Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014


Ένα ποίημα που θα ευχόμουν να είναι το τελευταίο


Προλαβαίνω να γράψω κάτι ακόμη
Δεν ήρθε το θείο φορείο
Και περιμένω
Ανυπόμονη και γοητευμένη
Όπως τότε που ένα χαμόγελο μπούκαρε
Και είπε με την ησυχία σου
Με φιλάς αργότερα
Δεν βιαζόμαστε
Δεν προλαβαίνουμε άλλωστε
Ν’ αγαπηθούμε
-Αυτό πηγαίνει προς τον Θάνατο;
-Όχι, αυτό πηγαίνει προς τον Έρωτα.
Με βολεύει
Κάπου εκεί κοντά σταματάω
Έτσι ήταν που απάντησα
Ενώ σκεφτόμουν
Πως είχαν άλλη διαδρομή
Πως είχαν άλλη αφετηρία
Μπήκα μέσα
Δεν είχα ελιξίριο
Κοιτούσα μην μπει κάνας περίεργος
Και μου ζητήσει θαύμα
Τι να του έλεγα
Πως αυτόν τον καιρό είμαι απογοητευμένη
Δεν μου έχει έρθει κανένα
Δεν θα με πίστευε
Θα με χρέωνε ενοχές
Κι ανικανότητα
Αποκοιμήθηκα
Με σκούντηξε ένας νεαρός
Και μου είπε πως φτάσαμε στο τέρμα
Κι εδώ Θάνατος ήταν
Έπρεπε να γυρίσω δύο φερσίματα πίσω
Όταν με το καλό έφτασα σπίτι
Έπεσα στο κρεβάτι κατευθείαν με τα ρούχα
Και υποσχέθηκα πως άλλη φορά
Θα είμαι πιο προσεχτική με την αγάπη
Όταν ξύπνησα το είχα ήδη ξεχάσει.

Giosetta Balmone
απο το περιοδικό ποιείν

2 σχόλια:

censurasigloXXI είπε...

Πολύ καλό το τέλος. Ευχαριστώ!

Φιλιά και καφεδάκι, πάντα μαθαίνω μαζί σου.

κοκκινη κισσα είπε...

Βερόνικα σε φιλώ!!!
δυνατή ποίηση ..δεν είναι????