Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

...... μια μεταφορά

             
          

 Το άγγιγμα


Για μήνες το χέρι μου σφραγίστηκε
σ' ένα τενεκεδάκι. Τίποτα δεν υπήρχε εκεί παρά υπόγειες ράγες.
Ίσως οι μώλωπες, σκέφτηκα,
ο λόγος να 'ναι που το 'χουνε σφαλίσει.
Μα σαν κοίταξα μέσα ήταν απλωμένο εκεί ήσυχα.
Θα μπορούσες  να μάθεις το χρόνο απ' αυτό, σκέφτηκα,
σαν από ρολόι, από τους πέντε κόμπους των δαχτύλων του
και τις λεπτές υποδόριες φλέβες.
Κείτεται 'κει σαν λιπόθυμη γυναίκα
ταϊσμένη από σωλήνες που αγνοούσε.

Το χέρι κατέρρευσε,
ένα μικρό ξυλιασμένο περιστέρι
που κλείστηκε στην απομόνωση.
Το γύρισα απ' την άλλη και η παλάμη ήταν γερασμένη,
οι γραμμές της μοιάζαν με ίχνη κεντημένα από λεπτή βελόνα
και ραμμένες τελεσίδικα ανάμεσα στα δάχτυλα.
Ήταν χοντρό και μαλακό και τυφλό σε κάποια σημεία.
Μονάχα ευάλωτο.

Κι όλ' αυτά είναι μια μεταφορά.
Ένα κοινό χέρι - απλώς έρημο
για ν' αγγίζει κάτι
που ανταποδίδει με άγγιγμα.
Η σκύλα αρνείται να το κάνει.
Η ουρά της παιχνιδίζει το βράχο για ένα βάτραχο.
Δεν είμαι παρά μια περίπτωση σκυλοτροφής.
Της ανήκει η ίδια της η πείνα.
Οι αδερφές μου αρνούνται να το κάνουν.
Ζουν στην εποχή του σχολείου, με εξαίρεση τα τρυφερά κουμπιά
και τα δάκρυα που τρέχουν λεμονάδα.

Ο πατέρας μου αρνείται να το κάνει.
Έρχεται πακέτο με το σπίτι και τη νύχτα μάλιστα
ζει σε μια μηχανή, κατασκευασμένη απ' τη μητέρα μου,
και είναι καλολαδωμένος απ' τη δουλειά του, τη δουλειά του.

Το πρόβλημα είναι
ότι θ' άφηνα τις χειρονομίες μου να παγώσουν.
Το πρόβλημα δεν ήταν
στην κουζίνα ή στις τουλίπες
μα αποκλειστικά στο κεφάλι μου, το κεφάλι μου.

Όλ' αυτά γίναν παρελθόν μετά.
Το χέρι σου βρήκε το δικό μου.
Η ζωή όρμησε στα δάχτυλά μου σαν θρόμβος αίματος.
Ω, ξυλουργέ μου,
τα δάχτυλα ξαναχτίστηκαν.
Χορεύουν με τα δικά σου.
Χορεύουν στη σοφίτα και στη Βιέννη.
Το χέρι μου είναι ζωντανό παντού στην Αμερική.
Ούτε ο θάνατος δεν μπορεί να το σταματήσει,
ο θάνατος στάζει ίδιον αίμα.
Τίποτα δεν θα το σταματήσει, γιατί τούτο είναι το βασίλειο,
το βασίλειο το επερχόμενο.
Anne Sexton
Ερωτικά ποιήματα
μετάφραση:Ευτυχία Παναγιώτου
εκδόσεις Μελάνι

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

με κάθε αντίο μαθαίνεις


Μαθαίνεις

Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά,
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι, και να αλυσοδένεις μια ψυχή,
Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι.
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια,
Και αρχίζεις να μαθαίνεις.

πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια,
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις
Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα.

Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού.
Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,

γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις.
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό,
Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ.
Αντί να περιμένεις κάποιον,
να σου φέρει λουλούδια,

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις.
Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
Και ότι, αλήθεια, αξίζεις,
Και μαθαίνεις. μαθαίνεις,
με κάθε αντίο μαθαίνεις.

αποδίδεται στον Χόρχε Λουίς Μπόρχες 
απο εδώ


Σιωπές


 Σιωπές

Σιωπή εγώ ενώνομαι στη σιωπή
εγώ έχω ενωθεί στη σιωπή
και αφήνω να με κάνουν
αφήνω να με πίνουν
αφήνω να με λένε

μαχαιρωμένη απ' αυτό που λείπει
από την άτιμη αναμονή
θα ξαναγεννηθώ στα τρομερά παιχνίδια
και θα τα θυμάμαι όλα

οι ναυαγοί πίσω από τη σκιά
αγκάλιασαν αυτή που αυτοκτόνησε
με τη σιωπή του αίματός της

η νύχτα ήπιε κρασί
και χόρεψε γυμνή ανάμεσα στα κόκαλα της ομίχλης
ζώο ριγμένο στο πιο μακρινό χνάρι του
η κοπέλα γυμνή καθισμένη μέσα στη λησμονιά
ενώ το ανοιγμένο κεφάλι της πλανιέται κλαίγοντας
ψάχνοντας να βρει ένα πιο αγνό σώμα

ύστερα όταν πεθάνουν
εγώ θα χορέψω
χαμένη στο φως του κρασιού
κι ο εραστής του μεσονυκτίου

που είναι
πίσω από τα μάτια μου
κι από τα μάτια σου
τώρα που είναι νύχτα
στο αίμα
και δεν μπορούμε να δούμε
τον κρύο κόσμο μεγάλο

δεν έχει σημασία αν όταν φωνάξει η αγάπη
εγώ είμαι νεκρή
θα έρθω
πάντα θα έρχομαι
αν κάποτε
μου φωνάξει η αγάπη

ταξιδεύτρα της καρδιάς μαύρου πουλιού
είναι δική σου η μοναξιά τα μεσάνυχτα
δικά σου τα γνωστικά ζώα που πληθαίνουν τον ύπνο σου
περιμένοντας τον πανάρχαιο λόγο
δική σου είν' η αγάπη κι ο ήχος του ραγισμένου ανέμου


Alejandra Pizarnik
                                  μτφ: Ρήγας Καππάτος


 από την ανθολογία "Τα εκατό ωραιότερα ερωτικά ποιήματα της ισπανικής γλώσσας"  εκδ. Εκάτη, 2000  

                   

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

το γλυκό πουλί της νιότης (απόσπασμα)


ΤΣΑΝΣ:Να!..(πετάει το καρνέ προς το κρεβάτι)
ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ:Ας το ,αυτό ,στην πάντα..Οταν λύκος συναντηθεί με λύκο,ο ένας απ’ τους δυό πρέπει να υποχωρήσει –κ ι α υ τ ό ς δ ε ν ε ί μα ι π ο τε ε γ ώ!
Είμαι πιο παλιά καραμπίνα σε αυτά..με πολύ μεγαλύτερο φυσικό ταλέντο από σένα…Λοιπόν..(σουλατσάροντας)..πρόσεξε καλά τώρα αυτά που θα σου πώ ..τούς όρους μου για να σε κρατήσω στην υπηρεσία μου..ύστερα από αυτόν τον «κακό υπολογισμό» που έκανες..ΠΡΩΤΟΝ: θα ξεχάσεις το θρύλο της Αλεξάντρα ντελ Λάγκο και το γκρέμισμα αυτού του θρύλου…ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Είτε εχω είτε δεν έχω κάποια καρδιακή πάθηση που θα βάλει πρόωρο τέρμα στην ζωή μου ,δε θα την αναφέρεις ποτέ ,με κανένα τρόπο.ΔΕ θα αναφέρεις ποτέ το θάνατο,ποτέ,ποτέ,ούτε λέξη γι αυτό το απαίσιο πράγμα..Με κατηγόρησαν ότι ποθώ τον θάνατο,αλλά νομίζω πώς τη ζωή ποθώ,τρομερά,ξεδιάντροπα,ό,τι αντάλλαγμα κι αν μου ζητήσουν γι αυτήν…ΤΡΙΤΟΝ: Όταν λέω «τ ώ ρ α» εννοώ πώς πρέπει να μου απαντήσεις α μ έ σ ω ς.Μόνο ενας τρόπος υπάρχει για να ξεχάσω αυτά τα πράγματα που δεν θέλω να θυμάμαι: κι αυτός ο τρόπος είναι η ερωτική πράξη.Αυτή είναι η μόνη σίγουρη λησμονιά…Λοιπόν ,όταν λέω «τώρα» ,επειδή την χρειάζομαι αυτή την λησμονιά ,πρέπει να την έχω τ ω ρ α ,όχι αργότερα..Τσάνς, τη χ ρ ε ι ά ζ ο μ αι α υ τ η τ η λ η σ μ ο ν ι ά…(του παίρνει το στυλό και το πετάει) Ηρθε η ώρα να δώ αν μπορείς να μου την δώσεις…Μην κρεμιέσαι στην ανόητη ιδέα πώς μπορείς να μεγαλώσεις την αξία σου γυρίζοντας αλλού και κοιτώντας έξω από το παράθυρο ,την ώρα που κάποιος σε θέλει…Σ ε θ έ λ ω ,Τσάνς …(πάει στο κρεβάτι και κάθεται) Τώρα « θα πεί για μένα «τ ω ρ α»…κι έπειτα ,θα τηλεφωνήσω κάτω,στον ταμία του ξενοδοχείου ,πώς του στέλνω ένα νέο με μερικές επιταγές ,να μου τις εξαργυρώσει….
ΤΣΑΝΣ:δε ντρέπεσαι λίγο;
ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ:και βέβαια ντρέπομαι..Εσύ;
ΤΣΑΝΣ:Περισσότερο από λίγο…
ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ:Κλείστα τα παντζούρια ,τράβηξε τις κουρτίνες…Βρές μια απαλή μουσική στο ραδιόφωνο κι έλα κοντά μου και κάνε με να πιστέψω πώς είμαστε ένα ζευγάρι νεαροί εραστές χωρίς καμιά ντροπαλοσύνη….

(Η Πριγκίπισσα ξαπλώνει στο κρεβάτι.Ο ηχος από τα κύματα και οι κρωγμοί των γλάρων σβήνουν.Ο Τσάνς σηκώνεται ..Ανοίγει το ραδιόφωνο και ,καθώς ακούγεται αδύναμα η μουσική του «Θρήνου» γυρίζει και αργά πάντα-πάει και πιάνει τη μπροστινή κουρτίνα.Η μουσική δυναμώνει κι αυτός σταματάει μια στιγμή.Επειτα σαν νάταν η κουρτίνα ένα παραθυρόφυλλο-αρχίζει να την κλείνει ενώ τα φώτα χαμηλώνουν.Οταν φτάσει στο κέντρο,οι κουρτίνες εχουν κλείσει και τα φώτα εχουν σβήσει.Η μουσική είναι τώρα πολύ δυνατή και συνεχίζεται σε όλη την αλλαγή της σκηνής)

TENNESSEE WILLIAMS/
το γλυκό πουλί της νιότης/
μτφ:Μάριος Πλωρίτης
Πρώτη πράξη-πρώτη εικόνα

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014



Τ' ονομά σου

Τ' ονομά σου αρχίζει
με το δέκατο γράμμα του αλφαβήτου
Το δικό μου με το πρώτο.
Αναμεσά τους το μηδέν
Αναμεσά μας το άπειρο.
Για καλό ή για το τίποτα.
Μπορώ να καταργήσω το μηδέν
Το άπειρο όμως;

Αμαλία Ρούβαλη

Επεα πτερόεντα;
εκδόσεις:τυπωθήτω/λάλον ύδωρ,2009

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014


οι μέλισσες

οι μέλισσες

Οι μέλισσες εγλύκαναν την τύψη
και πήρανε το έγκλημα στην πλάτη
το φέρανε στην λίμνη και το πνίξανε

κι είταν ζεστή η ανάμνηση του ύπνου

Γιώργος Σαραντάρης/ποιήματα/13.2.1938

Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

ούτε νικητής-ούτε νικημένος




Ο κόσμος αντιμετωπίζει κάθε εγχείρημα υπό το πρίσμα μιας διαζευκτικής κρίσης:επιτυχία-αποτυχία,νίκη-ήττα.
Εγώ πρευσβεύω μιάν άλλη λογική:είμαι ταυτόχρονα και κατά τρόπο αντιφατικό ευτυχισμένος και δυστυχισμένος.
Για μένα το νόημα της «επιτυχίας» και της «αποτυχίας» είναι συμπτωματικό,παροδικό(πράγμα που δεν αποκλείει την σφοδρότητα των επιθυμιών ή των πόνων μου).
Αυτό που με εμψυχώνει ,τυφλά και πεισματικά ,δεν έχει να κάνει με τακτικές: αποδέχομαι και καταφάσκω έξω από τη σφαίρα του ζεύγματος αληθινό/ψεύτικο,επιτυχημένο/αποτυχημένο.
Αποτραβιέμαι από την περιοχή της σκοπιμότητας,ζώ σύμφωνα με τις διαθέσεις της τύχης(απόδειξη: τα σχήματα του λόγου μου μου έρχονται σαν ζαριές).

Αντιμέτωπος με την περιπέτεια (με ό,τι μου συμβαίνει) δεν βγαίνω από αυτήν ούτε νικητής ούτε νικημένος:είμαι απλώς τραγικός.


Ρολάν Μπάρτ
αποσπάσματα ερωτικού λόγου
μτφ:Βασίλης Παπαβασιλείου

Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

Η επίθεση του μετα-δραματικού θεάτρου


με αφορμή την παράσταση

Τα συμβόλαια του εμπόρου-μια οικονομική κωμωδία

της ELFRIEDE JELINEK  σε σκηνοθεσία NICOLAS STEMANΝ από το THALIA THEATER του Αμβούργου στην ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ

Το 2008 πρίν ακόμη την κατάρρευση του χρηματοοικονομικού κολοσσού της  Lehman Brothers ,αρα και πρίν ξεσπάσει η οικονομική κρίση,η  Αυστριακή Νομπελίστρια συγγραφέας (2004) Εlfriede Jelinek γράφει ένα κείμενο 120 περίπου σελίδων με αφορμή τα σκάνδαλα δύο αυστριακών τραπεζών,που έμελλε  να αποδειχθεί προφητικό.

Εκτοτε το κείμενο αυτό μεσούσης της κρίσης, εμπλουτίζεται από την συγγραφέα –εχει φτάσει γύρω στις 200 σελίδες- και προσαρμόζεται ανάλογα με την τρέχουσα πολιτικο οικονομική συγκυρία.Η παράσταση που παρακολουθήσαμε ήταν εκδοχή διάρκειας 99 σελίδων ,με  πολλαπλές αναφορές στην ελληνική πραγματικότητα και την  βίαια εφαρμοσμένη πολιτική οικονομικής καταστολής.

Αλλωστε με ένα σαρκαστικό χορικό-μονόλογο με τίτλο «προειδοποίηση στην Ελλάδα  σχετικά με την Ελευθερία», η Jelinek  προβάλλει  την ενορχηστρωμένη επίθεση που δέχονται οι Ελληνες πολίτες από τα ξένα ευρωπαικά και μη κέντρα εξουσίας, κάνοντας μια εκρηκτική  πολιτική καταγγελία: «Καλά θα κάνετε να συμφιλιωθείτε με την ιδέα ότι θα έρθουμε πρόσωπο με πρόσωπο ,στα νησιά σας,στις αρχαιότητες ,στις ταβέρνες σας .Καλά θα κάνετε να συνηθίσετε στην ιδέα ότι θα μας συναντήσετε.Κι είτε θα κάνετε στην μπάντα, είτε θα μας εξυπηρετήσετε-αυτός είναι και ο λόγος της ύπαρξής σας» λέει απευθυνόμενη στο κοινό προκαλώντας το να  εξοργιστεί ,να σηκωθεί από τον καναπέ του,να αφήσει στην άκρη την μεμψιμοιρία του,να πράξει.
 «Σε λίγο δεν θα σας ανήκει ούτε το χώμα που πατάτε» ακούγεται σε άλλο σημείο της τετράωρης παράστασης.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ολος ο δωδεκαμελής θίασος επί σκηνής (τραπεζίτες-ομολογιούχοι-μικροσυνταξιούχοι, επενδυτές και στο βάθος ομοιώματα κεφαλών -πολιτικών με προεξάρχον εκείνο της Μέρκελ) και το σκηνοθέτη  Νicolas Stemann να μας ενημερώνει για την άγνωστη διάρκεια της παράστασης,την δυνατότητα να μπαίνουμε ή να βγαίνουμε όποτε θέλουμε από την αίθουσα,αφού η παράσταση προβαλλόταν σε video και στο φουαγιέ ,και μια πυρετική θεατρική κίνηση να εξελίσσεται μπροστά μας από λεπτό σε λεπτό όπου ο σκηνοθέτης, άλλοτε παίζοντας πιάνο και άλλοτε σαν κομπέρ, ενορχήστρωνε την σκηνική δράση.

Ολιγομελής χορός μικροεπενδυτών στην έναρξη  μας προιδεάζει για το τι θα επακολουθήσει.Ακούμε συνοδεία πιάνου : «Τα αξιόγραφα μας πνίγουν,μας τραβάνε προς τα κάτω.Πάνω τους είναι γραμμένη η αξία μας.Η αξία μας είναι μηδέν .Η αξία μας δεν μας ανήκει.Ανάμεσα στο μηδέν και στο τίποτα.Απειλούν να μας πνίξουν τα σκατά.»

Στο βάθος ο τοίχος της σκηνής μετατρέπεται σε μια τεράστια οθόνη όπου ο λόγος της Elfriede Jelinek, στοιχειώνει το χώρο με ασπρόμαυρες εικόνες.
«Το τίποτα είναι η ζωή μας»..»Το κεφάλαιο την έκανε για αλλού, για Καραιβική με όμορφη παρέα, παιχνίδια, σπόρ» !!
Το κεφάλαιο είναι λύκος,οι τράπεζες είναι λύκοι,πρόβατα οι λεηλατημένοι από το σύστημα.

Ηθοποιοί φορώντας μάσκες λύκων και προβάτων, άλλοι ηθοποιοί με μάσκες πολιτικών,  κινούνται δαιμονισμένα στην σκηνή,κατεβαίνουν στην πλατεία,κάνουν το γύρω της ανάμεσα στους θεατές ..Οι λύκοι κυνηγούν τα πρόβατα.

Ο χορός των τραπεζιτών συνεχίζει: «Τι να σας δώσουμε όμως αν δεν έχουμε τι να σας πάρουμε»; «Η ανασφάλειά σας είναι η δική μας ασφάλεια και θα κερδίσουμε κι απ αυτό», τιμές χρηματιστηριακών μετοχών περνούν διαρκώς στο βάθος απ τις οθόνες,τραπεζίτες- golden boys μπουκωμένοι με ευρώ  καταπίνουν διαρκώς χαρτονομίσματα,άλλοι με υπερμεγέθη φτερά των 50,100 και 200 ευρώ λικνίζονται επί σκηνής ,ένα οργιαστικό πανδαιμόνιο συνοδεία  μουσικής –μέσα από τεράστια γκάμα μουσικών ειδών -μας κατακλύζει από παντού.

Ακολουθεί διάδραση με το κοινό : μας καλούν να τραγουδήσουμε  «μια τράπεζα είμαστε όλοι»,δημοπρασία επί σκηνής κάποιων σκηνικών αντικειμένων,στη συνέχεια το κοινό καλείται να τραγουδήσει: «είμαστε όλοι ξεχωριστοί»

Μια μάγισσα με μαγικό ραβδάκι ,προσπαθεί  να αυγατίσει το χρήμα.Μάταια όμως.Το χρήμα πέταξε για αλλού,σε παραδείσους εξωτικούς!
Καμιά μάγισσα του παραμυθιού δεν θα αναστρέψει την ροή,η κοινωνική πρόνοια καταρρέει. «Στάχτη,τα πάντα Στάχτη».

Αλλος καίει ένα χαρτονόμισμα  επι σκηνής. «Σταχτη,Στάχτη,Στάχτη,τέλος».
«Αν είσαι γυμνός δεν έχεις ούτε τσέπες» , «Πώς από την Δημοκρατία γεννιέται η Τυρρανία», «Ο άνθρωπος κινεί την οικονομία ,όχι η οικονομία τον άνθρωπο»μας θυμίζει διαρκώς η JELINEK.
Το κράτος μπαίνει τώρα στο στόχαστρο.Αποδομείται.Υπηρέτης κι αυτό των αγορών.
Ελευθερία,Δικαιοσύνη,Τιμή,Καθήκον,Συγγνώμη,Ελπίδα.τίποτε 
στο απυρόβλητο.που πήγαν;κατασπαράχτηκαν. Όλα καταρρέουν. Το μοτίβο του Θανάτου επανέρχεται Το χρήμα ο μόνος Θεός .Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΘΕΟΣ .Κινούμαστε όλοι στην Κοιλάδα του Θανάτου.Τα τρένα μεταφέρουν πτώματα,τα κεφάλια μας στις σιδηροτροχιές.είμαστε τα σφάγια του τρομερού Θεού..του Θεού του Χρήματος.κι οι τράπεζες οι ναοί του,ενα άλλο ολοκαύτωμα εκτυλίσσεται αλλά όχι ερήμην μας,μα με τη δικη μας συμμετοχή :την αδράνειά μας,την μοιρολατρεία μας,την ανάγκη μας για πλασματική ασφάλεια,την ανάγκη μας για ψεύτικη ζωή.

Η τελευταία σκηνή μεγαλειώδης.Ενα τεράστιο χρηματοκιβώτιο ανοίγει ως άλλος φούρνος αερίων και καταπίνει το ρημαγμένο πλήθος επί σκηνής : τούς άστεγους,τους ξεκληρισμένους,τους οιωνεί χαμένους.Τούς καταπίνει.τους εξουδετερώνει.

ΣΕ αυτό το ξέφρενο πάρτι Διονυσιακής λατρείας  του χρήματος-Θεού,ο σκηνοθέτης Nicolas Stemman σπάζοντας όλες τις γνωστές δραματικές φόρμες  του κλασικού θεάτρου,αφήνοντας πίσω του ακόμα και την μπρεχτική αποστασιοποίηση» έστησε μια παράσταση με μείξη video art,performance,στοιχεία θεατρικού  αναλογίου,καμπαρέ,αμερικάνικου musical,γαλλικής επιθεώρησης, slapstick βρεταννικής κωμωδίας  αλλά και χορού αρχαίου ελληνικού δράματος,δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο μουσικοθεατρικό χάππενινγκ.

Η μετά –θεατρική του γλώσσα ενώθηκε δεξιοτεχνικά με την θραυσματική και επιθετική γλώσσα της Elfriede  Jelinek δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μείγμα.Το τετριμμένο και ήδη γνωστό αποδομείται ,οι λέξεις σκοντάφτουν και θρυμματίζονται ,οι θεατρικές φόρμες εκτρέπονται σπάζουν για να ανασυντεθούν και το μοντάζ αποκαλύπτει σε όλο του  το εύρος την αποξένωση και την καταστροφή.

Στο τέλος.η σκηνή θυμίζει πεδίο μάχης, η καλύτερα ένα απέραντο τοπίο Θανάτου.

Συντελεστές της παράστασης:
Σκηνοθεσία: Nicolas Stemann
Σκηνικά: Katrin Nottrodt
Κοστούμια: Marysol del Castillo
Δραματουργία: Benjamin von Blomberg
Μουσική: Thomas Kürstner, Sebastian Vogel
Βίντεο: Claudia Lehmann
Βοηθός Σκηνοθέτη: Nora Bussenius
Βοηθός Βίντεο: Hanna Linn Wiegel
Διεύθυνση Σκηνής: Corinna Fussbach
Υποβολέας: Antje Kreusch

 Ηθοποιοί: Therese Dürrenberger, Franziska Hartmann, Ralf Harster, Sebastian Rudolph, Maria Schrader (27 & 28/3) / Αλεξία Καλτσίκη (29/3), Alicia Aumüller, Benjamin von Blomberg, Thomas Kürstner, Sebastian Vogel, Claudia Lehmann, Nicolas Stemann, Daniel Lommatzsch, Jaydon-Paul Reisberg 

Παραγωγή: Thalia Theater, σε συμπαραγωγή με το Schauspiel Köln
Δραματουργικά δικαιώματα: Rowohlt Theaterverlag, Reinbek
Με την υποστήριξη: Hapag-Lloyd Hamburg
Παγκόσμια πρεμιέρα: 2 Οκτωβρίου 2009, Thalia Theater (Αμβούργο)


Η ELFIEDE JELINEK γεννήθηκε το 1946 στην Αυστρία,βραβεύτηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας το 2004,«για τη μουσική ροή του λόγου και του αντίλογου στα μυθιστορήματα και τα θεατρικά έργα της», τα οποία, σύμφωνα με τη Σουηδική Ακαδημία «αποκαλύπτουν με ασυνήθιστο γλωσσικό ζήλο τον παραλογισμό των κοινωνικών στερεοτύπων και τη δύναμή τους να υποδουλώνουν».Το μυθιστόρημά της “η πιανίστρια” μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 2001 από τον  Michael Haneke. Ακτιβίστρια της γραφής με έντονα πολιτικό λόγο, στην προσπάθειά της να τιθασεύσει την γλώσσα προκαλεί και το θέατρο να ανανεωθεί.

Ο NICOLAS STEMANN γεννήθηκε το 1968 στο Αμβούργο.Είναι σκηνοθέτης και μουσικός και θεωρείται από τους πιο διακεκριμένους σκηνοθέτες του σύγχρονου γερμανικού θεάτρου.Είναι σε θέση να συνδυάζει με άνεση στις παραστάσεις του μουσική,βίντεο και μεικτά μέσα.Η παράσταση του Φάουστ Ι +ΙΙ στην εκδοχή της χωρίς συντομεύσεις (διάρκειας 8 ωρών) απέσπασε το πρώτο βραβείο στην διοργάνωση του 2012 στο Theatertreffen Βερολίνου,ένα ετήσιο φεστιβάλ που ξεχωρίζει τις 10 καλύτερες παραγωγές της εκάστοτε χρονιάς στην Γερμανία.Το έργο «Τα συμβόλαια του εμπόρου» , πρωτοανέβηκε από τον Stemann τον Απρίλιο του 2009 στο Schauspielhaus της Κολωνίας και λίγο αργότερα στο Thalia Theater του Αμβούργου, προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων και αποσπώντας ως επί το πλείστον διθυραμβικές κριτικές, καθώς θεωρήθηκε η πιο δραστική θεατρική αντίδραση στην οικονομική κρίση που είχε μόλις ενσκήψει στην Ευρώπη.
Μέχρι σήμερα  η παράσταση έχει παιχτεί στα σημαντικότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ. Η E.Jelinek και  N.Stemann μετρούν πλέον έξι συνεργασίες.

Εφη Καλογεροπούλου
Θεατρολόγος.