το νερό και κύματα ψηλά έσπρωχναν σμήνη ναυαγών, κι ο γλάρος που έμαθε στα μάτια τους να ταξιδεύει ,ένιωθε πια πως στις θάλασσες του δεν υπάρχουν κερασιές,όχι,στις δικές του ανθίζουν  τα ναυάγια και  τρελός,ναι τρελός,ενας του ύψους ναυαγός, έμεινε για πάντα στο βυθό, χαρίζοντας στα ψάρια τα ολόλευκα φτερά του.
.......................................................................................................................................   

(απόσπασμα)
εφη καλογεροπούλου


Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Εφη Καλογεροπούλου,Αμμος

Έφη Καλογεροπούλου, Άμμος
Συσσωρεύοντας κόκκο - κόκκο τον αβάσταχτο σωρό

  Γράφει η: Πόλυ Χατζημανωλάκη
αναδημοσίευση απο το περιοδικό poeticanet


Α. Στην άμμο: η γραφή που σβήνεται
Αρκετοί θα θυμούνται την Άρνηση, το εμβληματικό ποίημα του Γιώργου Σεφέρη ίσως σαν κρυφό περιγιάλι, από τη συλλογή Στροφή, μόνο για εκείνη την περίφημη άνω τελεία. Η θέση της κατά την τονισμό της ανάγνωσης που επέφερε η μελοποίηση, τροποποιούσε το νόημα και έκανε να κουνούν σκεφτικά το κεφάλι τους όσοι είχαν επιφυλάξεις για το αν η ποίηση πρέπει να μελοποιείται. Μια ρευστότητα ωστόσο αθέλητη εκδηλωνόταν. Το διαφορετικό νόημα κάθε φορά που συμβαίνει μια ανάγνωση.
Σε δεύτερο πλάνο, για το ίδιο ποίημα πάντα,  παραμένει και αφήνει το πεδίο ελεύθερο σε μια άλλη, διαφορετική ρευστότητα, η χειρονομία της γραφής που εξαφανίζεται από την επιφάνεια της άμμου. Η γραφή που σβήνει – η μνήμη που χάνεται – ίσως και η ταυτότητα μαζί της. Απώλεια – παρουσία, ταυτότητα, σε ένα όνομα γραμμένο στην άμμο. Τη μαλακή επιφάνεια με τους μικρούς κόκκους, μια υδραργυρική κατάσταση ανάμεσα στο στερεό και το ρευστό, μια μεταφορά για να συλλάβεις όλον τον κόσμο από την αρχή. Να επιχειρήσεις να την χαράξεις. Ματαιότης, ψευδαίσθηση ωστόσο  αυτή η χειρονομία μια και  με το παραμικρό φύσημα του αέρα αναδεύεται, σβήνει και τίποτα πια δεν μένει. Μόνο η χειρονομία εν κενώ – Η φωνή χωρίς φωνή. Άπιαστη, φεύγει από τα δάχτυλα. Η άμμος με το συμβολικό φορτίο του χρόνου εκ γενετής – όλες οι κλεψύδρες  που γεμίζουν και αδειάζουν μετρώντας -  γίνεται σύννεφο όταν φυσά ο αέρας, πονά και πληγώνει όταν πέφτει πάνω σου με δύναμη, καίει όταν την πατάς μέσα στον καφτό ήλιο, μνήμη που δεν μπορείς να κρατήσεις,  πόνος που εντείνεται όταν την αγγίζεις. 
(οι πρώτες σκέψεις μετά την πρώτη ανάγνωση της ποιητικής συλλογής της Έφης Καλογεροπούλου και μια μικρή ανθολόγηση)

Η επίμονη μνήμη
πρόσφυγας είναι
σε λάθος πατρίδα
Η επίμονη μνήμη κρυμμένη
σε τόσα υλικά περίφραξης
πάσχουσα
Κι έτσι αναποδογυρίζεται η ζωή
και το νερό ξεπλένει ήσυχα τα πόδια της 
τότε έγινε νερό και χύθηκε ανάμεσα
είχα μια επιθυμία, είπε
μα τώρα πια δεν τη θυμάμαι

Β. Άμμος: φωνή χωρίς φωνή
Διαβάζω  ξανά την Άμμο της Έφης Καλογεροπούλου, το τρίτο της ποιητικό βιβλίο, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μετρονόμος, μια ποιητική σύνθεση σε έξι νύχτες και αφήνομαι στην βίωση της αποσάρθρωσης, της αποσύνδεσης των λέξεων,  της ρευστότητας, μιας κυκλικής μέθης... Μια σκηνοθεσία, μια κατασκευή χωρίς κέντρο και με απατηλή την αίσθηση της αλληλουχίας.  Μια ταυτότητα χωρίς σχήμα, ένα παχνίδι με το φως, πολλαπλές αντανακλάσεις και miseenabime, οι διαφορετικές όψεις της πραγματικότητας, η λαβυρινθική αίσθηση… Η άμμος εν κατακλείδι. Εν τούτοις, το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο μια – έστω αγωνιώδης – φαντασμαγορία. Η ατμόσφαιρα της ρευστότητας, η ομίχλη, η εξαφάνιση των ορίων είναι  σπάνιας έμπνευσης δοκιμές λόγου που υπηρετούν μια φιλοσοφική, μια υπαρξιακή αγωνία. Η απώλεια, ο θάνατος, το σκοτάδι, η σιωπή, η ύπαρξη, η ταυτότητα, το σώμα, τα όριά του, ο έρωτας.  Το αβάστακτο βάρος της συσσώρευσης, ο αδύνατος σωρός που μαζεύεται κόκκο κόκκο, σαν τον στίχο από το endgameτου SamuelBecket στο moto...το θέατρο σε μια ευτυχή συνάντησή του με την ποίηση, η Έφη Καλογεροπούλου αν και φυσικός είναι άνθρωπος του θεάτρου πια, με σπουδές θεατρολογίας και πρακτική στη σκηνοθεσία. Έξι ποιητικές πράξεις, ένα ταξίδι – μια Μπεκετική ματιά… Η φωνή χωρίς τη φωνή – εμβληματική ποιητική εισαγωγή – μπορεί να είναι  πνευματική οφειλή, φόρος τιμής στο δάσκαλο  αλλά κυρίως εκφράζει στην ουσία της τη δική της, την προσωπική της  αναμέτρηση – και την αναμέτρηση στην οποία καλεί τον αναγνώστη – με τον κατακερματισμό. Χωρίς να του δείξει τον δρόμο εκείνος πρέπει να βαδίσει, να μοχθήσει, να φτάσει, να δει από άλλη – πολλαπλή προοπτική. Να πολλαπλασιαστεί. Να κατοικήσει σε άλλο σώμα. Μια ποίηση κίνηση, περιδίνηση, αμμοδίνη. Το ανθρώπινο ποτάμι που πασχίζει να φτάσει, ανέβασμα σκαλοπατιών σε μια ατέρμονη κλίμακα… Αυτό που μένει είναι το ταξίδι. 
Ένα ποίημα από την 6η νύχτα:

Είδα νερό να γκρεμίζεται και φως
να διπλώνει σαν τσακισμένη εφημερίδα.
Ασπρόμαυρες εικόνες ψηλά να σηκώνει ο αέρας
είδα το χρόνο, σκύλου κεφάλι
ανάμεσα στα δυο μου χέρια να κοιμάται.
Είδα χαράδρες κατοικημένες με βροχή από λέξεις
και φίδια φωνήεντα στην άσφαλτο να συσπώνται από φόβο.
Μας είδα εμάς ανάμεσα σε γλάρους και πουλιά μαύρα
ψηλά να πετάμε στον αέρα
εσένα
κι εμένα
λίγο πριν η ξέφρενη οπλή του πλήθους
μας προφτάσει

αναδημοσίευση απο το περιοδικό poeticanet

Ευχαριστώ θερμά την ποιήτρια,συγγραφέα και φυσικό  Πόλυ Χατζημανωλάκη για την ιδιαίτερη τιμή. 



Εκτύπωση 

Διαφήμιση


φωτο ΕΝΚΙ BILAL//immortal
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ (Βισουάβα Σιμπόρσκα)

Είμαι ένα ηρεμιστικό.
Αποτελεσματικό στο σπίτι,
αποδοτικό και στο γραφείο,
δίνω εξετάσεις, εξαφανίζομαι στο δικαστήριο,
κολλάω προσεκτικά τα σπασμένα πιατικά —ό,τι χρειάζεται εσύ να κάνεις είναι να με πάρεις,
να με λιώσεις κάτω απ’ την γλώσσα σου,
ό,τι χρειάζεται να κάνεις είναι να με καταπιείς
και απλά να με κατεβάσεις με λίγο νερό.

Ξέρω πώς να χειρίζομαι τις κακοτυχίες,
πως ν’ αντέχω τα άσχημα νέα,
να μειώνω στο ελάχιστο τις αδικίες,
να ξεδιαλύνω την απουσία του Θεού,
να σε βοηθήσω να διαλέξεις ένα ταιριαστό στο πρόσωπό σου βέλο χηρείας.
Τι περιμένεις λοιπόν —
να εμπιστεύεσαι τη συμπόνια της χημείας.
Είσαι ακόμα νέα,
πρέπει κι εσύ πραγματικά να χαλαρώνεις κάπως.
Ποιος είπε
ότι πρέπει να βιώνεις καρτερικά τη ζωή;
Δώσ’ μου την άβυσσό σου,
θα την επενδύσω με απαλό ύπνο,
θα νιώσεις ευγνωμοσύνη που σου χαρίζω
τέσσερα πόδια να πέφτεις.

Πούλησέ μου την ψυχή σου.
Άλλος αγοραστής δεν θα βρεθεί.

Κι ούτε απόμεινε πια δαίμονας άλλος.


Βισουάβα Σιμπόρσκα,
Μτφ.: Βασίλης Καραβίτης
Μια Ποιητική Διαδρομή,
Εκδόσεις Σόκολη-Κουλεδάκη

απο το αλωνάκι της ποίησης 

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014





 Esmeralda: Θεέ μου ,φύλαγε ολους αυτούς τους κατάδικους και τους απατεώνες που πουλάνε την καρδιά τους στο δρόμο,ολους αυτούς που τη χάνουν δυό φορές ενώ αντέχουν να τη χάσουν μόνο μιά,προστάτεψε την εταίρα που αγάπησε,και το μεγαλύτερο εραστή που φοράει τα μεγαλύτερα κέρατα,τον ποιητή που περιπλανιέται μακριά από την πράσινη πατρίδα της καρδιάς του και που μπορεί να βρεί ή να μην ξαναβρεί το δρόμο του,σκύψε κάτω ,και χαμογέλασε στους τελευταίους ιππότες, αυτούς που ξέμειναν με τις βαριές πανοπλίες και τα λερωμένα ρούχα,αγκάλιασε με κατανόηση και τρυφερότητα όλα αυτά τα ξεθωριασμένα πλάσματα που πηγαινοέρχονται σα μισοξεχασμένα τραγούδια ,και ω Χριστούλη μου,κάποτε,κάπου,κάνε να γίνει κάτι,να καταλάβουμε ξανά τη λέξη:σεβασμός.


TENNESSEE WILLIAMS
CAMINO REAL
θεατρική απόδοση: ΤΟΤΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ