Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

της μύτης μια ακρίτσα




Της μύτης μιά ακρίτσα

4.Μερικές φορές πάλι,ο αλλος μου φαινεται υποταγμένος σε ενα πόθο.Εκείνο που τον κηλιδώνει τότε ,στα μάτια μου,δεν είναι ενας πόθος διαμορφωμένος,επώνυμος,ισορροπημένος,σωστά κατευθυνόμενος-σε αυτήν την περίπτωσηαπλώς θα ζήλευα(και τότε εχουμε να κάνουμε με μια αλλου είδους απήχηση).Αυτό που διακρίνω στον αλλον,δίχως εκείνος να εχει πλήρη επίγνωση του πράγματος,είναι απλώς ενας γεννώμενος πόθος,μια ώθηση πόθου: τον βλέπω την ώρα της κουβέντας,να παραδέρνει,να πολυμερίζεται,να πολυπραγμονεί,να παίρνει θέση αιτούντος απέναντι σε ενα τρίτο,να κρέμεται κατά κάποιο τρόπο,απο πάνω του για να σαγηνεύσει.Παρατηρήστε την τάδε συνάθροιση: θα δείτε το υποκείμενο αυτό να τρελαίνεται(διακριτικά,κοσμικά) για το δείνα αλλο,να ωθείται για να αποκτήσει μια σχέση πιο θερμή,πιο απαιτητική,πιο κολακευτική: πιάνω τον αλλον,αν μπορούμε να το πούμε ετσι, επ' αυτοφώρω,να διαπράττει το αδίκημα του αυτοπληθωρισμού.
Διακρίνω ενα μένος υπάρξεως,που δεν απέχει πολύ απο αυτό που ο Σάντ θα αποκαλούσε εγκεφαλικό κοχλασμό.Κι αν ο προκαλούμενος εταίρος ανταποκρίνεται ανάλογα η σκηνή γίνεται γελοία: βλέπω δύο παγόνια που φουσκώνουν το ένα μπροστά στο αλλο.Η εικόνα διαφθείρεται ,γιατί αυτός που αντικρίζω τότε ξαφνικά είναι κάποιος αλλος (κι όχι πιά ο αλλος),κάποιος ξένος(κάποιος τρελός;).
(οπως ο Ζίντ,στο τρένο της Μπίσκρα,ενδίδοντας στο παιχνίδι τριών Αλγερινών μαθητών,"φουσκώνοντας και ξεφουσκώνοντας",μπροστά στη γυναίκα του που έκανε πως διαβάζει,είχε υφος "εγκληματία ή τρελού"
Μήπως κάθε αλλος πόθος εκτός απο τον δικό μου δεν είναι τρελός;)

ΡΟΛΑΝ ΜΠΑΡΤ
Αποσπάσματα ερωτικού λόγου/ 
μτφρ:Βασίλη Παπαβασιλείου



 

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Σσσσς.....




Δεν ξέρω ποιήματα να φτιάχνω ,σου είπα,πρέπει να λέω ολη την ώρα σ΄αγαπώ,
Εσύ μετρούσες με το ρίγος που κυκλώνει τους τυφώνες βότσαλα όστρακα υδρατμούς και χαρακιές πάνω στα βράχια Εδώ είσαι,είπες,χαμογέλασες ,στα σχήματα της πέτρας Σσσσς.....Πάρε ενα μικρό αστερία,είπα,μη μιλάς και σ΄τον ακούμπησα στα χείλη.............................................


Ιφιγένεια Σιαφάκα
Το Πλεκτό και αλλες Πλεκτάνες//To οστρακο(απόσπασμα)
εκδ: Εκδόσεις Ars Poetica


Μαζεύω βελόνες, κουβάρια, ξηλώματα, ξέφτια, πουαντερί, σφηκοφωλιές, αράχνες στα μυαλά, ίσιες και στραβές ραφές στη γλώσσα, καλότροπα και κακότροπα γυρίσματα ψυχής, φοδραριμένες φράσεις- φουστανάκια κι αφοδράριστα προφίλ σε χαρακτήρες, σεμέν ποιητικά, κουρτινάκια κυνικά, δίχτυα αλλεργικά στο μαλλί, στο λινό και στο βαμβάκι, κυρίως όμως χιούμορ, διάθεση, φίλους και «εχθρούς» (αυτοί με έμαθαν να πλέκω), για να συνομιλήσουμε για «Το πλεκτό και άλλες πλεκτάνες», Εκδόσεις Ars Poetica. Η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου έγινε στην 11η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, κριτικές γράφτηκαν, ας το δούμε λίγο διαφορετικά τώρα…

Αποσπάσματα θα διαβάσουν:
η ηθοποιός-σκηνοθέτις Τότα Σακελλαρίου, 
η ποιήτρια-θεατρολόγος Έφη Καλογεροπούλου 
και ο ποιητής Χάρης Μελιτάς.

Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2014, 6.30 μ.μ.
Αίθουσα Κέντρου ψυχαναλυτικών μελετών, Ρεθύμνου 5, Αθήνα (δίπλα στο αρχαιολογικό μουσείο), 1ος όροφος


Θα χαρώ να σας δω

(απο τον τοίχο της Ιφιγένειας Σιαφάκα)

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

...κατά σειρά...


Σάββατο

—"Δεν ξέχασα τίποτε
όλα είναι στη θέση τους ταχτοποιημένα κατά σειρά
περιμένοντας το χέρι να διαλέξει
μόνο δεν μπόρεσα να βρω τα παιδικά χρόνια
μήτε τον τόπο που γεννήθηκε ο ήρωας του δράματος
μήτε τις πρώτες εντυπώσεις
εκείνες που θυμάται στην πέμπτη πράξη
στην κορυφή της δυστυχίας.
Όλα τ’ άλλα, νά τα, κατά σειρά:
οι προσωπίδες για τα τρία κύρια συναισθήματα
και τα ενδιάμεσα
τα φορέματα με τις βόλτες έτοιμες να κινηθούν
τα παραπετάσματα, τα φώτα
τα σκοτωμένα παιδιά της Μήδειας
το φαρμάκι και το μαχαίρι.
Μέσα σ’ αυτό το κουτί είναι η ζωή όταν αρχίσει
να γίνεται ανυπόφορη,
αν τ’ αφουγκραστείς θα την ακούσεις πώς ανασαίνει·
πρόσεξε μην τ’ ανοίξεις προτού σφυρίξουν οι Ευμενίδες.
Μέσα σ’ αυτό το γυαλί βρίσκεται ο έρωτας του κορμιού
και στο άλλο, που είναι γαλάζιο, ο έρωτας της ψυχής·
πρόσεξε μην τ’ αναμείξεις,
και σ’ αυτό το συρτάρι το πουκάμισο του Νέσσου
(πέμπτη πράξη, σκηνή τρίτη)
τα λόγια τα θυμάσαι που αρχίζουν:
Ἀρκείτω βίος! Ἰώ! Ἰώ!
Εδώ είναι η σάλπιγγα που γκρεμίζει το παλάτι
και φαίνεται η βασίλισσα μέσα στην ανομία,
αυτός είναι ο διακόπτης των μικροφώνων
θα σ’ ακούσουν ώς τα πέρατα του κόσμου.
Εμπρός! Προβολέα! Καλή τύχη!"

—"Μια στιγμή, ποιός θα είμαι; ποιόν θα σκοτώσω;
κι οι άνθρωποι τούτοι που με κοιτάζουν
πώς θα πιστέψουν πως η δικαιοσύνη με προστατεύει;
πώς θα πιστέψουν;
Ω να μπορούσαμε ν’ αγαπήσουμε
τουλάχιστο σαν τις μέλισσες
όχι σαν τα περιστέρια
τουλάχιστο σαν τα κοχύλια
όχι σαν τις σειρήνες
τουλάχιστο σαν τα μερμήγκια
όχι σαν τα πλατάνια…
μα δεν τους βλέπεις, όλοι τους είναι τυφλοί!
Οι τυφλοί κοιμούνται…"

—"Θαυμάσια, μπορείς να εξακολουθήσεις."


Γιώργος Σεφέρης
Τετράδιο Γυμνασμάτων
Σημειώσεις για μια "Εβδομάδα"