Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009


...................................................
"Μα πού βρίσκεται η πληγή σου?
Αναρωτιέμαι πού φωλιάζει,πού κρύβεται η μυστική πληγή όπου τρέχει ο καθένας μας να βρεί καταφύγιο όταν προσβάλλουν τήν περηφάνεια του,όταν τόν πληγώνουν.Αυτή η πληγή-που γίνεται έτσι συνείδηση-θα κακοφορμίσει και θα ολοκληρώσει το έργο της.
Καθένας μας μπορεί να τη συναντήσει και να γίνει ο ίδιος πληγή -κάτι σαν κρυφή καρδιά πού υποφέρει.
Αν ρίξουμε μιά γρήγορη και άπληστη ματιά σε κάποιον περαστικό ,άντρα ή γυναίκα ** -ή ένα σκυλί ,ένα πουλί ,μιά κατσαρόλα - τό βλέμμα μας , αν και φευγαλέο,θα μας αποκαλύψει ολοκάθαρα τήν πληγή όπου θα σπεύσουν να καταφύγουν μόλις δούν τόν κίνδυνο.Τι λέω? Βρίσκονται κι όλας μέσα της και έχουν πάρει τη μορφή της ,και χάρη σ΄αυτήν ,μα και γι΄αυτήν ,κερδίζουνε τη μοναξιά.Νάτοι ,με κυρτούς ώμους -η στάση αυτή είναι ό ίδιος ο εαυτός τους ,η ζωή τους όλη καταλήγει σ΄ένα μορφασμό κακίας.Κι αυτόν τόν μορφασμό ούτε μπορούν ούτε και θέλουν να τόν εξαφανίσουν,αφού χάρη σ΄αυτόν γνωρίζουν τήν απόλυτη τήν αμετάδοτη μοναξιά- το φρούριο ετούτο της ψυχής-για να ταυτιστούν στο τέλος μαζί της.
Στο σκοινοβάτη η μοναξιά είναι ορατή στο θλιμμένο του βλέμμα πού ανασύρει τίς εικόνες τών άθλιων ,αλησμόνητων παιδικών του χρόνων ,όταν τόν είχαν εγκαταλείψει οι πάντες.
Σ΄αυτή την πληγή- τήν αθεράπευτη,αφού οι δυό τους έχουν γίνει ένα- και σ΄αυτή τη μοναξιά πρέπει να βυθιστεί ,μονάχα εκεί θα ανακαλύψει τη δύναμη ,τήν τόλμη και τη δεξιοτεχνία που η τέχνη του απαιτεί.."
..................................................................................................
**Πιό αξιολύπητοι είναι όσοι κρύβονται κυριολεκτικά πίσω από ορισμένα γελοία χαρακτηριστικά:κόμμωση,μουστακάκι,δαχτυλίδια,παπούτσια...για μιά στιγμή όλη τους η ζωή συγκεντρώνεται εκεί η λεπτομέρεια θριαμβεύει.Και ξαφνικά σβήνει ,καθώς όλη η λάμψη αποσύρεται σ΄αυτή τη μυστική περιοχή, οδηγώντας τους επιτέλους στη μοναξιά.
ΖΑΝ ΖΕΝΕ
ο σχοινοβάτης

16 σχόλια:

anna. είπε...

Αχ.. αυτός Ζενέ!!!Το πόσο μιλάει στη καρδιά μου!!!Αγαπημένος!!!

κοκκινη κισσα είπε...

Αννα,ο σχοινοβάτης μου αρέσει ιδιαίτερα.
Οπως είχα σχολιάσει και σε δική σου ανάρτηση για τόν Ζενέ
γράφτηκε το 1948 εμπνευσμένος από τόν ερωτά του για ένα σχοινοβάτη τόν Αμπντουλάχ,αλλά και τα υπόλοιπα εργα του "Η Παναγία των Λουλουδιών" 1946,"Ο Καυγατζής της Βρέστης,1947" σε αυτό βασίστηκε το σενάριο της ομώνυμης ταινίας του Φασμπίντερ,"Το ατελιέ του Αλμέρτο Τζιακομέττι,1957 ολα μου έχουν αφήσει άριστες εντυπώσεις.
Από τα θεατρικά του εργα ξεχωρίζω τίς "Δούλες"1947,και το "Μπαλκόνι" 1960.

καλή βδομάδα!!

aKanonisti είπε...

Ωραία....
Μας τσάκισες καλή μου κίσσα...
Και είχα πιεί τόσο κρασί... που την είχα ξεχάσει....

tantoguanto είπε...

Με έκανες κομμάτια γλυκιά μου το διάβασα εχθές το βράδυ αλλά έπρεπε να ξημερώσει για να έρθω στα ίσια μου...!!!!
Φιλιά και καλή εβδομάδα!

mat είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=mPd4nk5pZqI

nyxterino είπε...

...δεν είχε πού να πάει,
ώσπου σηκώθηκε και με αργά, αβέβαια βήματα
ανέβηκε στον ουρανό.
Παράδοξα απογεύματα, απ' τα "γυμνάσματα λησμονιάς" του Λειβαδίτη,

έτσι κάπως φαντάστηκα το σχοινοβάτη..

φιλιά!!

κοκκινη κισσα είπε...

ακανόνιστη,ας αντιδράσουμε ομοιοπαθητικά λοιπόν!!

φιλιά.

κοκκινη κισσα είπε...

tantoguanto

Ετσι βρίσκουμε τόν εαυτό μας φίλε μου Γιώργο,ή μηπως όχι?
κάθε ερέθισμα πού κάνει τήν πληγή να αφορμίσει μάς φέρνει πιό κοντά στη γνώση αυτή!

φιλιά.

κοκκινη κισσα είπε...

mat

ευχαριστούμε για τη συνεισφορά.
ενδιαφέρουσα η μουσική στίξη που προτείνεις!

καλή βδομάδα.

κοκκινη κισσα είπε...

Αριάδνη,

..τη λειτουργία της τέχνης περιγράφεις θαυμάσια μεταφέροντας εδώ τούς εξαίσιους στίχους του Λειβαδίτη.
Ο Ζενέ τελειώνει τον "Σχοινοβάτη "του ώς εξής"Ηθελα μόνο να γράψω για τήντέχνη σου ένα ποίημα πού να σε θερμάνει ολόκληρο,απ΄τήν κορφή ώς τα νύχια.
Ν΄αναφλεγείς ήθελα ,όχι να σε διδάξω"..

ο δρόμος κάθε καλλιτέχνη λοιπόν(πρός τόν ουρανό/μεταφορικά) άν βγεί τελικά νικητής από τήν αναμέτρηση αυτή ,με τόν εαυτό του φυσικά.

καλό βράδυ.

Utopia είπε...

Κι όσο πιο μεγάλη η πληγή,
τόσο πιο πλουμιστά τα στολίδια...

(δυσκολεύουνε τον δρόμο και/ή κρύβουνε τον ουρανό)

Καλημέραααα...

κοκκινη κισσα είπε...

ουτοπία

ετσι ακριβώς ...και τόσο περισσότερο απομακρύνεται κανείς απ την αλήθεια ...

φιλιά!

Λακης Φουρουκλας - Lakis Fourouklas είπε...

Το διάβασα πριν χρόνια πολλά αυτό το κείμενο κι εξακολουθεί να είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Ίσως από τότε να αυξήθηκαν οι "αντιρρήσεις" μου, αλλά αυτό δεν μειώνει καθόλου την αξία του. Μέρα καλή

κοκκινη κισσα είπε...

Λάκης Φουρουκλάς

Καλημέρα Λάκη.Σου απαντώ με καθυστέρηση γιατί στήν κυριολεξία "πνίγομαι" αυτές τις μέρες.Ο σχοινοβάτης είναι από τα αγαπημένα μου κείμενα.και μπορώ να πώ το ίδιο και για τα θεατρικά του Ζενέ.Επανέρχομαι συχνά πυκνά και πάντα αποζημιώνομαι με το παραπάνω.Παλιότερα ειχα αναρτήσει ενα άλλο απόσπασμα από το έργο αυτό πού σχετίζεται με τήν αγωνία και τήν μοναξιά του καλλιτέχνη-σαλτιμπάγκου.
κάθε του ερμηνεία δυνητικά "ενα πήδημα θανάτου".Ενα σάλτο που γυρεύει τήν πραγματωσή του...μιά ανθρώπινη μορφή..
θάλεγα ένα ποιητικό στοχαστικό κείμενο..

νάσαι καλά.

Scorpios είπε...

Η επιλογή της μοναχικότητος σημαίνει επιλογή ελευθερίας, ασυμβίβαστη φύση και λύτρωση από το φόβο της ζωής και του θανάτου. Το τίμημα αυτής της μοναχικότητας είναι η ΜΟΝΑΞΙΑ ως πρωταρχική ουσία της ίδιας της ύπαρξης.

Δείτε λίγο και την ΕΥΤΥΧΙΑ της Μοναξιάς, όχι μόνο την πληγή.

κοκκινη κισσα είπε...

scorpios

η μέγιστη ελευθερία ..η ελευθερία να επιλέγεις.Αν αυτό είναι η μοναχικότητα καμμία αντίρρηση.
γιατί όμως??
μήπως στήν απάντηση αυτή υποκρύπτεται η "πληγή" για την οποία και ο λόγος .