Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015




ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ

Αυτό που μένει περισσότερο
είναι αυτό που φεύγει

Καθώς το τίποτα είναι πολύ
ενώ το λίγο τίποτα


Κι οι κύλινδροι αλέθουν τη στιγμή
σε λεπτότατο φύλλο


Αντώνης Φωστιέρης

ΤΟ ΘΑ
ΚΑΙ ΤΟ ΝΑ
ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ


εκδ: Καστανιώτη

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Ιφιγένεια Σιαφάκα Mετάlipsi

 ifigeneia-Metalipsi16.2.15


6
...................
Φίλοι εν ολίγοις με άλλες τύχες ή ατυχίες εν ζωή και μ' άλλες βλέψεις για μεταθανάτια καριέραΜπαλώματα απο έλλειψη ελπίδαςΠαράφρονες απ την ασφυκτική ασυνέπεια ζωής μίας μητέρας με ξανθά μαλλιά κότσο περίτεχνο που κούμπωνε τα ζακετάκια..........Φίλοι απλώς θανατωμένοι εκούσια απο την τόλμη τους να ζήσουν την αρχή τουςΦίλοι πισώπλατα νεκροί απ τη χλαπαταγή του μίσους του καθρέφτη Φίλοι Φίλοι Φίλοι Ολοι όμως οι φίλοι γείρανε νεκροί αλλά αναστάσιμοι πάνω σ αυτήν την διαπίστωση πώς η φαιά ουσία αρμέγεται νωπή στον τοκετό των οδυνών του Ανθρώπου Οταν ρουφούσαν λαίμαργα γραπώνοντας στα δόντια τα καλαμάκια των αιώνων .Ομορφοι φίλοι sαν την αλήθεια που λησμονιέται το χειμώνα για να ανθίsει απο αγριοsuκιές μές στη Μεσόγειο σ ενα βαζάκι μέλι με δυό κλωνάρια ελιάς υπο το βλέμμα ενός νεογνού πυρόξανθου ήλιου με μπούκλες απο Αιγαία και σιαγώνες σμιλεμένες απ τις ακτές της Ιωνίας Οπου βουτούσαν πετσοκομμένοι απο αλμύρα με δαντελένιες εξοχές οι πρόσφυγες φιλόσοφοι ουρλιάζοντας με εγκαύματα στο σώμα Οταν φόρτωναν πλώρη για ανάρρωση απο την πυρκαγιά στην Αλεξάνδρεια..........................................


Ιφιγένεια Σιαφάκα 
Μετάlipsi

εκδ: Γρηγόρη

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Γάτα σε άδειο διαμέρισμα


Γάτα σε άδειο διαμέρισμα 

Να πεθαίνεις – αυτό δεν πρέπει να
το κάνεις σε μια γάτα.
Γιατί και τι να κάνει η γάτα
σ’ ένα άδειο διαμέρισμα.
να τεντώνεται στους τοίχους.
να χαϊδεύεται στα έπιπλα.
Σάμπως τίποτα δεν άλλαξε εδώ
κι όμως κάθε τι είναι διαφορετικό.
Σάμπως τίποτα δε σάλεψε
κι όμως κάθε τι μετατοπίστηκε.
Και η λάμπα τα βράδια δεν ανάβει πια.
Ακούς στα σκαλοπάτια βήματα,
όμως δεν είναι αυτά.
Και το χέρι, που αφήνει ένα ψάρι στο πιατάκι,
δεν είναι εκείνο που το άφηνε.
Κάτι εδώ δε γίνεται όπως θα έπρεπε να γίνεται.
Κάποιος ήταν εδώ πολύ καιρό
κι ύστερα χάθηκε ξαφνικά
και δε δίνει σημεία ζωής πεισματικά.
Έχει ψάξει κάθε ντουλάπι.
Έχει τρέξει πάνω σε κάθε ράφι.
Κοίταξε ακόμη και κάτω απ’ το χαλί.
‘ως και την απαγόρευση αψήφησε κι έριξε κάτω τα χαρτιά.
Τι άλλο να κάνει κανείς.
μόνο να κοιμάται και να περιμένει.
Ας γυρίσει εκείνος λοιπόν, ας ξαναφανεί.

Και θα μάθει, ότι δεν πρέπει να φέρεσαι έτσι σε μια γάτα.
Θα πάει προς το μέρος του, σαν τάχα να μη θέλει,
με μικρά βηματάκια, ακροπατώντας χολωμένα.
Κι ούτε ένα σάλτο ούτε ένα νιάου στην αρχή.

Ε.Λ.Θ. Θεσσαλονίκη, 20 Μαρτίου 2015

Βισουάβα Συμπόρσκα
Μτφ: Δημήτρη Χουλιαράκη /
/Book’s Journal,μάρτης 2010

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

τι μάγια!



ΜΑΥΡΗ ΜΑΓΕΙΑ

Μια γυναίκα που γράφει νιώθει πάρα πολλά,
τους εκστασιασμούς εκείνους και τους οιωνούς!
Σαν να μην έφταναν
οι κύκλοι και τα παιδιά και τα νησιά∙
οι θρηνωδοί και τα κουτσομπολιά
και τα λαχανικά σαν να μην έφταναν καθόλου.
Νομίζει πως μπορεί να προειδοποιήσει τ’ άστρα.
Μια συγγραφέας είναι πρωτίστως κατάσκοπος.
Γλυκιά μου αγάπη, είμαι αυτό το κορίτσι.

Ένας άντρας που γράφει ξέρει πάρα πολλά,
τι μάγια, τι φετίχ!
Σαν να μην έφταναν
οι στύσεις, τα συνέδρια και τ’ αγαθά∙
οι μηχανές και τα γαλόνια
και οι πόλεμοι σαν να μην έφταναν καθόλου.
Μ’ έπιπλα από δεύτερο χέρι φτιάχνει ένα δέντρο.
Ένας συγγραφέας είναι πρωτίστως κάθαρμα.
Γλυκιά μου αγάπη, είσαι αυτός ο άντρας.

Δίχως ν’ αγαπάμε τον εαυτό μας,
μισώντας τα παπούτσια μας, και τα καπέλα μας ακόμη,
αγαπάμε ο ένας τον άλλον, μονάκριβα, μονάκριβα.
Τα χέρια μας είναι γαλάζια κι απαλά.
Τα μάτια μας είναι γεμάτα τρομακτικές εξομολογήσεις.
Αλλά όταν παντρευόμαστε
τα παιδιά φεύγουν αηδιασμένα.
Υπάρχει πάρα πολύ φαγητό και κανείς δεν απόμεινε
για να καταφάει όλη αυτήν την αλλόκοτη αφθονία.

Ανν Σέξτον, 
Ερωτικά ποιήματα,
Μτφρ.: Eυτυχία Παναγιώτου,
Εκδόσεις Μελάνι, 2010

The black art
A woman who writes feels too much,
those trances and portents!
As if cycles and children and islands
weren’t enough; as if mourners and gossips
and vegetables were never enough.
She thinks she can warn the stars.
A writer is essentially a spy.
Dear love, I am that girl.
A man who writes knows too much,
such spells and fetiches!
As if erections and congresses and products
weren’t enough; as if machines and galleons
and wars were never enough.
With used furniture he makes a tree.
A writer is essentially a crook.
Dear love, you are that man.

Never loving ourselves,
hating even our shoes and our hats,
we love each other, precious, precious.
Our hands are light blue and gentle.
Our eyes are full of terrible confessions
But when we marry,
the children leave in disgust.
There is too much food and no one left over
to eat up all the weird abundance.

τίποτα δεν σημαδεύεται



 Την τράπουλα αναστατώνεις
με άνεση (τη θεωρείς σημαδεμένη)
θα ξαφνιαστείς όταν όλα
θα τα χάσεις κοιτάζοντας
τον φταίχτη γιατί
τίποτα δεν σημαδεύεται και
κανένας δεν ορίζεται και
βέβαια απομακρύνομαι
αλειμμένη σ' ένα πυκνό ρήμα
που δείχνει Σάββατο χωρίς
σημασία απόγευμα απογράφω.

 Μαρία Κούρση
 Το βραχιόλι στον λαιμό

εκδ: Γαβριηλίδης,2013