Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

φιλιά στον άνεμο///εφη καλογεροπούλου

αναδημοσίευση απο τις ΣΤΑΧΤΕΣ



[...]
έτσι απλώθηκαν ανάμεσα μας οι τρυφερές του έρωτα
σκιές
βαδίζαμε σαν τους τυφλούς
είμαι τα μάτια σου είπα
είσαι τα μάτια μου είπες
τα ψάρια της θλίψης πνίγηκαν στο ποτάμι
κρυμμένα αγγέλων μυστικά μάς άγγιξαν
με τις φτερούγες τους
κι ήταν μια γέννηση θεών γιορτή χορός
εκρήξεις άστρων φαντάσματα από φλόγες
μακρινές
ό,τι πλημμύρισε το δρόμο μας

είμαι εσύ είπες είσαι εγώ είπα
κι ύστερα να μιλώ σταμάτησα

μεθώ με ομορφιά
η άβυσσος αλλοτινή πληγή
υπόσχεται ευτυχία

δε θα αρνηθώ τίποτα είπα
το φάσμα μου λάμπει στον αιθέρα

πώς θα μετρήσουμε το χρόνο είπες
τώρα που γίναμε πάλι ζωντανοί ;

ο πόλεμος της καρδιάς είναι η κερδισμένη δόξα
ενός θνητού αιχμάλωτου
κι η έκταση της δύναμής μας
η παραφορά που μας τυλίγει

δεν θα αρνηθώ τίποτα είπες
και το πολύ της θάλασσας
σκόρπισε το γαλάζιο του
στην
απέραντη κατάφαση
ένα ποτάμι αγάπης με ξεδιψά
και με δροσίζει
η αγάπη μου δεν θα αρρωστήσει ποτέ
σε μίσος

φεύγω και φεύγεις και ταξιδεύουμε
πάντα μαζί ανάλαφρα
πριν από κάθε αυγή
οι προσευχές μας έγιναν πουλιά
πετούν μαζί μας στα σύννεφα του μακρινού ορίζοντα

γράφω για σένα
κι η αγάπη μου είναι το πάντα της ζωή μας

στις θερμοκρασίες αυτές των τροπικών
οι συναντήσεις μας φέρουν τη μαγεία
του πυκνού πράσινου φυλλώματος
και την θαμνώδη αίσθηση του παντοτινού
τα όνειρά μας, όνειρα υδραργυρικής πυκνότητας
έχουν κάτι απ’ την υγρασία της ατμόσφαιρας
υπάρχει μια έλλειψη που με συναντά πιο κάτω
απ’ το βλέμμα σου
ένα φάσμα υπέρυθρου κάνει το φώς να αιμορραγεί
σε μια περιοχή μου
που διασχίζουν ακόμη αλλόκοτα όνειρα
κι η αθωότητα σου είναι η χώρα που αγαπούν
τα άστρα μου

φιλιά στον άνεμο είναι πια η δική μας μοίρα
και ξέρω πως σε συναντώ πάντα εκεί
στη διάφανη λευκότητα της χειρονομίας
του απέραντου
στον ασύλητο τόπο της τρυφερής διακύμανσης
των οριζόντων
σαν ανεπίστροφη παράδοση στην λαχτάρα
των μονοσύλλαβων λέξεων
στον πληθυντικό κόσμο που ζει σημαδεύοντας
τις αστραπές
αναζητώντας πάλι τα ανθισμένα σκοτάδια
των σκοτεινών ερώτων
μέσα σε αυτό το ατέλειωτο καραβάνι των νεκρών
που απελπίζει ο τρόμος
συλλέγοντας ξανά και ξανά απομεινάρια πολύτιμων στιγμών
προσωρινών, γη
που ευλόγησε ο έρωτας με της αθανασίας την
πορφυρή βροχή

κι είναι λυτρωτική πια η πύρινη σιωπή που με πλούσια μυρωδικά
αρώματα εκλεκτά της αφής ξεπλένει τα ακριβά σου μέλη

η αμοιβαία παράδοση λέξεις θυμητικές υπόσχεται
σε μια μνήμη που σα ψίθυρος τρελού
θα ταξιδέψει μαζί μας εκεί που η ελπίδα
ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει
στη συνείδηση του τρεχούμενου νερού
στην πνοή του ανέμου
στην έκσταση του λόγου που το φώς εκπορεύει
από των άστρων το όμορφο τραγούδι

της θάλασσας τα νερά πληρωμή δεν έχουν
το ξέρεις το ‘μαθα
μόνο το ερμηνευμένο ζητά το αντίτιμό του
για τα ανερμήνευτα που σα νυχτερινά τραγούδια
ταξιδεύουν στου κόσμου τις ασβεστολιθικές στοές
ντυμένα της αυταπάτης το μπλε του κοβαλτίου
μόνο του ονείρου η μεθυσμένη γλώσσα
εξαγγέλλει της φλόγας τους το μαγικό χορό
και με καλεί αυτό που γύρεψα κι έλαβα
με γενναιοδωρία πίσω να επιστρέψω
δίχως αντάλλαγμα
έτσι σα φύλλο
που στο κλαράκι του κόσμου αιωρείται
με μια σταγόνα αίμα φώς στο στόμα του
επάνω
[...]
*
©εφη καλογεροπούλου (προδημοσίευση)
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Lisboa 2015

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016



να πλυθώ με νερό και σκοτάδι

έφευγε ήσυχα
αφήνοντας πίσω του μισάνοιχτη την πόρτα
και το πόμολο ζεστό

απ τις ρωγμές των τοίχων
πέτρες ψιθύριζαν προσευχές

ο ενσαρκωμένος χρόνος σε αρπάζει
και σε πετάει πίσω απ το παράθυρο
του έρωτα
στην ασύνορη άκρη της αγάπης
εκεί
ο φόβος της εγκατάλειψης
έχει την ησυχία του βλέμματος
που έχει τινάξει πριν τη λάσπη του
στον τοίχο


σιωπές στρώνει τώρα
το ανεξάντλητο
απαντήσεις σε ερωτήσεις βουβές
παγίδες χορτασμένων από την απώλεια
εντόμων και την αλαζονεία του θύματος
που θρηνεί
τον εαυτό του


παγίδες
που μόνο το απέραντο ξεπλένει
με νερό και σκοτάδι


εφη καλογεροπούλου
προδημοσίευση
 

περιοδικό ΤΑ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ,τεύχος 22 ,
Ιούνιος 2016

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

στις οκτώ γωνιές των ανέμων...



...κι όταν γυρεύεις το θαύμα πρέπει να σπείρεις το αίμα σου
στις οκτώ γωνιές των ανέμων
γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά 
παρά κυκλοφορεί μέσα στίς φλέβες του ανθρώπου.

Γ.Σεφέρης

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

T.S.ELIOT //ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΑ













T.S.ELIOT /BURNT NORTON/ 
TΕΣΣΕΡΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΑ /
μτφρ: ΕΦΗ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Ο χρόνος ο παρών και ο παρελθών χρόνος
Είναι ίσως κι ο δυο παρόντες στον μελλοντικό καιρό,
Και το μέλλον περιέχεται στο παρελθόν.
Αν όλος ο χρόνος είναι αιώνια παρών
Όλος ο χρόνος είναι ανεξαγόραστος.
Αυτό που θα μπορούσε να έχει γίνει είναι μια αφαίρεση
Που παραμένει μια αιώνια δυνατότητα
Μόνο σε ένα κόσμο διαλογισμού.
Ο,τι θα μπορούσε να έχει γίνει κι ό,τι έγινε
Κατευθύνουν ε έναν σκοπό που είναι πάντοτε παρών.
Βήματα αντηχούν στη μνήμη
Κάτω στο μονοπάτι που δεν πήραμε
Προς την πόρτα που δεν ανοίξαμε ποτέ
Για τον κήπο των ρόδων. Τα λόγια μου αντηχούν
Έτσι μέσα στο νου σου.
αλλά για ποιο σκοπό
Ταράζουν τη σκόνη σ΄ ένα βάζο με ροδοπέταλα
Δεν ξέρω.
Άλλοι ήχοι ενοικούν τον κήπο. Θ΄ακολουθήσουμε;
Γρήγορα, είπε το πουλί, βρέστε τους, βρέστε τους,
Εκεί πίσω απ΄τη γωνιά. Μέσα απ΄την πρώτη πύλη,
Στον πρώτο μας τον κόσμο, θ΄ακολουθήσουμε
Το ξεγέλασμα της τσίχλας; Στον πρώτο μας τον κόσμο.
Εκεί ήταν, μεγαλοπρεπείς, αόρατοι, κουνιώνταν χωρίς βιάση,
Πάνω απ’ τα πεθαμένα φύλλα, στη ζέστη του φθινόπωρου,
Μέσα απ΄τον άνεμο που πάλλονταν,
Και το πουλί τιτίβισε, σ΄απάντηση
Της ανάκουστης μουσικής κρυμμένης μες στους θάμνους
Και διάβηκε η ανείδωτη ακτίνα των ματιών, γιατί τα ρόδα
Είχαν την όψη λουλουδιών που τα κοιτάζουν.
Εκεί ήταν σαν φιλοξενούμενοί μας, που ήταν δεκτοί και δέχονταν.
Ετσι κινήσαμε, κι αυτοί ,μ΄ ένα καθορισμένο σχέδιο
Διασχίζοντας την έρημη αλέα ,μέσα στων πυξαριών τον κύκλο,
Για να δούμε κάτω μέσα στη στεγνωμένη λίμνη.
Στεγνή η λίμνη, στεγνό  τσιμέντο και στην άκρη καφετιά,
Κι η λίμνη γέμισε νερό από φώς του ήλιου,
Κι ήσυχα ήσυχα ανυψώθηκε ο λωτός,
Η επιφάνεια έλαμψε απ΄την καρδιά του φωτός,
Κι εκείνοι ήταν πίσω μας ,καθρεφτισμένοι μες στη λίμνη.
ύστερα ένα σύννεφο πέρασε ,κι άδειασε η λίμνη.
Φύγε, είπε το πουλί, γιατί τα φύλλα ήταν γεμάτα από παιδιά,
Με έξαψη κρυμμένα και συγκρατημένο γέλιο.
Φύγε, φύγε,  φύγε ,είπε το πουλί.Το ανθρώπινο είδος
Δεν μπορεί να αντέξει πάρα πολλή πραγματικότητα.
Χρόνος περασμένος και  χρόνος μελλοντικός
Ο,τι θα μπορούσε να γίνει κι ό,τι έγινε
κατευθύνουν σ΄ένα σκοπό που είναι πάντοτε παρών.

ΛΕΟΝΤΙΟΣ: Ενας έρωτας που πεθαίνει είναι πολύ πιο σαγηνευτικός απο έναν έρωτα που τώρα ανθίζει
ΒΑΛΕΡΙΟΣ : Ποιός θα ανταλλάξει την λογική του με την τρέλα μου;

George Buchner
Leonce und Lena




φωτο απο την παράσταση "Λεόντιος και Λένα "(2006)-
σε σκηνοθεσία Τότας Σακελλαρίου

Λεόντιος: Βασίλης Αφεντούλης
Βαλέριος : Απόστολος Μεσσανάκης