η κόκκινη κίσσα στέλνει την αγάπη της και θερμές ευχές σε όλους!! καλά Χριστούγεννα και καλή Χρονιά!!!!!!!!!

άφθονο,ωφέλιμο,καθημερινό

το ψωμί του λαού

Η δικαιοσύνη είναι το ψωμί του λαού.// Κάποτε είναι άφθονο,κάποτε λίγο // κάποτε είναι νόστιμο,κάποτε άνοστο.// Οταν το ψωμί ειναι λίγο,υπάρχει πείνα,// Οταν το ψωμί είναι κακό,υπάρχει δυσαρέσκεια.// Οχι,στην κακή δικαιοσύνη!// Που ψήνεται δίχως αγάπη,που ζυμώνεται δίχως γνώση!// Στη δικαιοσύνη δίχως μπαχαρικά, // Που η κρούστα της είναι γκρίζα!// Στην μπαγιάτικη δικαιοσύνη που έρχεται πολύ αργά!// Οταν το ψωμί είναι καλό κι άφθονο // Το συχωρνάμε ότι δεν υπάρχει άλλο φαϊ.// Δε μπορεί να τάχουμε όλα μαζί σε αφθονία. Θρεμένος με το ψωμί της δικαιοσύνης // Μπορεί ο άνθρωπος να βγάλει τη δουλειά // Που φέρνει την αφθονία.// Οπως είναι απαραίτητο το καθημερινό ψωμί// Το ίδιο απαραίτητη είναι και η καθημερινή δικαιοσύνη. // Ναί,είναι απαραίτητη πολλές φορές τη μέρα.// Απ΄το πρωϊ ώς αργά ,στη δουλειά,στη διασκέδαση,// στη δουλειά που είναι μιά διασκέδαση. // Στούς δύσκολους καιρούς και στούς χαρούμενους,// ο λαός χρειάζεται το άφθονο,το ωφέλιμο,// το καθημερινό ψωμί της δικαιοσύνης.// Μιά λοιπόν και το ψωμί της δικαιοσύνης είναι τόσο σπουδαίο // Ποιός ,φίλοι,πρέπει να το ψήνει? // Ποιός ψήνει το άλλο ψωμί? // Ομοια καθώς και το άλλο ψωμί // Ετσι και το ψωμί της δικαιοσύνης // Πρέπει να ψήνεται απ τόν λαό. // Αφθονο,ωφέλιμο,καθημερινό. Μπέρτολτ Μπρέχτ Ποιήματα 2/εκδ.κεἰμενα// μετ.Πέτρου Μάρκαρη.

το πορτοκάλι κυλάει

Είχα πάντα το φόβο όπως κι εσύ μη δεν προφτάσω τα πάντα / γιατί τα πάντα έχουν απέραντη διάρκεια παρ΄ολη τη γοργή κινησή τους / κι όταν ανέβηκα την ανεμόσκαλα ακουμπισμένη στον τοίχο/ ν΄αλλάξω το καμένο λαμπιόνι στο ψηλότερο σημείο/ ήξερα πώς είμαι μόνος / και πώς μέσα στον κόσμο χωρίς διαιρέσεις/ στα πελματά μου φυσούσε ένας ήσυχος αέρας πρίν ανέβω είχα βγάλει τα παπούτσια μου// και κάτω οι δυὀ γελωτοποιοί που τους είχα δανείσει τα χρωματιστά μου ρούχα// και τίς δυό χαρτονένιες μου μύτες που τίς δένανε πίσω απ΄τα αυτιά τους με σπάγκους// φώναξαν επίτηδες : "θα πέσει ,θα πέσει δεν πατάει τη σκάλα δεν πατάει η σκάλα" κι άναβαν σπίρτα μπροστά στα δόντια των λιονταριών/

ενώ η μεγάλη αρκούδα με το ξύλινο πόδι περπατούσε όλη νύχτα γύρω στην τέντα- ......................................................................... Εβαλα τόν καινούργιο γλόμπο ,κατέβηκα τη σκάλα,είπα:να με και τούτος ο αιώνας ακούμπησε το χέρι του ζεστό στόν ώμο μου // νιώθω φιλικά μές στο μυστήριο του κόσμου / γιατί΄μαι μέσα στο χώρο και το χρόνο / μέσα στην ιδιαίτερη δική μου ώρα/ μέσα στη μαζική δική μας ώρα / οργίζομαι ακόμα,κλαίω ακόμα/ ανάβω τσιγάρο,φυσώ τον καπνό στη χαραμάδα / ο αχθοφόρος καταλαβαίνει ,παίζει το φρύδι του/ το πορτοκάλι κυλάει στίς πέτρες το κατήφορου / ένα πουλί με μια χαρτοπετσέτα/ η αφίσα του ωραίου γενειοφόρου στο υπόστεγο των λεωφορείων/ μιά μεγάλη κιθάρα,σαν καράβι ,με μαλλιά και μικρόφωνο/ η απεργία των λιμενεργατών/ τα βίντσια με τους άλλους κρεμασμένους και τους ξεκρεμασμένους/ κιβώτια με παστές σαρδέλες ,τυρί και σουσάμι,...// Γιαννης Ρίτσος Γκραγκάντα//Αθήνα ,Καρλόβασι,Ιούνιος Ᾱυγουστος 1972

"λόγοι τιμής"

Περισσότερες από 5000 γυναίκες τον χρόνο,παγκοσμίως, οπως βεβαιώνουν τα επίσημα στοιχεία,-στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερες-,δολοφονούνται κάθε χρόνο ή και εξαναγκάζονται σε αυτοκτονία από τίς οικογενειές τους για "λόγους τιμής". Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο και τα εγκλήματα αυτά διαπράττονται σε πολύ περισσότερες χώρες από όσες συνήθως μπορεί να φανταστεί κανείς. Εκτός από το Αφγανιστάν,Μπανγκλαντές,Βραζιλία,Εκουαδόρ,Αίγυπτο,Τουρκία,Πακιστάν,Μαρόκο,Υεμένη,τα τα εγκλήματα αυτά παρουσιάζουν αυξητική τάση και στις κοινότητες μεταναστών σε Σκανδιναβία,Γερμανία,Γαλλία,Μεγάλη Βρεττανία κ.α. Η αντίληψη ότι αυτά τα εγκλήματα συνδέονται αποκλειστικά με τίς μουσουλμανικές κοινότητες και τη θέση της γυναίκας σε αυτές λόγω θρησκευτικών παραδόσεων δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι ότι η πανδημική βία ,κακοποιήσεις και δολοφονίες γυναικών αφορούν κοινότητες μουσουλμάνων,χριστιανών ,ινδουιστών,κ.ά όπου το πατριαρχικό σύστημα εξουσίας επιμένει να βλέπει τη γυναίκα ως ιδιοκτησία των αντρών της οικογένειας και ως φορέα της οικογενειακής τιμής με δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω σε αυτήν. Στη Σουηδία πρίν λίγα χρόνια ένας κούρδος μετανάστης σκότωσε την 26χρονη κόρη του διότι είχε ερωτευθει εναν Σουηδό. Η κοπέλα λεγόταν Φαντιμέ Σαχιντάλ ,είχε ζητήσει την βοήθεια της αστυνομίας ,είχε προσπαθήσει να δημοσιοποιήσει τις απειλές που δεχόταν από τον πατέρα της στα μέσα ενημέρωσης ,μήπως και προστατεύσει τον εαυτό της ,όμως, επιστρέφοντας στην Ουψάλα για να αποχαιρετήσει την μητέρα της πρίν φύγει από την Σουηδία για να προστατευθεί, δολοφονήθηκε από τον πατέρα της μπροστά στην μητέρα της και τις δυό της αδερφές. Πρόσφατα νέα γυναίκα 23 χρόνων από το Αγκρί της Τουρκίας (σύνορα Αρμενίας) ακρωτηριάστηκε από την οικογενειά της στην μύτη και τα αυτιά επειδή είχαν υποψίες ότι απατούσε τον συζυγό της. Αφού προηγουμένως βασανίστηκε ανελέητα εγκαταλείφθηκε ετοιμοθάνατη. Μάλιστα σε έρευνα που πραγματοποίησε τούρκικο πανεπιστήμιο στην πόλη Ντιαρμπακίρ σε δείγμα 340 αντρών το 37% συμφώνησαν με δολοφονία της γυναίκας που θα προσβάλλει την τιμή της οικογένειας,το 21% με ακρωτηριασμό της μύτης και των αυτιών και μόνο το 25% θα εβλεπε ως απάντηση σε ενδεχόμενη απιστία το διαζύγιο. Τα παραδείγματα αφθονούν. Πλήθος γυναίκες θανατώνονται καθημερινά από αδέρφια και πατέρες γιατί είχαν την ατυχία να πέσουν θύματα βιασμού ενώ οι δράστες πολλές φορές δεν τιμωρούνται κάν!! Ακόμη και στην Ελλάδα η βία κατά των γυναικών τα τελευταία χρόνια εχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις. Από τον Ιούνιο του 2008 μέχρι και τον Νοέμβριο του 2009 34 γυναίκες !!! δολοφονήθηκαν από τούς συντρόφους τους για αντίστοιχους λόγους. Από τα μέσα ενημέρωσης παρουσιάζονται συνήθως , σαν εγκλήματα ερωτικού πάθους η συνοδή βία μιάς ούτως ή αλλως υποβαθμισμένης από την φτώχεια οικογενειακής συνθήκης.,η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική αφού ο θύτης οχι μόνο δεν μετανοεί αλλά πολλές φορές υπεραμύνεται της πράξης του εχοντας την σιωπηλή κάλυψη που υπόσχονται οι πατριαρχικές δομές της κοινωνίας . Για να μήν μιλήσουμε για κακοποιήσεις και ψυχολογική βία που ετσι κι αλλιώς εχει δεχθεί (βασει δημοσιευμένων ερευνων) τουλάχιστον μιά φορά στη ζωή της η πλειοψηφία των γυναικών από την ίδια την οικογενειά της πρίν καταλήξει στα χέρια του συντρόφου της με μειωμένη ώς εκ τούτου αυτοεκτίμηση. Το πρόβλημα είναι τεράστιο . πολλές κοινωνίες συγκαλύπτουν ή σιωπούν . το ερώτημα διαρκές . ως πότε??

είναι απάτη

"........Αλλά τα μάτια είναι τόσο παράξενα όργανα:Αξιολογούν μ΄εναν τόσο ιδιωτικό τρόπο το ορατό και το αόρατο,κρατώντας στο βάθος του σκοτεινού τους αρχείου μιά προσωπική οθόνη παλιά και πάνω κεί προβάλλουν όλο το έργο και κυρίως το άπαιχτο,αυτό που πρόκειται να γυριστεί -και είναι αυτό που πονάει το πιό πολύ: γιατί όλα τα τυχαία και τα ασήμαντα ,όλα τα ανάξια λόγου στηρίζουν την υπόθεση και μάλιστα τη χαμένη! Και σα να μήν έφτανε αυτό όσο γερνάς τόσο πιό παιδικά κοιτάνε ,τόσο πιό πίσω γυρνούν. Οσο πιό πίσω γυρνάνε τόσο πιό βαθιά στο μέλλον προσανατολίζονται ,τόσο πιό πολύ βεβαιωμένα μοιάζουν πώς ο Χρόνος είναι Απάτη. Κι ωστόσο μιά μόνο στιγμή αυτής της μεγάλης Απάτης και το πάν ανατρέπεται γιατί είσαι εσύ που τελικά ανατρέπεσαι κι από εκείνο που διαλέγεις κι από εκείνο που δε διαλέγεις κι από κάτι τρίτο η τέταρτο άγνωστο που μοιάζει να σε κάλεσε ,σα να διάλεξε ουσιαστικά ή ν΄αποφάσισε για σένα..." Νατάσα Κεσμέτη// το αιώνιο ρολόϊ (διηγήματα)// εκδόσεις Νεφέλη,Αθήνα 1987.

το πιόνι

Πολλάκις βλέποντας να παίζουν σκάκι

ακολουθεί το μάτι μου ένα πιόνι

οπου σιγά,σιγά τον δρόμο βρίσκει

και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.

Με τέτοια προθυμία πάει στην άκρη

όπου θαρρείς πώς βέβαια εδώ θ΄αρχίσουν

η απολαύσεις του και η αμοιβές του.

Πολλαίς στόν δρόμο κακουχίες βρίσκει.

Λόγχαις λοξά το ρίχνουν πεζοδρόμοι

τα κάστρα το χτυπούν με ταίς πλατειαίς των

γραμμαίς ,μέσα στα δυό τετραγωνά των

γρήγοροι καβαλλάρηδες γυρεύουν

με δόλο να το κάμουν να σκαλώση

κι εδώ κι εκεί με γωνιακή φοβέρα

μπαίνει στον δρόμο του κανένα πιόνι

απ το στρατόπεδο του εχθρού σταλμένο.

Αλλά γλυτώνει απ΄τούς κινδύνους όλους

και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.

Τι θριαμβευτικά που εδώ προφθαίνει,

στην φοβερή γραμμή την τελευταία

τι πρόθυμα στόν θανατό του αγγίζει!

Γιατί εδώ το πιόνι θα πεθάνη

κ΄ησαν οι κόποι του πρός τούτο μόνο.

Για την βασίλισσα,που θα μας σώση,

για να την αναστήση από τον τάφο

ηλθε να πέση στου σκακιού τόν άδη.

κ.καβάφης (από τα ανέκδοτα ποιήματα)//Ιούλιος 1894.

στο βάθος του ορίζοντα

"............θέλησα να παραστήσω όλο το κατεργό μας κι όλη την ζωή μου εκείνων των χρόνων σε ενα παραστατικό και ζωηρό πίνακα. Δέν ξέρω αν κατάφερα τούτο το σκοπό μου. Μα στο κάτω κάτω δεν είναι και δική μου δουλειά να κρίνω.Υστερα είναι και τούτο ,μελαγχολώ και μόνος μου καθώς τα θυμάμαι όλα τούτα.........................................θυμάμαι πώς μονάχα ο πόθος να αναστηθώ,να ξανανιώσω,να ζήσω μιά καινούργια ζωή μου δινε δύναμη και επίδα να περιμένω.και τελικά δυνάμωσα. Περίμενα κι εβγαζα απ τόν λογαριασμό την κάθε μέρα που περνούσε ,παρόλο που μου μένανε κι αλλες χίλιες,τίς λογάριαζα με απόλαυση μία μία,τις προβοδούσα ,τις εθαβα,κι όταν έρχοταν κι αλλη μέρα ,ημουν χαρούμενος που δεν μένανε πιά χίλιες ,μα εννιακόσιες ενενήντα εννιά.Θυμάμαι πώς όλο εκείνο το διάστημα ,παρά τις εκατοντάδες των συντρόφων που΄χα ,εμενα σε μιά τρομερή απομόνωση και τελικά την αγάπησα αυτήν την απομόνωση. Μονάχος ψυχικά,ξανακοίταζα όλη την προηγούμενη ζωή μου,την ξεσκάλιζα ώς την τελευταία λεπτομέρεια,σκεφτόμουν τα περασμένα μου ,δίκαζα τον εαυτό μου ανελέητα και αυστηρά και μερικές φορές μακάριζα την τύχη μου που μούστειλε αυτήν την απομόνωση,γιατί χωρίς αυτήν δεν θα κανα κείνη την δίκη στον εαυτό μου,δεν θάκανα κείνο το αυστηρό ξανακοίταγμα της προηγούμενης ζωής μου.Τι ελπίδες φώλιαζαν τότε στην καρδιά μου!σκεφτόμουν ,αποφάσιζα,ορκιζόμουν στον εαυτό μου πώς στην μελλοντική ζωή μου δεν θα υπάρξουν πιά ουτε τα λάθη ,ούτε οι πτώσεις που υπήρξαν πρώτα.........."Περίμενα καλούσα τη λευτεριά νάρθει πιό γρήγορα.Ηθελα να ξαναδοκιμάσω τον εαυτό μου σε καινούργιον αγώνα..."////// Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέβσκη Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων μεταφραση Αρη Αλεξάντρου εκδ.Γκοβόστη//// Ρουφήχτηκε κι αυτός μέσα στην κατασκότεινη δίνη,με ξουρισμένο κεφάλι κι αλυσσοδεμένος,γύριζε κι αυτός το μαγκανοπήγαδο του κάτεργου,πέρα στο βάθος της Ανατολής,χωρίς να΄ χειτο δικαίωμα να γράψει,ενώ το μόνο βιβλίο που του επιτρεπόταν να διαβάσει-και μόνο λίγες στιγμές την ημέρα κατάφερνε να διαβάζει -ηταν το Ευαγγέλιο. Ηταν κατάμονος ,παρόλο που δεν μπορούσε να απομονωθεί από τα γύρω,ηταν γιατί είχε μιάν απέραντη ψυχή,μιά ψυχή που χωρούσε το άπαν. Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί,μονάχα εκείνος ,που εχει τη δύναμη να ζεί τα μαρτύρια όλων των αλλων που βασανίζονται γύρω του,είναι ταυτόχρονα και ο πιό μόνος απ όλους! Κι όμως ,ετσι ήταν. Ποιός θα μπορούσε να νιώσει το μαρτύριο ενός ανθρώπου,που βρίσκεται στο κέντρο όλων των μαρτυρίων? Εκείνου που βλέποντας τον ασπρομάλλη,το ίδιο αξιολύπητο,το γέρο στρατιώτη να χτυπάει ανελέητα με το κνούτο το δυστυχισμένο κατάδικο αδερφό του ,ενιωθε να ξεσκίζεται και να καίει κι η δική του σάρκα? Κανένας αλλος δεν ξέρει τώρα όσο αυτός,οτι στα κατάβαθα κάθε δυστυχισμένου κρυφοκαίει μιά σπίθα ελπίδας,που του δίνει τη δύναμη να σηκώνει το κεφάλι πάνω απ΄την δυστυχία του και να αγναντεύει την απεραντοσύνη της ελπίδας ως πέρα,στο βάθος του ορίζοντα.////////

μια εποχή στην κόλαση

Αλλοτε,αν θυμάμαι καλά,η ζωή μου ηταν γιορταστικό τραπέζι όπου ανοίγονταν όλες οι καρδιές ,πίνονταν όλα τα κρασιά. Ενα βράδυ,κάθισα την Ομορφιά ,στα γονατά μου-και τη βρήκα πικρή-και την έβρισα. Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη. Και τράπηκα σέ φυγή. Ω μάγισσες ,ω μιζέρια,.ω μίσος στη φύλαξή σας δόθηκε ο θησαυρός μου! Κατάφερα να σβήσει μες στό πνεύμα μου όλη η ανθρώπινη ελπίδα.Πάνω σε κάθε χαρά ,για να την στραγγαλίσω πήδησα αθόρυβα ,οπως τα αγρίμια. Κάλεσα τούς δήμιους για να δαγκώσουν ,πεθαίνοντας από βίαιο θάνατο,τα κοντάκια των τουφεκιών τους. Κάλεσα τίς μάστιγες για να με πνίξουν με την αμμο ,το αίμα. Η δυστυχία ηταν ο θεόςμου. Πλάγιασα μέσα στη λάσπη.Στέγνωσα στον άνεμο του εγκλήματος .Κι έπαιξα έξυπνες φάρσες στην τρέλα. Κι η άνοιξη μου έφερε το φριχτό γέλιο του ηλίθιου. Ετσι ,εντελώς πρόσφατα,ενώ ήμουνα έτοιμος να τα τινάξω,σκέφτηκα να αναζητήσω το κλειδί από το παλιό γιορτάσι ,ίσως και μου ανοιγόταν πάλι η όρεξη. Το έλεος είναι τούτο το κλειδί.Κι αυτή η έμπνευση αποδεικνύει ότι ονειρεύτηκα. Θα παραμείνεις ύαινα,κτλ..ανέκραξε ο δαίμονας ,που με είχε στέψει με ευγενικές παπαρούνες. Θα καταχτήσεις το θάνατο με όλες τίς ορμές σου,και τον εγωισμό σου ,και όλα τα θανάσιμα αμαρτήματα.Αχ!πήρα μεγάλη δόση-μα αγαπητέ μου Σατανά,σε καθικετεύω,μη με αγριοκοιτάς τόσο! Και εν αναμονή κάποιων καθυστερημένων μικροδειλιών,εσείς που αγαπάτε στόν συγγραφέα την απουσία των περιγραφικών ή διδακτικών ικανοτήτων,κόβω για εσάς αυτά τα λίγα φύλλα από το σημειωματάριο μου ως κολασμένου. Arthur Rimbaud μεταφραση γιώργος σπανός εκδοσεις πλέθρον

lemon tree!!

με τη σκέψη του Γ.Σεφέρη

"Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας ,τώρα που δεν έχουμε πιά τίποτα.

Φαντάζομαι ,εκείνος που θα ξαναβρεί τη ζωή,έξω από τόσα χαρτιά, τόσα συναισθήματα ,τόσες διαμάχες και τόσες διδασκαλίες θα είναι κάποιος σαν εμας μόνο λιγάκι πιό σκληρός στη μνήμη......." .................................................................................................................. "Συμβουλή για τους ερημικούς ανθρώπους. Αν θές να βγείς από τη μοναξιά σου ,πρέπει να τραβήξεις πρός το μέρος της μοναξιάς σου και όχι της πολυκοσμίας η της συντροφιάς." .......................................................................................................... "η θύμηση μου εφαγε τη μνήμη." Γ.Σεφέρης η φωτο είναι graffiti του Mode 2.