Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

ΠΟΙΗΣΗ ΔΑΥΙΔ ΜΠΑΚΑΣ


φωτο:Seasons of a Bonsai by Frank Ignizio

Τις ρίζες μου νήστεψα
τις καταιγίδες σου φύλαξα
να χωρέσω ΜΠΟΝΣΑΙ
στην καρδιά σου


© ΔΑΥΙΔ ΜΠΑΚΑΣ


Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

"Αχ ,θάνατος γελωτοποιός,θρηνώδης θάνατος!"






Ψαλμός
Κρατώ την άβυσσό μου και πορεύομαι.Καταργώ τους δρόμους που τελειώνουν ανοίγω δρόμους μακρινούς σαν χώμα κι άνεμο, δημιουργώ εχθρούς από τα βήματά μου,που έχουν τη δική μου δύναμη.Προσκέφαλο μου η άβυσσος,ικέτες μου τα ερείπια.
Είμαι αληθώς ο θάνατος.
Εκφρασή μου ο επιτάφιος θρήνος όλα τα σβήνω και προσμένω αυτόν που θα με σβήσει, χωρίς ιδιοτροπία ο καπνός και η μαγεία μου.Ετσι ζώ μέσα στη μνήμη του αγέρα.Προσφέρω ύφος και ρυθμό στον δικό μας αιώνα
(αιώνα που σκορπίζεται σαν άμμος και κολλάει σαν πυρωμένο μέταλλο,αιώνα του σύννεφου που λέγεται όχλος,αιώνα τενεκέδων που λέγονται εγκέφαλοι,αιώνα χίμαιρας και υποταγής,ανδρείκελων και σκιάχτρων,αιώνα λαίμαργης στιγμής κι ατέλειωτης παρακμής).
Αρτηριες δεν έχω γι αυτον τον αιώνα-σκόρπιος είμαι και δεν μ ενώνει τίποτα.
Δημιουργώ ένα πάθος ωσάν λαχάνιασμα του Λεβιάθαν.Είμαι κρυμμένος στην αγκαλιά ενός ήλιου ερχόμενου.Καταφεύγω στη νιότη της νύχτας ,αφήνω το κεφάλι στο γόνατο της αυγής.Εξέρχομαι και γράφω τη βίβλο της εξόδου.Δε με προσμένει επαγγελία καμιά.Προφητεύω και σπέρνω αμφιβολίες.
Πλάθω τη ζύμη της πτώσης,αφήνω το παρελθόν στη δύση του κι επιλέγω τον εαυτό μου.Κατεργάζομαι τον αιώνα σε έλασμα,τον κράζω: ω τερατώδη γίγαντα,ω τέρας γιγάντιο γελώ και κλαίω.
Ειμαι επιχείρημα ενάντια στον αιώνα.
Σβήνω μέσα μου τα χνάρια,τις κηλίδες.
Πλένω το εντός μου και το αφήνω άδειο και καθαρό.Ετσι ζώ μέσα στον εαυτό μου.
Τρέφουν τις φλέβες μου αιμορραγίες και θέση δεν βρίσκω μεταξύ των νεκρών.Εκανα θύμα τη ζωή κι αγνοώ πώς να πεθάνω-κρυφός ο χρόνος μου κάτω από τα μάτια.Χτές εισήλθα στην τελετουργία των κυμάτων –φλόγα μου ήταν το νερό.
Σπεύδω γιατί ο θάνατος με ακολουθεί επιστρατεύοντας τους ανέμους του ανάμεσα στα μάτια.Γελώ μαζί του και κλαίω μέσα στο τρεμόπαιγμα των ματόκλαδων.Αχ ,θάνατος γελωτοποιός,θρηνώδης θάνατος!
Γνωρίζω πως βρίσκομαι στην καρδιά του θανάτου,εισδύω στον τάφο,και μιλώ με την μύτη.ΚΙ όμως υπάρχω-το ξέρουν οι άλλοι.
Επιτίθεμαι και ξεριζώνω,διαβαίνω και προκαλώ.Οπου διαβαίνω,χύνεται καταρράκτης ο άλλος κόσμος.Οπου διαβαίνω,εκεί ο θάνατος ,εκεί το αδιέξοδο.
Θα υπάρχω περιβαλλόμενος από τον εαυτό μου.
ΑΔΩΝΙΣ
ΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΙΧΙΑΡ ΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ
Μτφρ: ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ ΠΙΡΑΡ
εκδ: ΑΓΡΑ

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016



Α, Η ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ

Ο Απρίλης είναιο μήνας ο σκληρός,γεννώντας
μέσ΄απ την πεθαμένη γή τίς πασχαλιές,σμίγοντας
θύμηση κι επιθυμία,ταράζοντας
με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές.
Ο χειμώνας μάς ζέσταινε ,σκεπάζοντας
τη γή με το χιόνι της λησμονιάς,θρέφοντας
λίγη ζωή με απόξερους βολβούς.
Το καλοκαίρι μας ξάφνισε καθώς ήρθε πάνω απ΄το
Σταρνμπέργκερζε
Με μιά μπόρα σταματήσαμε στίς κολόνες,
και προχωρήσαμε στη λιακάδα ,ως το Χοφγκαρτεν,
κι ήπιαμε καφέ,και κουβεντιάσαμε καμιάν ώρα.
Bin gar keine Russin,stamm; aus Litauen,echt deutsch.
Και σαν ήμασταν παιδιά, μέναμε στου αρχιδούκα
του ξαδέρφου μου,με πήρε με το έλκηθρο,
και τρόμαξα.Κι έλεγε,Μαρία,
Μαρία,κρατήσου δυνατά .Και πήραμε την κατηφόρα.
Εκεί νιώθεις ελευθερία ,στα βουνά.
Διαβάζω ,σχεδόν όλη νύχτα ,και πηγαίνω το χειμώνα στο νότο.

Ποιές ρίζες απλώνουνται γρυπές,ποιοί κλώνοι
δυναμώνουν
μέσα στα πέτρινα τούτα σαρίδια ? Γιέ του ανθρώπου,
να πείς ,ή να μαντέψεις ,δεν μπορείς,γατί γνωρίζεις μόνο
μιά στοίβα σπασμένες εικόνες ,όπου χτυπάειο ήλιος,
και δε σου δίνει σκέπη το πεθαμένο δέντρο ,κι ο γρύλος
ανακούφιση,κι η στεγνή πέτρα ήχο νερού.Μόνο
έχει σκιά στόν κόκκινο τούτο βράχο,
(ελα κάτω απ΄τον ίσκιο του κόκκινου βράχου),
και θα σου δείξω κάτι διαφορετικό
κι απ τόν ίσκιο σου το πρωί που δρασκελάει
ξοπίσω σου
κι απ τόν ίσκιο σου το βράδυ που ορθώνεται
να σ΄ανταμώσει
Μέσα σε μιά φούχτα σκόνη θα σου δείξω το φόβο.
Frisch weht der Wind
Der Heimat zu,
Mein Irisch Kind,
Wo weilest du?

"Μού χάρισες γυάκινθους πρώτη φορά πρίν ενα
χρόνο
μ΄έλεγαν η γυακίνθινη κοπέλα".
-Ομως όταν γυρίσαμε απ΄τον κήπο των Γυακίνθων,
ηταν αργά,γεμάτη η αγκάλη σου,και τα μαλλιά σου
υγρά,δεν μπορούσα
να μιλήσω,θολώσανε τα μάτια μου,δεν ήμουν
ζωντανός μήτε πεθαμένος,και δεν ήξερα τίποτε
κοιτάζοντας στην καρδιά του φωτός,τη σιωπή.
Oed' und leer das Meer.

H κυρία Σόζοστρις ,διάσημη χαρτομάντισσα,
ήταν πολύ κρυολογημένη,μολαταύτα
λένε πώς είναι η πιό σοφή γυναίκα τηςΕυρώπης,
με μιά διαβολεμένη τράπουλα.Εδώ είπε,
Είναι το χαρτί σας ,ο πνιγμένος Φοίνικας Θαλασσινός,
(Να τα μαργαριτάρια ,τα μάτια του.Κοιτάχτε!)
Εδώ είναι η Μπελλαντόνα ,η δέσποινα των βράχων
η δέσποινα των καταστάσεων.
Εδώ είναι ο άνθρωπος με τα τρία μπαστούνια,κι
εδώ ο Τροχός,
κι εδώ μονόφταλμος ΄'εμπορας ,και τούτο το χαρτί
τ΄αδειανό,κάτι που σηκώνει στόν ώμο,
πουναι απαγορεμένο να το δώ.Δε βρίσκω
τον Κρεμασμένο.Να φοβάστε τον πνιγμό.
Βλέπω πλήθος λαό,να περπατά ένα γύρο.
Ευχαριστώ.Α δείτετην αγαπητή μου Κυρίαν
Ισοψάλτου,
πείτε της πώς θα φέρνω τ΄ωροσκόπιο μοναχή μου:
Πρέπει να φυλαγόμαστε πολύ στόν καιρό μας.

Ανύπαρχτη Πολιτεία
μέσα στην καστανή καταχνιά μιάς χειμωνιάτικης
αυγής,
χύνουνταν στο γιοφύρι της Λόντρας ένα πλήθος,
τόσοι πολλοί,
δεν τόχα σκεφτεί πώς ο θάνατος είχε ξεκάνει
τόσους πολλούς.
Μικροί και σπάνιοι στεναγμοί αναδινόντουσαν,
και κάρφωνε ο καθένας μπρός τα πόδια του
τα μάτια.
Χύνουνταν πέρα στο ύψωμα και κάτω στο Κίνγκ
Ουίλλιαμ Στρήτ,
εκεί που η παναγιά Γούλνοθ μέτραε τίς ώρες
με ήχο νεκρό στο στερνό χτύπημα των εννιά.
Εκεί έιδα έναν που γνώριζα και τόν σταμάτησα,
φωνάζοντας:"Στέτσον!
Σύ πού ήσουνα μαζί μου στίς Μύλες με τα καράβια!
κείνο τό λείψανο που φύτεψες στόν κήπο σου
τόν άλλο χρόνο,
αρχισε να βασταίνει?Πές μου ,θ ανθίσει εφέτο?
ή μήπως η ξαφνική παγωνιά πείραξε τη βραγιά του?
Ω κράτα μακριά το σκυλί,τόν αγαπάει τόν άνθρωπο
τί με τα νύχια του θα το ξεχώσει πάλι!
Σύ! hypocrite lecteur!-mon semblable,-
mon frere!"


T.S.ELIOT
Η ΕΡΗΜΗ ΧΏΡΑ,1922(Α, Η ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ)
ΜΕΤ.Γ.ΣΕΦΕΡΗ

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

περι γελοιότητας !!!!!!!!!




Αφορισμοί
Από το σοβαρό στο γελοίο, η απόσταση είναι μικρή. Από το γελοίο όμως στο σοβαρό, η απόσταση είναι τεράστια.
Ανώνυμος
(δεν είναι του Σαίξπηρ)!!!!!!!!
Λα Ροσφουκώ

Δεν γίνεται κανείς γελοίος με τις ιδιότητες που έχει, αλλά με τις ιδιότητες που προσποιείται ότι έχει.
Βολταίρος

Έχω κάνει μόνο μια προσευχή στο Θεό: «Θεέ μου, κάνε τους εχθρούς μου γελοίους». Και ο Θεός με εισάκουσε.






WolinskiΤο σεξ χωρίς έρωτα δεν είναι πάντα γελοίο. Αλλά είναι πολύ πιο γελοίος ο έρωτας χωρίς σεξ.
Λα Ροσφουκώ
Το να παριστάνεις τον σπουδαίο στον εαυτό σου είναι τόσο σημαντικό όσο γελοίο είναι να παριστάνεις τον σπουδαίο στους άλλους.



Joseph De MaistreΤο πιο γελοίο σε μια γυναίκα είναι να είναι άντρας.









Giacomo LeopardiΟι άνθρωποι είναι γελοίοι μόνον όταν προσπαθούν ή φαίνονται να είναι αυτό που δεν είναι.



αναδημοσίευση απο  εδώ